I SA/Bd 738/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego na rok 2014 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent G. ustalił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym na 2014 r. w kwocie 496 zł. Pismem z dnia [...] r. skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji ustalającej wymiar podatku za 2014 r. Podała, że została całkowicie pozbawiona możliwości dojazdu, a nawet dojścia do należącej do niej działki, czego powodem był remont Drogi Krajowej nr [...] (DK [...]) na odcinku od przejazdu kolejowego "O." a granicą miasta G. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na przepisy ustawy o podatku rolnym, która w art. 1 wskazuje, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zgodnie z art. 3 ust. 1. pkt 1 tej ustawy, podatnikami podatku rolnego są (m. in.) osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Podatek rolny za rok podatkowy wynosi, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy: od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy. Dalej organ podał, że z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że skarżąca jest (jedyną) właścicielką gruntów ornych klasy IVa (ozn. RIVa) o powierzchni 2.6042 ha. Zdaniem SKO obowiązek podatkowy w podatku rolnym wiąże się z faktem, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości (gruntu ornego). Brak jest podstaw prawnych, by z uwagi na fakt remontu drogi publicznej skarżąca mogła uwolnić się od obowiązku świadczenia daniny publicznoprawnej na rzecz gminy, jaką jest podatek rolny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie decyzji utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. oraz o zwolnienie z płacenia daniny publicznoprawnej na rzecz gminy do czasu naprawienia szkody. W uzasadnieniu podała, że przed rozpoczęciem prac modernizacyjnych spornej ulicy miała niczym nieskrępowany dojazd do posesji i planowała tam szereg przedsięwzięć gospodarczych w oparciu o fundusze pomocowe Unii Europejskiej. Dodała, że ze względu na okresy budżetowe zalecono jej rozpoczęcie procedur po 2013 r. Jednak skutki remontu ulicy i drogi mogą jej to bardzo utrudnić czy też wręcz uniemożliwić. Wskazała, że podstawowy problem to podniesienie niwelety ulicy przebiegającej wzdłuż jej gruntu o średnio 2 metry poprzez ułożenie krawężnika i chodnika, a ze względu na powstała skarpę – ustawienie bariery ochronnych. Cała ta konstrukcja skutecznie odrodziła skarżącą od jej nieruchomości, uniemożliwiając dostanie się na nią. Dodała, że wykonując remont drogi trwale zajęto teren będący jej własnością, czego nikt wcześnie z nią nie uzgadniał. W związku z tak przedstawionym stanem stwierdziła, że nie widzi podstaw do wnoszenia opłat z tytułu podatku rolnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a) wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi, Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r., FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym Dz. U. z 2013 r., poz. 1381, dalej jako u.p.r.) podatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalności rolnicza. Natomiast przepis art. 3 ust. 1 powołanej ustawy wymienia podatników podatku rolnego, w tym m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Z powołanych przepisów wynika majątkowy charakter podatku rolnego, którego wymiar związany jest jedynie z własnością bądź posiadaniem użytków rolnych. Jak wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z ewidencji gruntów skarżąca jest właścicielką gruntów ornych klasy IVa (ozn. RIVa) o powierzchni 2.6042 ha. Z ustaleń organu podatkowego nie wynika, aby grunty te znajdowały się w użytkowaniu bądź w posiadaniu samoistnym lub zależnym innych osób. WSA wyjaśnia, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Podstawowym kryterium rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym czy też podatkiem leśnym, było od dnia 1 stycznia 2003 r. właściwe sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero kolejnym kryterium jest to, czy zostały zajęte na prowadzenie (wykonywanie) działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Wobec powyższego na podstawie art. 3 ust. 5 u.p.r. obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu gruntu. Zatem organ prawidłowo obliczył skarżącej podatek rolny za 2014 r., przy powierzchni użytków rolnych 2.6042 ha (co stanowi 2.8646 ha przeliczeniowych) i stawce z 1 ha przeliczeniowy - 173,20 zł (69,28 zł*2,5q) w kwocie (po zaokrągleniu) 496 zł. Podnoszony przez skarżącą zarzut odgrodzenia jej od nieruchomości (za sprawą remontu ulicy biegnącej wzdłuż posesji) oraz uniemożliwienia realizacji zaplanowanych przedsięwzięć gospodarczych, nie może być uwzględniony na gruncie przepisów podatkowych. Okoliczność ta, niewątpliwie ważna i dotkliwa dla podatnika, nie ma żadnego znaczenia dla kwestii ustalenia wysokości podatku rolnego, będącego podatkiem majątkowym, którego wymiar jest zależny od powierzchni posiadanej nieruchomości, a nie od tego, czy grunt ten przynosi korzyści i w jaki sposób można go zagospodarować (por. wyrok. NSA z 14 września 2001 r. sygn. I SA/Gd 193/99 publ. Lex nr 76072, wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007r. sygn. I Sa/Rz 675/2006, publ. LEX nr 947314). Obowiązek ponoszenia obciążeń podatkowych w postaci podatku rolnego wynika z samego faktu posiadania nieruchomości sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytek rolny i jest niezależny od kwestii możliwości gospodarczego wykorzystania posiadanych nieruchomości. Dlatego też zarzut podatnika odnoszący się do braku możliwości realizacji zaplanowanych przedsięwzięć gospodarczych na posiadanej opodatkowanej nieruchomości nie ma znaczenia w postępowaniu o ustalenie wymiaru podatku rolnego. Zatem fakt odgrodzenia podatniczki od nieruchomości nie wpłynął na jej posiadanie, a co za tym idzie, organ słusznie stwierdził, że skarżąca była zobowiązana do uiszczenia podatku rolnego od przedmiotowego gruntu. Sąd dodaje, że aby podatnik skorzystał ze zwolnienia w podatku rolnym, potrzebne byłoby wystąpienie którejś z przesłanek zawartej w art. 12 u.p.r. Artykuł ten wymienia podmioty i sytuacje, w których możliwe jest zwolnienie od podatku rolnego. Aby podatnik skorzystał z ulgi musi spełniać przynajmniej jeden z warunków wymienionych w art. 12 u.p.r. W zamkniętym wyliczeniu zawartym w ustawie nie istnieje punkt dotyczący zwolnienia ze względu na brak możliwości dojścia (dojazdu) do nieruchomości. Zatem stwierdzić należy, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie wypełnia żadnej z przesłanek zwolnienia od podatku rolnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz E. Kruppik – Świetlicka