I SA/Bd 715/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. oddala skargę I SA/Bd 715/06 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] 2006r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że odwołanie strony od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] 2006r.,wniesiono z uchybieniem terminu. Organ ustalił, że decyzja została prawidłowo doręczona 11 lipca 2006r., natomiast odwołanie nadano na poczcie 3 sierpnia 2006r. Podniósł, iż w odrębnym postępowaniu odmówiono przywrócenia terminu. Wskazał na art. 223 § 2 pkt 1) ordynacji podatkowej. W skardze zarzucono naruszenie art. 162 i 223 § 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Strona przyznała, że termin został uchybiony, natomiast podniosła, iż dopóki sprawa ze skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie zostanie rozstrzygnięta, dopóty zaskarżone postanowienie jest przedwczesne. Skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej, wskazała, że pełnomocnik skarżącej przebywał na urlopie wypoczynkowym począwszy od dnia 17 lipca 2006 do dnia 21 lipca 2006 r. (nie licząc dni wolnych). Jeszcze przed rozpoczęciem urlopu odebrał osobiście decyzję UKS i znając termin na wniesienie odwołania, starannie założył, że po zakończeniu urlopu będzie miał jeszcze dwa dni na sporządzenie i wniesienie odwołania. Przy wysokim stanie wiedzy o sprawie, oraz bieżącym stanie spółki, był to termin, który całkowicie zabezpieczał interesy skarżącej. Niezwłocznie po powrocie z urlopu pełnomocnik nagle zachorował (angina z wysoką temperaturą), co uniemożliwiło mu stawienie się zarówno w siedzibie skarżącej, jak i we własnej kancelarii, oraz sporządzenie i wniesienie odwołania, bądź znalezienie i upoważnienie substytuta (co dodatkowo utrudniał okres urlopowy). Skarżąca podkreśliła, że nagła choroba zaliczana jest przez doktrynę i orzecznictwo do okoliczności niezależnych od strony, uzasadniających przywrócenie terminu. Postawiony przez organ wymóg, aby pełnomocnik odbierając przesyłkę bezpośrednio przed urlopem i wiedząc, że termin na wniesienie odwołania upływa po jego zakończeniu, podjął stosowne czynności prowadzące do należytej reprezentacji jego mandantki, w ocenie skarżącej, jest nierealny. Oznacza, że powinien on przewidzieć możliwość nagłego zachorowania po powrocie z urlopu, i na taki wypadek sporządzić i wnieść odwołanie jeszcze przed wyjazdem urlopowym, albo sporządzić wcześniej i zlecić obsłudze kancelarii terminowe wniesienie odwołania, bądź ustanowić substytuta. Wymaganie podjęcia przez skarżącą i jej pełnomocnika nawet największego wysiłku, nie uzasadnia nałożenia na nich obowiązku przewidywania możliwości wystąpienia nagłej choroby pełnomocnika. Zdaniem skarżącej, stanowisko organu faktycznie prowadzi do skrócenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zatem czynności wstępne organu odwoławczego obejmują także badanie, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. W wypadku ustalenia, że termin nie został dochowany, organ odwoławczy stwierdza to w drodze postanowienia. W przypadku złożenia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie, organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienia do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wspomnianej prośby. Uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde. nawet nieznaczne, przekroczenie tego terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (A. Kabat [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz. LexisNexis™, W-wa 2004, s.595). W orzecznictwie został wyrażony pogląd, że stwierdzenie uchybienia terminowi nie stoi na przeszkodzie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z 10 października 2001r., I SA/Gd 719/99 za S. Presnarowiczem w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, s. 789). Stosownie do art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia postanowienie według kryterium zgodności z prawem, a nie rozstrzyga w sprawie podatkowej. Ocena ta jest dokonywana na moment wydania aktu. W dniu 5 września 2006r. znajdowało się w obrocie prawnym postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, gdyż doręczono je 1 września 2006r. Zatem rozstrzyganie o uchybieniu terminowi do złożenia odwołania nie jest uzależnione od kontroli sądowoadministracyjnej postanowienia o odmowie przywrócenia tego terminu. Przy czym Sąd wziął również pod uwagę treść art. 219 ordynacji podatkowej, to, że zaskarżone postanowienie może podlegać uchyleniu w trybie nadzwyczajnym. Art. 201 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej nie przyznaje organowi kompetencji do zawieszenia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, jeżeli w odniesieniu do postanowienia o odmowie przywrócenia tego terminu została złożona skarga do sądu administracyjnego. Nie mają istotnego znaczenia w świetle przepisów prawa argumenty wskazujące na brak winy strony za uchybienie. Jest to istotą postępowania w sprawie przywrócenia terminu. Bezspornym jest, że odwołanie zostało złożone po terminie, o jakim mowa w art. 223 § 2 ordynacji, a organ stwierdził to po wydaniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. W takim wypadku, w ocenie Sądu nie naruszył prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 151 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.