I SA/Bd 704/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr KO.411.889.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku na rzecz O. S.A. w W. kwotę 41951 zł ( czterdzieści jeden tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r., w sprawie określenia O. G. z/s w W. ("Strona", ‘Spółka", "Skarżąca") wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2023r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ podał, że istotą sporu w sprawie jest przesądzenie czy agregaty sprężające [...] to budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023r. , poz. 70 ze zm. dalej: "u.p.o.l.") i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Według Spółki agregaty nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z tego względu, że nie można ich uznać za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy 7 lipca 1994r. u.p.b., a co dalej idzie za budowlę w rozumieniu tak Prawa budowlanego jak i u.p.o.l., gdyż nie są trwale związane z gruntem i nie zostały wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, tj. nie zostały wybudowane. Agregaty to gotowe urządzenia (zostały zamówione i dostarczone), przeznaczone do postawienia na wybudowanych dla nich fundamentach i podłączone do instalacji technicznych. W każdym momencie można je odłączyć i przetransportować, zabudować i uruchomić na każdej innej tłoczni gazu. Podłączone są do instalacji technologicznej przez połączenia rozłączne. Spółka w wyjaśnieniach i odwołaniu wskazuje, że agregaty sprężające służą w przesyle gazu w krajowym systemie przesyłowym, gdy występuje tylko taka potrzeba np. w okresie jesienno-zimowym. Według Spółki budowlą jest fundament, a agregaty nie są podrzędne funkcjonalnie względem fundamentu. Według organu podatkowego natomiast agregaty sprężające są urządzeniami budowlanymi o których stanowi art. 3 pkt 9 u.p.b., związane z budowlą – gazociągiem, które zapewniają możliwość jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, w związku z czym należy uznać je za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Takie stanowisko organ podatkowy zajął na podstawie ustaleń faktycznych w tym na podstawie informacji pozyskanych od Spółki jak i ekspertyzy biegłego rzeczoznawcy. Organ przytoczył definicje podane w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w ustawie prawo budowlane oraz Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych. Wskazał, że regulacja art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie stanowi pełnej definicji przedmiotu opodatkowania w postaci budowli. Wymaga sięgnięcia do przepisów prawa budowlanego. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku katalog budowli określony w art. 3 pkt 3 u.P.b. W świetle standardu interpretacyjnego tego przepisu, wyznaczonego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011r. sygn. P 33/09, katalog ów dla celów podatkowych ma charakter zamknięty. W przepisie tym wymieniono m.in.: obiekty liniowe, sieci techniczne, fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Organ zwrócił uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku zapadłym w sprawie P 33/09 wskazał, że katalog budowli expressis verbis wymienionych w art. 3 pkt 3 u.P.b. może zostać rozszerzony o inne obiekty, w tym wymienione w ustawie – Prawo budowlane, załączniku do tej ustawy oraz innych aktach rangi ustawowej. Załącznik do ustawy – Prawo budowlane, w którym zawarto katalog kategorii obiektów budowlanych wymienia m.in. "sieci elektroenergetyczne, telekomunikacyjne [...], gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe". Organ zauważył, że jeżeli załącznik do ustawy Prawo budowlane służyć ma doprecyzowaniu kategorii obiektów budowlanych (w tym budowli) wymienionych w art. 3 pkt 3 oraz 3a tej ustawy, użyte w tym ostatnim przepisie określenie "gazociąg" identyfikować należy w pojęciem "rurociągu przesyłowego", a nie sieci gazowej. Tłocznia gazu wchodzi w skład sieci gazowej, lecz nie jest częścią gazociągu będącego obiektem liniowym w rozumieniu art. 3 pkt 3a u.P.b. Sieć gazowa oznacza zatem kategorię zakresowe szerszą od gazociągu. Organ wskazał, że z dniem 28 czerwca 2015 r. zmianie uległa definicja obiektu budowlanego określona w art. 3 pkt 1 u.P.b. Zgodnie z obecnym brzmieniem tego przepisu przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zwrot legislacyjny "całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami" nie pokrywa się z obowiązującym obecnie określeniem "budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Konsekwencją powyższych zmian legislacyjnych jest brak możliwości łącznego rozpoznania - jako budowli - gazociągu oraz urządzeń tłoczni gazu, jako elementów całości techniczno-użytkowej, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 i 3a u.P.b. W efekcie, z pespektywy aktualnie obowiązujących regulacji art. 3 pkt 1, 3, 3a i 9 u.P.b. gazociągi oraz urządzenia tłoczni gazu stanowią odrębne obiekty, z których każdy wymaga oddzielnej oceny, czy spełnia kryteria budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nie ma wątpliwości, co do tego, że budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b. jest gazociąg. Został on wprost wymieniony w tym przepisie. Rozstrzygnięcia wymaga jednak to, czy urządzenia tłoczni gazu w postaci agregatów sprężających można rozpoznać jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do urządzeń tłoczni gazu nie odnosi się żadna z kategorii budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 u.P.b. Rozważenia wymaga natomiast, czy urządzenia te spełniają kryteria urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.P.b., tj. urządzenia technicznego zapewniającego możliwość użytkowania obiektu w postaci budowli zgodnie z jego przeznaczeniem. Odwołując się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2024 r. sygn. III FSK 3972/21. Kolegium wskazało, że przez urządzenie budowlane, niewymienione wprost w art. 3 pkt 9 u.P.b., w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, należy rozumieć urządzenia techniczne: 1) niebędące instalacjami, o których mowa w art. 3 pkt 1 u.P.b., jak też budynkiem, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b., załącznika do tej ustawy lub innej ustawy zawierającej przepisy prawa budowlanego, a także obiektem małej architektury; 2) funkcjonalnie powiązane z budynkiem lub budowlą w znaczeniu wymienionym w pkt 1; 3) pełniące funkcję służebną wobec budynku lub budowli wymienionej w pkt 1; 4) zapewniające możliwość użytkowania budynku lub budowli wymienionej w pkt 1 zgodnie z ich przeznaczeniem i tylko wówczas, gdy związek użytkowy urządzenia technicznego z takim obiektem budowlanym jest konieczny dla realizacji funkcji tegoż obiektu oraz bezpośredni (nie będą urządzeniem budowlanym urządzenia techniczne jedynie usprawniające eksploatację obiektu identyfikowanego, jako oddzielna budowla, poprawiające warunki pracy, np. taśmociągi, suwnice, terminale komputerowe, kasy fiskalne itp.); 5) wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych; 6) użytkowo/funkcjonalnie powiązane z konkretnym budynkiem lub konkretną budowlą w znaczeniu opisanym w pkt 1, tj. skonkretyzowanym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W stanie faktycznym można wykluczyć możliwość zakwalifikowania agregatów do kategorii budynków, instalacji o których mowa w art. 3 pkt 1 u.P.b. i obiektów małej architektury. Agregaty te nie są także budowlą wymienioną expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.P.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej oraz ich cechy nie są w istotnym zakresie zbliżone do cech posiadanych przez obiekty z art. 3 pkt 3 u.P.b. Budowlą wymienioną wprost w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest natomiast gazociąg. Dalej organ wskazał, że agregaty choć wyprodukowane i dostarczone na miejsce przeznaczenia zostały wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. Agregaty zostały zakotwiczone do fundamentu w taki sposób, że ich odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie agregatów w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Z powyższego wynika, że do posadowienia agregatów niezbędne było wykonanie indywidualnego (dedykowanego) dla nich fundamentu, bez którego niemożliwe byłoby użytkowanie przedmiotowych agregatów. Fundament jest zatem częścią uzupełniającą agregatów. Organ podkreślił, że spełnienie warunku "wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych" nie oznacza zarazem, by dany obiekt miał zostać wzniesiony w ramach procesu budowlanego regulowanego przepisami ustawy Prawo budowlane. W definicji obiektu budowlanego ustawodawca nie odwołuje się do pojęcia budowy tylko wzniesienia. Zdaniem organu ani przepisy u.p.o.l. ani też przepisy u.P.b. nie przewidują wymogu "trwałego związania z gruntem" dla uznania danego obiektu za obiekt budowlany. Wymóg ten dotyczy w istocie jedynie budynków i wolno stojących trwale związanych z gruntem tablic reklamowych. Jeśli chodzi o urządzenia budowlane zasadniczą kwestią wymagającą przesądzenia jest to czy spełniają one przesłanki z art. 3 pkt 9 u.P.b, a w tym przepisie brak jest wymogu trwałego związania z gruntem. Podsumowując, uznano, że agregaty sprężające stanowią obiekt budowlany wniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Skoro jednak agregaty sprężające nie stanowią budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 u.P.b. to części budowlane przypisane tylko do takiego urządzenia (fundamenty) nie mogą być, wbrew stanowisku Spółki identyfikowane jako części budowlane urządzeń technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 3 u.P.b. W ocenie organu w sprawie stwierdzić można, że agregaty sprężające stanowią urządzenia techniczne. Składają się z różnych elementów (zespół silnika i sprężarki gazu ziemnego wraz z układem sterowania agregatem) stanowiących spójną i funkcjonalną całość, cechują się