I SA/Bd 721/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. P. R. i O. O. w B. na pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi postanawia: odrzucić skargę W dniu 7 maja 2012r. F. P. R. i O. O. w B. (skarżąca) złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w B. skargę na czynności tego organu w zakresie prowadzonego wobec Fundacji postępowania egzekucyjnego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. na podstawie art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) skargę tę przekazał zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. informując jednocześnie o powyższym stronę. Pismem z dnia 14 czerwca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w B.poinformował skarżącą o sposobie rozpatrzenia skargi z dnia 7 maja 2012r. W skardze na ww. pismo strona wniosła o jego uchylenie i uznanie swych roszczeń. Fundacja wskazała, że organ przyznał, iż jej skarga jest w części zasadna. Jednak zdaniem strony Dyrektor podaje nieprawdę w ostatnim akapicie zawiadomienia twierdząc, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B.odesłał skarżącej środki na rachunek tytułem "zwrot dotyczący zajęcia", natomiast prawdziwy tytuł przelewu brzmiał ,,zwrot nadpłaty środków". Ponadto skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym zawiadomieniu nie wspomniano o możliwości i adresacie odwołania się. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z punktu widzenia powyższych przepisów niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia działania Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie wniesionej przez Fundację [...] skargi z dnia 07 maja 2012r. na czynności Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B.. W przedmiotowej sprawie strona zarzuciła Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B. uchybienia w trakcie prowadzonego wobec Fundacji postępowania egzekucyjnego, zażądała zwrotu poniesionych kosztów oraz przesłania do Banku [...] informacji, że egzekucja i zajęcie nastąpiły wskutek błędu Urzędu Skarbowego i nie miały związku z sytuacją finansową Fundacji. W ocenie Sądu organy zasadnie zakwalifikowały pismo strony z dnia 07 maja 2012r., jako skargę wniesioną w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 – 240, normuje postępowanie skargowe. W oparciu o te przepisy Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 14 czerwca 2012r. poinformował skarżącą o sposobie rozpatrzenia skargi. Wskazać należy, że przedmiotem skargi powszechnej określonej przepisami art. 227 i nast. k.p.a. mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego. Pogląd, że do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII k.p.a., nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych i został wyrażony m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. II SAB/Wa 193/04, w postanowieniu z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05, a także przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, LEX nr 171200. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, iż tryb "ogólnoskargowy" (art. 221 – 240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005 r., I SA/Rz 117/05). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99). Biorąc więc pod uwagę przedmiot skargi należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo organu z dnia 14 czerwca 2012r. nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Z tego względu skarga jako nie mieszcząca się w katalogu spraw zawartych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.