I SA/Bd 711/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. z tytułu zbycia lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. W świetle powyższego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezbędne jest odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04). Ciężar wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na stronie, zaś brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206). Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że skarżąca nie wykazała, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej, ponieważ w ogóle nie uzasadniła swojego wniosku ani nie przedstawiła żadnych dowodów na jego poparcie. Wprawdzie Sądowi znana jest sytuacja skarżącej opisana w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), która legła u podstaw rozstrzygnięcia o przyznaniu stronie prawa pomocy w częściowym zakresie, jednakże wskazać należy, że w rozstrzygnięciu tym Sąd stwierdził, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że strona skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Ponadto okoliczność przyznania stronie prawa pomocy w częściowym zakresie nie zmienia faktu, że nie uzasadniła ona w jaki sposób zaskarżona decyzja może wpłynąć na powstanie w jej przypadku znacznej szkody materialnej lub trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo należy zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). W rezultacie strona nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku i nie przedstawiła żadnej dokumentacji uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie jej wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.