określonym typem budowy i przeznaczenia. Już sama definicja sieci gazowej wskazuje, że funkcją agregatów sprężających, które są obiektem sieci gazowej, jest udział w procesie polegającym na transporcie gazu poprzez podnoszenie ciśnienia paliwa gazowego w trakcie przesyłu gazu w gazociągu, czyli są one funkcjonalnie powiązane z gazociągiem przesyłu gazu. Powołany w sprawie biegły rzeczoznawca w wykonanej na zlecenie organu podatkowego ekspertyzie na podstawie udostępnionych przez Spółkę dokumentacji technicznej, wiedzy i doświadczenia zawodowego oraz licznych pozycji literaturowych, publikacji w tym dotyczących projektowania, budowy oraz eksploatacji sieci i instalacji gazowych, ocenił, że tłocznie gazu stanowią bardzo ważny element systemu przesyłowego, których zadaniem jest kompensacja strat ciśnienia gazu spowodowanych oporami przepływu gazu. Biegły rzeczoznawca w ekspertyzie wskazał, że [...] stanowi istotny element krajowego systemu przesyłowego, gdyż jest jedną ze stacji odpowiedzialnych za przesył zarówno w głąb kraju, jak również dalej, poza granice. Twierdzenie to jest zgodne z tym co wskazuje sama Spółka. W ocenie Kolegium sporne urządzenia należało uznać za podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Fakt, że urządzenia umieszczone są w budynku, nie oznacza, iż są one jego integralną częścią i w związku z tym nie mogą stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jeżeli bowiem w budynku została usytuowana budowla, która może zostać uznana za samodzielny obiekt budowlany, to budowla ta stanowi wówczas odrębny od budynku przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu będą w tym przypadku podlegały zarówno budynek, jak i budowla. W takiej sytuacji nie dochodzi do podwójnego opodatkowania tego samego przedmiotu. Przede wszystkim opodatkowaniu podlegają różne przedmioty – budynek i budowla. Budynek i budowla to dwa odrębne przedmioty opodatkowania, co powoduje, że w określonych okolicznościach faktycznych opodatkowaniu może podlegać powierzchnia budynku i wartość umiejscowionej w nim budowli. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 122, 124, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023r. poz. 2383 ze zm. dalej: "O.p.") w postaci naruszenia zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym, zasady oficjalności postępowania dowodowego i swobodnej oceny dowodów przez organ poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza oraz zaskarżaną decyzją SKO w zakresie scharakteryzowania agregatów sprężających i ustalenia ich znaczenia, brak wyjaśnienia dlaczego uznano za wiarygodną Ekspertyzę techniczną dotyczącą charakterystyki technicznej elementów infrastruktury technicznej usytuowanej na terenie [...] zlokalizowanej w miejscowości G., gmina [...] sporządzoną przez dr hab. inż. M. N. niepopartą żadnymi wyliczeniami, a stwierdzeń przedstawianych przez Spółkę w oparciu o wiedzę wyspecjalizowanego personelu Spółki bezzasadnie nie uwzględniono w ramach oceny materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik Sprawy; - art. 200 § 1 w zw. z art. 123 §1 O.p. przez niewyznaczenie Skarżącej przez SKO siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego przed wydaniem decyzji SKO w sytuacji, w której Spółka nie zgadzając się z materiałem dowodowym zebranym w Sprawie przez Burmistrza i przez organ gromadziła własne dokumenty i informacje mające na celu wyjaśnienie przekłamań i błędów zawartych w przygotowanej przez Biegłego Ekspertyzie, czego efektem jest "Pismo techniczne O. G. dotyczące funkcjonowania [...]" (dalej: "Pismo techniczne GS") stanowiące załącznik do skargi, co stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym i co mogło mieć istotny wpływ na wynik Sprawy. W ocenie Skarżącej powyższe naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 122, 123 §1, 124, 187 § 1, 191 i 200 §1 O.p. miały wyjątkowo istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiający się w nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego Sprawy i stanowią wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji SKO oraz poprzedzającej ją Decyzji Burmistrza na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Ponadto zarzucono: - błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w roku, którego dotyczy postępowanie) oraz w zw. z art. 1 w powiązaniu z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że sporne w sprawie agregaty sprężające stanowią obiekty budowlane wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, podczas gdy nie są one w ogóle obiektami budowlanymi, ponieważ nie wchodzą w zakres Prawa budowlanego; - błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.I. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że sporne w Sprawie agregaty sprężające stanowią urządzenia budowlane, tj. urządzenia techniczne, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego w postaci gazociągu zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy nie są one w ogóle urządzeniami budowlanymi, ponieważ nie są wchodzącymi w zakres Prawa budowlanego urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi możliwość użytkowania takiego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w podobny sposób, jak zapewniają to przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki, lecz agregaty sprężające w rzeczywistości są wyłącznie obiektami technicznymi jedynie pomocniczo wspierającymi optymalizację wykorzystania zdolności przesyłowych krajowego systemu przesyłu gazu ziemnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano decyzję SKO którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023r. W ocenie Kolegium sporne agregaty sprężające spełniają kryteria urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.P.b tzn. są to urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu w postaci budowli (tj. gazociągu) zgodnie z jego przeznaczeniem. Kwestionując zaskarżoną decyzję Skarżąca podnosi m. in., że ustalenia organu (oparte na ekspertyzie biegłego) w zakresie powiązania agregatów z gazociągiem i ich niezbędnej roli w procesie przesyłu gazu jest błędne, pomija argumenty podnoszone przez Spółkę i nie zostało poparte żadnymi wyliczeniami. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, w ocenie Sądu w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji naruszono reguły prowadzenia postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że za trafny należało uznać zarzut naruszenie art. 200 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W tym miejscu należy odwołać się do uchwały NSA z 25 kwietnia 2005r., FPS 6/04, w której Sąd stwierdził, że "naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W świetle uzasadnienia uchwały podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest w szczególności sytuacja, w której Strona skarżąca uprawdopodobni istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ obowiązku wyznaczenia Stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z art. 200 § 1 O.p., a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W każdej sprawie sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć wpływ na jej wynik. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Strona załączyła do skargi dokument "Pismo techniczne O. G. dotyczące funkcjonowania [...] oraz stanowisko w sprawie Ekspertyzy technicznej dotyczącej charakterystyki technicznej elementów infrastruktury technicznej usytuowanej na terenie [...], gmina [...], Biegłego dr hab. Inż. M. N.", w którym Skarżąca odnosi się do błędnych jej zdaniem tez przedstawionych przez biegłego ale także (co wcześniej nie było podnoszone) powołuje się na dane liczbowe potwierdzające jej stanowisko w sprawie faktycznej roli agregatów sprężających w systemie przesyłu gazu. Nie można więc wykluczyć, że po uzyskaniu informacji, że postępowanie przed organem zostało zakończone, Strona, znając zakres tego postępowania i podjętych w jego ramach czynności procesowych, przedłożyłaby ten dokument w organie. Tak się nie stało, a dowód ten nie był oceniany przez organ. Sąd przeprowadził z tego dokumentu dowód i wskazać należy, że dane zawarte w tym dokumencie dotyczą ilości dni roboczych przepracowanych przez agregaty w rozbiciu rocznym, wolumenu gazu przetłoczonych przez tłocznię w porównaniu do ilości gazu przesłanego przez węzeł oraz raportów rocznych dotyczących przepływu gazu przez [...] w podziale na poszczególne miesiące. Informacje te mogą mieć znaczenie przy ocenie roli agregatów sprężających w procesie przesyłu gazu. Powyższe oznacza, że na skutek naruszenia art. 200 § 1 O.p. organ pominął istotny etap postępowania. Pozbawił Stronę możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie całego zebranego materiału dowodowego, sformułowania własnego stanowiska, jak również przedstawienia dowodów, a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją tego było naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, o której mowa w art. 123 § 1 O.p. Stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W realiach niniejszej sprawy SKO uchybiło powyższej zasadzie. W sytuacji braku możliwości przedłożenia przez Stronę wskazanego dowodu i w konsekwencji brak oceny przez Kolegium danych i okoliczności w tym dokumencie wskazanych nie sposób przyjąć, że wywiązano się obowiązku podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Działalnie organu narusza również art. 187 § 1 O.p zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Trafne okazały się zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej . Z uwagi na zidentyfikowane naruszenia przepisów postępowania za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Rozważania w tym zakresie muszą zostać poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem stanu faktycznego sprawy w sposób realizujący zasadę prawdy materialnej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej w kwocie [...]zł.