I SA/Bd 716/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 18 lipca 2017r. skarżąca złożyła do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy, ponieważ jej wykonanie w świetle dowodów świadczących o braku odpowiedzialności skarżącej - w tym opinii biegłego z dziedziny księgowości i finansów znajdującej się w aktach w Sądzie Okręgowym w Bydgoszczy Wydział VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt VI U 1147/16 spowoduje niepowetowane straty. Do wniosku załączyła dowody świadczące o podejmowanych działaniach egzekucyjnych. W uzasadnieniu wniosku przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz ponowiła zarzuty zawarte w skardze do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek wstrzymania zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Wobec powyższego, w tym zakresie nie wystarczy ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (tak np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, System Informacji Prawnej LEX nr 1104112). Tymczasem wraz z wnioskiem skarżąca nie przedstawiła dokładnie stanu swoich finansów. Niemniej z dokumentacji złożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę wypłacanego w kwocie 2.400 zł. Zamieszkuje w lokalu stanowiącym własność jej matki. Skarżąca ponosi miesięczne koszty związane z utrzymaniem mieszkania w kwocie ok. 670 zł. Ponadto, jak wynika z załączonej do wniosku dokumentacji, Urząd Skarbowy w I. prowadzi postępowanie egzekucyjne z wynagrodzenia za pracę skarżącej. Strona podała, że zajęciu podlega 50 % wynagrodzenia. Strona nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Pomimo powyższych ustaleń sąd uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sytuacja finansowa, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki przesądzającej o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącej było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżąca tego jednak nie wykazała. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. W przypadku prawa pomocy sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 116/16). Skarżąca we wniosku podała jedynie, że wszczęte wobec niej postępowanie egzekucyjne spowoduje niepowetowane straty. Zauważyć jednakże należy, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 599), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). W konsekwencji, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.