I SA/Bd 72/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant: Sarah Sobecka-Kucharczyk, po rozpoznaniu w dniu 01 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Jana P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej umorzenia należności celnych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2003 r. nr [...] o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w T. ocenił zasadność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 253 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i nie znalazł podstaw do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia. W części pierwszej uzasadnienia wskazał, iż regulacja zawarta w art. 253 Ordynacji podatkowej stanowi szczególny tryb sanowania wadliwych decyzji. Jej uchylenie, w trybie nadzwyczajnym, może nastąpić wówczas gdy przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w T. wskazane przesłanki nie zostały spełnione. W drugiej natomiast części swojego uzasadnienia, dla porządku, organ za nieuzasadnione uznał również zarzuty dotyczące niepowiadomienia dłużnika o kwocie retrospektywnie zarejestrowanych należności celnych w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Organ odwoławczy uznał, iż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy zgodnie zasadami postępowania administracyjnego. Potwierdził, że zaskarżone rozstrzygniecie jest zgodne z prawem i nie zachodziła konieczność jego uchylenia, a interes strony był odpowiednio chroniony. W skardze do sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając organowi naruszenie przepisów art.226 § 4 , 230 § 1 oraz § 4 ustawy Kodeks celny. Wskazał również ,iż organ uchybił zasadom postępowania podatkowego, przez co naruszył przepisy art. 120,art. 121,art. 122,art.124,art. 187,art.191,art.210 § 1 pkt 6 , § 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP. Skarżący zarzuca organowi, iż w decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawdłowe określił kwotę niedopłaty długu celnego, lecz nie powiadomił strony o retrospektywnym jej zarejestrowaniu. Twierdzi, że tylko poprzez powiadomienie organ może nałożyć na stronę obowiązek zapłaty należności celnych. W przekonaniu skarżącego nie istnieje przepis prawa pozwalający utożsamiać doręczenie decyzji deklaratoryjnej z powiadomieniem o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego, na co przywołuje przepisy art.229 oraz art.230 Kodeksu celnego. Twierdzi, iż decyzja wymiarowa w swojej treści powinna zawierać informację o powiadomieniu dłużnika. Nadto dodaje, iż w przedmiotowej sprawie termin do powiadomienia uległ przedawnieniu i w przekonaniu skarżącego organ winien wydać decyzję o anulowaniu niedopłaty długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi powołując w uzasadnieniu argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności , tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 ,poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mieć ono mogło wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Negatywne stanowisko Dyrektora Izby Celnej w T. wyrażone w decyzji z dnia [...] 2004 r. jest w ocenie Sądu zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Przepis art. 253 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika . Przedmiotem prowadzonego postępowania w trybie określonym w art.253 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest weryfikacja przesłanek rzutujących na możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Ustawodawca wyposażył organ w uprawnienia polegające na przesądzeniu czy ostateczny akt administracyjny może być uchylony lub zmieniony, ale w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego nie rozstrzyga ponownie sprawy co do istoty. Nie oznacza to ,iż organ w dowolny sposób dokonuje oceny, bowiem związany jest zobiektywizowanymi kryteriami w swojej ocenności. W przedmiotowej sprawie organ podjął negatywne rozstrzygnięcie. Sądowa kontrola takiej decyzji o charakterze uznaniowym jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy w sprawie orzekał organ właściwy i zastosowano odpowiednie przepisy prawa oraz czy nie miały miejsca tego rodzaju naruszenia przepisów o postępowaniu ,które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji skarżący domaga się uchylenia decyzji o odmowie umorzenia należności celnych powołując się na okoliczność niepoinformowania dłużnika o retrospektywnym zarejestrowaniu niedopłaty kwoty wynikającej z długu celnego. Nadto strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za tym, że istnieją nowe obiektywne przesłanki pozwalające na wydanie innego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. Odnosząc się do tej kwestii Sąd pragnie podkreślić, że argumentacja zawarta w skardze dotyczy zarzutów merytorycznych odnoszących się do decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe .Zarzuty te jednak nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia wydanego w nadzwyczajnym trybie, o którym mowa w przepisie art.253 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. Argumenty powoływane przez stronę skarżącą nie skutkują rozpatrzeniem sprawy przez pryzmat ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Tym bardziej, że zamiarem skarżącego było usunięcie z obrotu prawnego decyzji o odmowie umorzenia należności celnych. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom strony skarżącej decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. została podjęta bez naruszenia przepisów postępowania. Na marginesie Sąd zauważa, iż nie znajdują również uzasadnienia merytoryczne zarzuty skarżącego podnoszone odnośnie kwestii powiadomienia strony o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego. Powiadomienie o zarejestrowaniu kwoty należności nie wpływa na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe jak i na wysokość długu celnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego jest to czynność materialno-techniczna. Kwestia prawidłowego poinformowania dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego może mieć znaczenie dla egzekwowania należności celnych natomiast nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie długu celnego. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skarżący został poinformowany o wysokości długu celnego. W tej kwestii Sąd wypowiadał się już niejednokrotnie, co znajduje odzwierciedlenie w jego orzecznictwie. Wobec dokonanej powyżej oceny zaskarżonej decyzji Sąd tym samym uznaje za nieuzasadnione zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organ zasad prowadzenia postępowania wynikających z ustawy Ordynacja podatkowa. Z tych przyczyn na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono .