I SA/Bd 738/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę W złożonym wniosku o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek skarżący powołał się na problemy finansowe oraz zdrowotne, które uniemożliwiają spłatę zadłużenia. Podkreślił, że w momencie, kiedy powstały zaległości w ZUS znajdował się w trudnej sytuacji finansowej oraz zapomniał dokonać zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek. Rozpatrując wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2019r., sygn. akt I SA/Bd 364/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...]. odmówił umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą (płatnika opłacającego składki na własne ubezpieczenia) w łącznej kwocie [...]zł, w tym na: a) ubezpieczenia społeczne - za okres 03/2011-11/2014 w łącznej kwocie [...]zł, b) ubezpieczenie zdrowotne - za okres 03/2011-11/2014 w łącznej kwocie [...]zł, c) Fundusz Pracy - za okres 04/2013-11/2014 w łącznej kwocie [...]zł. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił zignorowanie przez organ przepisów dotyczących przedawnienia oraz interesu zobowiązanego, a także stwierdził, że organ powinien przeprowadzić postępowanie według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W ocenie skarżącego, wydana decyzja jest niespójna, nie ma nic wspólnego ze stanem faktycznym oraz obecnie obowiązującym prawem. Skarżący zarzucił, że organ nie wykonał wytycznych zawartych w wydanym w sprawie wyroku WSA. Oświadczył, że choruje, jest pod opieką neurologiczną, pozostaje bez pracy. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie należności z tytułu składek. Decyzją z dnia [...]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia. Analizując stan prawny i podjęte w toku postępowania czynności organ stwierdził, że należności z tytułu składek są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W analizowanej sprawie bieg terminu przedawnienia należności z tytułu składek został zawieszony. Odnosząc się sytuacji skarżącego organ podał, że z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi działalności gospodarczej z dnia [...]. wynika, że: skarżący jest kawalerem; nie pracuje zarobkowo; nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych; nie uzyskuje dochodów z innych źródeł; nie poinformował czy i w jakiej wysokości pobiera zasiłki z pomocy społecznej, świadczenia z Urzędu Pracy oraz czy korzysta z innych form pomocy; skarżący prowadzi 3-osobowe gospodarstwo domowe wspólnie z siostrami - B. K. lat [...], która nie osiąga dochodów oraz M. K. lat [...] - zobowiązany nie wskazał czy siostra osiąga dochody; strona ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w łącznej kwocie [...]zł, w tym z tytułu opłat eksploatacyjnych [...] zł oraz kosztów leczenia [...] zł; skarżący posiada zobowiązania pieniężne w instytucjach za rok 2017 w kwocie [...]zł, które reguluje w formie dowolnych wpłat po [...] zł miesięcznie; zobowiązany nie posiada nieruchomości, ruchomości, innych praw majątkowych i wierzytelności; poinformował, że prowadzona egzekucja z wynagrodzenia za pracę doprowadziła do utraty zatrudnienia, co skutkować będzie pogorszeniem się jego sytuacji materialnej. Ponadto organ ustalił, że: skarżący prowadził działalność gospodarczą do [...].; od [...]. jest zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku; siostra - M. K. jest zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę zlecenie; według Bazy Danych Ksiąg Wieczystych zobowiązany nie jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości; w Centralnej Ewidencji Pojazdów nie figuruje jako właściciel pojazdu; przymusowe dochodzenie należności z tytułu składek jest prowadzone przez Dyrektora Oddziału ZUS w B. oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.. Wskazując na przesłanki umorzenia należności wymienione w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020r., poz. 266 ze zm., dalej: "u.s.u.s.") organ podał, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że: przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie wystąpiła z przyczyn oczywistych; przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s. nie zachodzą, ponieważ nie pozyskano żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że: sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowania upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo upadłościowe, nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. - zobowiązany zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, jednak nie wystąpiło kryterium braku następców prawnych, ponieważ ma rodzeństwo; przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ wysokość nieopłaconych składek, o których umorzenie strona wnosi przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję; przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi - nie można stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, ponieważ postępowanie egzekucyjne jest prowadzone przez Dyrektora Oddziału ZUS w B. oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.. Postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Dopóki istnieje możliwość prowadzenia działań egzekucyjnych organ rentowy działając jako wierzyciel nie może stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności zadłużenia i zaniechać prób jego wyegzekwowania. Powyższe okoliczności uniemożliwiają pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w żądanym zakresie na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Odnosząc się do przesłanek umorzenia określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz. 1365, dalej: "rozporządzenie"), organ podał, że w zakresie wystąpienia przesłanki wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia natomiast było wynikiem nieopłacania w ustawowym terminie płatności składek w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli w danym okresie skarżący nie posiadał wystarczających środków finansowych na opłacenie należnych składek w terminie, to obecnie jest zobowiązany do ich uregulowania wraz z odsetkami za zwłokę. Zobowiązany rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną w marcu 2011r. Zaległości na koncie jako płatnika składek dotyczą okresu od marca 2011r. do listopada 2014r., a ich łączna wysokości wynosi ponad [...] zł. Oznacza to, że skarżący nie podjął się regulowania zobowiązań publicznoprawnych i konsekwentnie nie opłacał należnych składek przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej. W zakresie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ wskazał, że podnoszone przez stronę ograniczone możliwości płatnicze nie mogą być uznane za przesłankę wystarczającą do umorzenia zaległości we wnioskowanym zakresie. Przesłanka z tego przepisu nie odnosi się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych należności, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. Według ustaleń organu, stosunek pracy zobowiązanego ustał w dniu [...]. Od [...]. do [...]. skarżący był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba bezrobotna pobierająca zasiłek dla bezrobotnych w wysokości za sierpień 2020 r. - [...] zł. Od [...]. skarżący jest zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Oznacza to, że zobowiązany poszukuje zatrudnienia za pośrednictwem Urzędu Pracy i wyraził gotowość do jego podjęcia. Ponadto, według ustaleń organu, siostra strony - B. K. nie jest zgłoszona do ubezpieczeń z żadnego tytułu, natomiast siostra - M. K. od [...]. jest zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę zlecenie. Ze względu na ochronę danych osobowych organ nie podaje kwot uzyskiwanych przez siostrę z tytułu zatrudnienia. Dochód w gospodarstwie domowym przypadający na jednego członka rodziny jest niższy niż poziom minimum egzystencji, określony w marcu 2020 r. przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na kwotę 616,55 zł netto w roku 2019r. dla jednoosobowego gospodarstwa pracowniczego. Zatem wskazuje on na stan ubóstwa i możliwość sięgania po pomoc z opieki społecznej, która dedykowana jest tylko osobom w bardzo trudnej, zagrażającej egzystencji sytuacji materialnej. Skarżący jednak nie przedstawił żadnego dowodu, że korzysta z jakichkolwiek form pomocy skierowanych do osób znajdujących się w niedostatku. Z informacji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...]. wynika, że w tej dacie skarżący nie korzystał z pomocy społecznej. Zatem sytuacja gospodarstwa domowego strony jest niejednoznaczna. Z jednej strony dochody rodziny wykazują na zagrożenie bytu, a z drugiej strony skarżący nie otrzymuje wsparcia z Ośrodka Pomocy Społecznej. Może to sugerować, że rodzina posiada inne źródła dochodu. Obecny budżet gospodarstwa domowego może utrudniać sfinansowanie zaległości w całości, ale nie jest to sytuacja trwała i ostateczna, ponieważ członkowie gospodarstwa domowego są osobami młodymi i ich sytuacja zawodowa może ulec poprawie w każdej chwili. Zobowiązany ma 44 lata i brak jest udokumentowanych przeciwskazań zdrowotnych do podjęcia przez niego zatrudnienia. W ocenie organu, skarżący celowo unika spłaty zobowiązań z tytułu składek licząc tylko na ich umorzenie lub przedawnienie. Pomimo podnoszenia okoliczności utraty pracy, zobowiązany nie wyjaśnił, co oznacza to stwierdzenie, czy umowa została rozwiązana (nie przedłużona), czy skarżący sam odmówił jej podpisania celem uniknięcia dalszej egzekucji z wynagrodzenia. Organ ustalił, że od roku 2014 strona regularnie uzyskiwała dochody z tytułu zatrudnienia, a jednocześnie nie podjęła żadnej próby uregulowania zadłużenia z tytułu składek choćby w formie układu ratalnego. Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, że skarżący nie udowodnił, iż jego sytuacją materialno-bytowa, rodzinna i zdrowotna całkowicie i trwale uniemożliwia mu spłatę zaległości wobec ZUS. Trudności płatnicze nie mają charakteru stałego. Istnieje szansa na poprawę sytuacji finansowej, po podjęciu zatrudnienia. Jest to zatem okoliczność, która w każdej chwili może ulec zmianie przy odpowiednim zaangażowaniu i woli podjęcia działań zmierzających do poprawy sytuacji finansowej. Podjęcie pracy przez siostrę - B. K., również pozytywnie wpłynie na poprawę sytuacji finansowej rodziny. Za odmową umorzenia przemawia również fakt, że skarżący nie regulował składek przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, choć był do tego zobligowany przepisami prawa. Odnosząc się do przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia organ podał, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby zaistniała przesłanka umorzenia w postaci choroby dłużnika lub członka jego rodziny. Skarżący powołał się na sytuację zdrowotną własną oraz siostry. Poinformował, że cierpi na naczyniaka szyjnego. Załączył dokumentację medyczną - kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w dniach od 15 do [...]., z której wynika, że zdiagnozowano u niego naczyniaka żylnego. Z ustaleń organu wynika, że do grudnia 2019r. zobowiązany był osobą aktywną zawodowo. We wniosku wskazał, że przyczyną rozwiązania umowy o pracę było prowadzenie przez ZUS egzekucji, a nie problemy zdrowotne. Organ zaznaczył, że choroba, która mogłaby uzasadniać umorzenie należności musi mieć charakter przewlekły, a więc taki, który wyłącza zobowiązanego z codziennego funkcjonowania i nie pozwala mu na zajęcie się sprawami zawodowymi. Skarżący nie udowodnił, że jego stan zdrowia trwale wyklucza go z rynku pracy. Nie przedstawił dokumentacji stwierdzającej niezdolność do pracy (np. orzeczenia o znacznym stopniu orzeczenia o niepełnosprawności). Ponadto, od [...]. zobowiązany jest zgłoszony w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna, czym wyraził gotowość do podjęcia zatrudnienia. Jednym z warunków zarejestrowania się jako osoba bezrobotna jest brak przeciwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy zarobkowej. Odnosząc się do sytuacji zdrowotnej siostry - M. K., która posiada problemy z kręgosłupem szyjnym organ wskazał, że z dołączonej dokumentacji wynika, że u M. K. zdiagnozowano lordozę lędźwiową, niewielką skoliozę lewoboczną oraz zmiany zwyrodnieniowe krążków. Pomimo powoływanego złego stanu zdrowia M. K. od [...]. jest osobą aktywną zawodowo - pracuje na podstawie umowy zlecenia. W konsekwencji powyższego organ nie znalazł podstaw do umorzenia żądanych należności. W ocenie ZUS, okoliczności wymienione w powołanych przepisach nie zachodzą. W skardze strona wniosła o unieważnienie decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia należności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła zlekceważenie przepisów szczególnych w postępowaniach z zakresu ubezpieczeń społecznych poprzez zignorowanie norm prawa w przedmiocie przedawnienia części zobowiązań oraz interesu zobowiązanego. Zdaniem skarżącego, organ związany art. 83 ust. 2 u.s.u.s. powinien był przeprowadzić postępowanie według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Skarżący zarzucił, że organ nie zastosował wytycznych zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2019r., sygn. akt I SA/Bd 364/19. Stwierdził, że uzasadnienie wydanej decyzji stanowi niespójną plątaninę faktów, niemającą nic wspólnego ze stanem faktycznym oraz obecnie obowiązującym prawem. Podniósł, że prowadzona egzekucja doprowadziła do ustania jego stosunku pracy, co z kolei spowodowało stan ubóstwa zobowiązanego. Powołał się na zasadę sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa. Stwierdził, że umorzenie zaległości leży w interesie publicznym oraz interesie zobowiązanego, bowiem uwalnia Państwo od zasiłków oraz składek zdrowotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało wydane [...]., znajduje się ono w aktach sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję ZUS z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. W pierwszym rzędzie należy odnieść się do kwestii poprawności zastosowanego przez ZUS trybu postępowania oraz kwestii przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Skarżący zarzucił naruszenie art. 180 § 1 k.p.a. poprzez zlekceważenie przepisów szczególnych z zakresu ubezpieczeń społecznych w przedmiocie przedawnienia oraz interesu zobowiązanego oraz art. 83 ust. 2 u.s.u.s. poprzez niezastosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z art. 180 § 1 k.p.a. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy tego kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Z kolei art. 83 ust. 2 u.s.u.s. stanowi, że od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Skarżący w prezentowanym stanowisku błędnie jednak pomija przepis art. 83 ust. 4 u.s.u.s., który przewiduje, że od decyzji m.in. w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje natomiast prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednocześnie z powyższym przepisem koresponduje art. 127 § 3 k.p.a. stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W związku z powyższym należy wskazać, że postępowanie organu w rozpoznawanej sprawie prowadzone jest w oparciu o przepisy regulujące postępowanie administracyjne, a nie cywilne. Jeśli chodzi o kwestię przedawnienia, to w sprawie nie znajdują zastosowania rozwiązania przewidziane w Kodeksie cywilnym, jak twierdzi Skarżący. Należy się zgodzić z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, że do określenia terminu przedawnienia zaległości z tytułu składek w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy wprowadzone od 1 stycznia 2012r. Z tym dniem na podstawie art. 11 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 232, poz. 1378) zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia należności z tytułu składek z 10 lat do 5 lat. Zgodnie z art. 27 powołanej ustawy, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012r. Powyższe oznacza, że do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012r. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 2011r. stosownie do którego, jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego przepisu. Zgodnie z art. 24 ust 4 u.s.u.s (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012r.) należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne z zastrzeżeniem ust. 5-6. Stosownie do art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Stanowisko ZUS należy ocenić jako prawidłowe. Niewątpliwie wpływ na obecną ocenę decyzji, ze względu na art. 153 p.p.s.a., ma wyrok, jaki zapadł w sprawie z 21 sierpnia 2019r., I SA/Bd 364/19, kiedy to tut. Sąd stwierdził, że analiza przedłożonej przez organ dokumentacji stanowiącej podstawę dokonanej analizy biegu terminu przedawnienia należności budzi wątpliwości co do wskazanej w zaskarżonej decyzji daty, w której nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Organ utrzymuje, że datą tą było doręczenie Skarżącemu tytułów wykonawczych w dniu [...]. W załączonej dokumentacji wprawdzie znajduje się potwierdzenie odbioru przez Skarżącego, na którym zamieszczono część numeru tytułów wykonawczych – "[...]" dotyczących zaległości od marca do maja 2011r., jednakże jako data odbioru widnieje na nim [...]. Wobec tej rozbieżności, nie kwestionując możliwości wystąpienia okoliczności powodującej zawieszenie biegu terminu przedawnienia, w ocenie Sądu, niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego w celu wykazania przez organ w niebudzący wątpliwości sposób faktu i daty zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Mając powyższe na względzie obecnie Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji ZUS szczegółowo zweryfikował zadłużenie Skarżącego pod kątem ewentualnego przedawnienia. Analizując poniższe zestawienie należy stwierdzić, że należności z tytułu składek są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. Jednocześnie należy przypomnieć, że obecnie kontrolowana decyzja sankcjonuje istnienia zaległości, ale rozstrzyga o ich umorzeniu. Początkiem zawieszenie biegu terminu przedawnienia było wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W analizowanej sprawie bieg terminu przedawnienia należności z tytułu składek został zawieszony: za okres 03/2011 - 04/2013 na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne od [...]. tj. od daty odbioru tytułów wykonawczych wystawionych [...]. - należności są nadal dochodzone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., za okres 06/2011 - 03/2013 na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne: od [...]., tj. od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed wydaniem decyzji o wysokości zadłużenia do [...]., tj. do dnia uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji oraz od [...]., tj. od daty odbioru tytułów wykonawczych wystawionych [...]., za okres 04/2013-10/2013 na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy: od [...]., tj. od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed wydaniem decyzji o wysokości zadłużenia do [...]., tj. do dnia uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji oraz od [...]., tj. od daty odbioru tytułów wykonawczych wystawionych [...]., za okres 11/2013-08/2014 na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy: od [...]., tj. od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed wydaniem decyzji o wysokości zadłużenia do [...]. tj. do dania uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji oraz od [...]. tj. od daty odbioru tytułów wykonawczych wystawionych [...]. za okres za okres 09/2014-11/2014 na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy: od [...]., tj. od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed wydaniem decyzji o wysokości zadłużenia do [...]., tj. do dnia uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji. Skarżący w żaden sposób nie podważył wykazywanych okoliczności faktycznych i Sąd je przyjął. Kwestia przedawnienia zaległości została wyjaśniona dostatecznie i nie stanęła na drodze orzekania o umorzeniu. Istotnym jest to, że egzekucja wobec Skarżącego nadal się toczy. W odpowiedzi na zarzuty oparte o art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzić należy, że jest to problem postepowania egzekucyjnego, które jest odrębne od postępowania obecnie kontrolowanego. Co więcej na podstawie wymienionego przepisu organ może, ale nie musi umorzyć postępowanie egzekucyjne w administracji. Odnosząc się do zasadności odmowy umorzenia zaległości w kontekście oceny wystąpienia przesłanek zastosowania tej instytucji należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Przy czym pod pojęciem składek należy rozumieć składki na ubezpieczenie społeczne, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.) oraz składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a także na ubezpieczenie zdrowotne (art. 32 u.s.u.s.). Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Pojęcie "nieściągalności zostało sprecyzowane w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wedle jego zapisów zachodzi ona, gdy: dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe; nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa; nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W art. 28 ust. 3a u.s.u.s. przewidziana została dodatkowa możliwość umorzenia należności z tytułu składek. Dotyczy ona jednakże już tylko ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, czyli tych ubezpieczonych, którzy byli zobowiązani płacić sami za siebie składki, ale tego nie czynili, doprowadzając do zaległości. Ta grupa płatników potraktowana została przez ustawodawcę łagodniej, bowiem zaległe należności składkowe mogą być umarzane w uzasadnionych przypadkach mimo braku całkowitej nieściągalności w sytuacjach określonych w powołanym rozporządzeniu z dnia 31 lipca 2003r. Dla oceny czy przypadek jest uzasadniony należy brać pod uwagę z jednej strony ważny interes osoby zobowiązanej, a z drugiej strony stan finansów publicznych. Wskazane zasady, wynikające z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i rozporządzenia dotyczą skarżącej jako osoby zobowiązanej z racji prowadzenia działalności gospodarczej do opłacania składek. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r. ZUS może umorzyć należności, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Prawodawca wymienia przy tym przykładowo sytuacje, które mogą uzasadniać umorzenie należności tej grupy płatników. Przepis ten przewiduje w szczególności następujące przesłanki: gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; poniesienie strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; przewlekła choroba zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiająca zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Jednocześnie, w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego za rodzinę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się wspólnie zamieszkujące i gospodarujące ze zobowiązanym osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające ze zobowiązanym w faktycznym związku. W tym względzie stan prawny nie zmienił się od wyroku z 2019r. W orzecznictwie wskazuje się, że decyzja w sprawie umorzenia zaległości podlega pełnej kontroli sądowej. Ustawodawca nie pozostawił Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych całkowitej swobody, co do wyboru rozstrzygnięcia, ani też nie zezwolił na dowolność. Swoboda wyboru rozstrzygnięcia zawarta jest w granicach ściśle określonych przepisami prawa, które precyzują przesłanki umorzenia (por. wyrok NSA z 8 września 2015r., sygn. akt II GSK 1807/14). Ograniczeniami swobody uznania administracyjnego są przesłanki sformułowane w art. 28 u.s.u.s. i w § 3 rozporządzenia z 31 lipca 2003r. Użycie w przywołanych przepisach sformułowania "składki mogą być umarzane" należy rozumieć jako sprecyzowanie uprawnienia ZUS do umorzenia składek, z którego wynika przede wszystkim, że w innych sytuacjach ZUS nie ma prawa składek umarzać (zob. wyrok NSA z 8 września 2015r., sygn. akt II GSK 1807/14, publ.: CBOSA). Zatem jeśli ZUS ustali, że nie wystąpiła przesłanka umorzenia należności z tytułu składek określona we wskazanych przepisach, to ma obowiązek odmówić umorzenia tych należności, a taka decyzja nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego. Dopiero w razie stwierdzenia, że w przypadku konkretnego podmiotu ziściły się przesłanki umorzenia, ZUS wydaje decyzję w ramach uznania administracyjnego - o umorzeniu lub o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż interes publiczny nie powinien być rozumiany jako sprzeczny z interesem obywatela. Sytuacja, w której zapłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspakajania swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa nie jest bowiem zgodna z interesem tego obywatela, jednocześnie nie jest również zgodna z interesem publicznym (por. wyroki NSA z 25 czerwca 2003r., sygn. akt III SA 3118/01, POP 2004/4/77; z 20 marca 2007r., sygn. akt II GSK 345/06; z 21 maja 2009r., sygn. akt II GSK 1045/08, z 8 lipca 2015r., sygn. akt II GSK 1502/14, publ.: CBOSA). Zadaniem regulacji zawartej w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia jest zabezpieczenie niezbędnego minimum socjalnego, które pozwoli osobie zobowiązanej funkcjonować w codziennym życiu, dając gwarancję, że podstawowe potrzeby jej oraz jej rodziny będą zaspokojone. Dokonując porównania sytuacji materialnej skarżącego z wysokością zaległej należności organ powinien zestawić wartość posiadanego majątku oraz wysokość dochodu uzyskiwanego przez stronę z niezbędnymi kosztami jej utrzymania, w celu ustalenia, czy jest w stanie faktycznie spłacić istniejące zadłużenie bez niedostatku (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2017r., sygn. akt I GSK 1498/17, publ.: CBOSA). Istotną dyrektywę stanowi to, że zawsze należy brać pod uwagę, z punktu widzenia omawianych przesłanek umorzenia, nie tyle przyczyny powstania zadłużenia, co sytuację finansową wnioskodawcy, a przede wszystkim jej wpływ na możliwość spłaty zadłużenia (por. wyroki NSA: z 14 maja 2014r., sygn. akt II GSK 384/12; z 8 lipca 2015r., sygn. akt II GSK 1502/14, publ.: CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ dokonał aktualnej analizy okoliczności sprawy pod kątem spełnienia przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. i prawidłowo ustalił, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzi żadna ze wskazanych w tym przepisie sytuacji całkowitej nieściągalności, która pozwalałby rozważać możliwość umorzenia składek na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. Analizując zaś przesłanki umorzenia określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki określona w pkt 2 i 3, gdyż Skarżący nie wykazał, że choruje na przewlekłą chorobę jak również nie ciążył na nim obowiązek sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiając go uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W tym miejscu należy wrócić do wyroku z 2019r., gdzie Sąd uznał, iż nie była prawidłowo dokonana ocena ogólnej przesłanki umorzenia należności wynikająca z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. WSA powołał się wówczas na to, że organ powołując się na wysokość dochodu w gospodarstwie domowym Skarżącego w kwocie [...]zł netto z tytułu z tytułu zatrudnienia stwierdził, że może on sfinansować podstawowe potrzeby życiowe. Jednocześnie organ wskazał, że istnieje możliwość spłaty należności w pełnej wysokości w ramach układu ratalnego, gdyby wysokość zadłużenia okazała się dla Skarżącego trudna do uregulowania w formie jednej wpłaty. W wyroku z 2019r. w ocenie Sądu stanowisko organu w doniesieniu do wystąpienia przesłanki umorzenia przewidzianej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r. nie było trafne. Sąd zważył wówczas, a obecnie jest tą ocena związany, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017r., sygn. akt GSK 1855/15, publ.: CBOSA). NSA w wyroku z dnia 17 października 2017r., (sygn. akt II GSK 1498/17, publ.: CBOSA) wskazał, że wymieniona w § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r. przesłanka uzależnia ocenę zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych od tego, czy w konsekwencji egzekwowania zadłużenia pojawi się niebezpieczeństwo powstania zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego i jego rodziny przy uwzględnieniu jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. Zadaniem regulacji zawartej w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia jest zabezpieczenie niezbędnego minimum socjalnego, które pozwoli osobie zobowiązanej funkcjonować w codziennym życiu, dając gwarancję, że podstawowe potrzeby jej oraz jej rodziny będą zaspokojone (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 2366/13, publ.: CBOSA). Punktem odniesienia przy ocenie, czy spłata zadłużenia zagraża egzystencji strony, powinna być szczegółowa analiza określonego na ten okres minimum socjalnego oraz minimum egzystencji (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2010r., sygn. akt II GSK 724/09). W ocenie Sądu organ nie wykazał, że pomimo egzekwowania należności skarżąca będzie w stanie opłacić należności i nie pociągnie to za sobą zbyt ciężkich skutków dla niej. Organ powinien wyjaśnić, na czym opiera przekonanie o efektywności egzekucji oraz dlaczego uważa, że w sytuacji finansowej zobowiązanego spłata należności nie pozbawi go możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 5568/16, publ.: CBOSA). Dokonując oceny organ winien zestawić wartość posiadanego majątku oraz wysokość dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z niezbędnymi kosztami jej utrzymania w celu ustalenia, czy jest w stanie faktycznie spłacić istniejące zadłużenie bez niedostatku. WSA w 2019r. powziął wątpliwość co do tego, że nie wiadomo było, na jakiej podstawie organ ustalając dochód gospodarstwa domowego na poziomie kwoty ok. [...] zł tj. dochód uzyskiwany przez Skarżącego ze stosunku pracy stwierdził, że nie spełnia on przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Tym razem jednak organ inaczej ocenił te kwestie. Podkreślił, iż Skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną w marcu 2011r. Zaległości na koncie jako płatnika składek dotyczą okresu od marca 2011r. do listopada 201 r., a ich łączna wysokości wynosi ponad [...] zł. Dochód w gospodarstwie domowym przypadający na jednego członka rodziny jest niższy niż poziom minimum egzystencji, określony w marcu 2020r. przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na kwotę 616,55 zł netto w roku 2019r. dla jednoosobowego gospodarstwa pracowniczego. Zatem wskazuje on na stan ubóstwa i możliwość sięgania po pomoc z opieki społecznej, która dedykowana jest tylko osobom w bardzo trudnej, zagrażającej egzystencji sytuacji materialnej. Organ przyjął, że minimum egzystencji wyznacza poziom, poniżej którego zagrożony jest byt biologiczny człowieka i w dłuższej perspektywie czasu nie jest możliwe utrzymywanie się z dochodów niższych niż określone w minimum egzystencji. Zatem inaczej niż w poprzedniej decyzji przyznano istnienie przesłanki do umorzenia, jednak, co wykazano wcześniej, w takim wypadku organ nadal jedynie może zrezygnować z dochodzenia należności. Chodzi o to, że organ mógł rozstrzygnąć tę kwestię według własnego wyboru, a Sąd nie ma kompetencji, by któreś z rozwiązań narzucić. Kontrola w takim wypadku ogranicza się co do zasady do badania uzasadnienia, jakie poczynił organ dla uznaniowej odmowy umorzenia zaległości W ocenie WSA organ przekonująco uzasadnił odmowę umorzenia zaległości Skarżącego. Uzasadniając odmowę poczynioną w ramach uznania administracyjnego mógł oprzeć się o rodzaj przewidywań na przyszłość. Trafnie wskazano, że Skarżący ma dopiero 44 lata i brak jest udokumentowanych przeciwskazań zdrowotnych do podjęcia przez niego zatrudnienia. Skarżący wskazał, że cierpi na naczyniaka żylnego szyi, jednak nie przedstawił szerszej dokumentacji medycznej, ani nie wykazywał, by było to powodem braku możliwości zatrudnienia. Jednocześnie Skarżący prezentuje bierną postawę w zakresie dążenia do spłaty należności z tytułu składek. Słusznie wyjaśniono, że prawo poszanowania egzystencji, na którym bazuje skarga, jest chronione na płaszczyźnie egzekucji, która prowadzona jest odrębnym postepowaniem. Postępowanie egzekucyjne w administracji jest prowadzone zgodnie z zasadą poszanowania minimum egzystencji, co stanowi wyraz ochrony dłużnika w procesie dochodzenia należności. Zasada ta dopuszcza prowadzenie egzekucji do majątku zobowiązanego tylko w zakresie, w którym nie zostanie zagrożone minimum utrzymania, a kwoty wolne od zajęcia są ustalone przepisami prawa. Niewątpliwie Skarżący może jeszcze osiągać dochody pozwalające na sukcesywną spłatę zobowiązań wobec ZUS, gdyż nie wykazał okoliczności przeciwnych. Nie jest obojętnym tło nieopłacania składek, które wynika ze zlekceważenia obowiązków, które inni w tym czasie wypełniali. Skarżący przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej nie opłacił żadnej składki. Organ ustalił, że od roku 2014 Skarżący regularnie uzyskiwał dochody z tytułu zatrudnienia, a jednocześnie nie podjął żadnej próby uregulowania zadłużenia z tytułu składek choćby w formie układu ratalnego. Nie przeczy prawu stanowisko organu, że instytucja umorzenia przewidziana jest dla przypadków szczególnie drastycznych, gdy ze względu na stan zdrowia, wiek i inne obiektywne, niezależne od dłużnika okoliczności nie jest możliwe uzyskiwanie przez niego dochodów. Organ przeanalizował sytuację zdrowotną Skarżącego i prawidłowo przyjął, iż ten nie udowodnił, że jego stan zdrowia trwale wyklucza go z rynku pracy. Skarżący nie przedstawił dokumentacji stwierdzającej niezdolność do pracy (np. orzeczenia o znacznym stopniu orzeczenia o niepełnosprawności). Zgłoszenie od [...]. w Powiatowym /Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna, prawidłowo odczytano jako brak przeciwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy zarobkowej. U siostry S., M. K. prawidłowo przyjęto i oceniono zdiagnozowaną lordozę lędźwiową, niewielką skoliozę lewoboczną oraz zmiany zwyrodnieniowe krążków. Rzeczywiście pomimo powoływanego złego stanu zdrowia M. K. od [...]. jest osobą aktywną zawodowo - pracuje na podstawie umowy zlecenia. Na koniec Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie zostały uzasadnione. Skarżący powołał się na kodeks postępowania cywilnego, który nie ma zastosowania w sprawach o umorzenie zaległości oraz szerzej nie wyjaśnił na czym uchybienia organu miałyby polegać. Mając to na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.