I SA/Bd 740/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. G. – M. o przyznanie wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanowił przyznać adwokat E. G. – M. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu I SA/Bd 740/11 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę w niniejszej sprawie. Postanowieniem z 08 lutego 2012 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Działając z urzędu jako pełnomocnik J. S. – adwokat E. G. – M. pismem z dnia 10 kwietnia 2012r. wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 grudnia 2011r. o sygn. akt I SA/Bd 740/11 na kwotę 2.214,00 zł., na którą złożyły się koszty postępowania przed organem I instancji w kwocie1.800 zł powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 414 zł. Niniejszy wniosek zawierał oświadczenie pełnomocnika, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości. Wnioskodawca powołał się na rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 kwietnia 2012 r. przyznano adwokatowi E. G. – M. ze Skarbu Państwa kwotę 221,40 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Od powyższego postanowienia wnioskodawca w dniu 23 kwietnia 2012 r. wniósł sprzeciw wskazując, że przedmiotem zaskarżenia była wartość należności z tytułu składek określona przez skarżącego na kwotę 16.392,37 zł. W związku tym jego zdaniem stawka minimalna obliczona na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 18 ust 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu winna wynieść 2214,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy zgodnie art. 250 p.p.s.a., otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności takich należy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata uregulowane zostały w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Udzielona przez wnioskodawcę pomoc prawna w niniejszej sprawie sprowadziła się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu wydanego dnia 14 grudnia 2011r. Zgodnie z § 18 ust.1 pkt 2 lit b w związku z § 18 ust.1 pkt 1 lit c powołanego rozporządzenia za tę czynność pełnomocnikowi przysługuje odpowiednio 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120zł. W konsekwencji wynagrodzenie sprowadza się do 221,40 zł (180 zł powiększone o 23% podatek od towarów i usług), gdyż zostało ustalone według stawki należnej "w innej sprawie". W ocenie Sądu przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była odmowa umorzenia należności z tytułu składek a pogląd pełnomocnika, iż przedmiotem tym była należność pieniężna jest niezasadny. Wskazać należy, iż spór nie dotyczył kwestionowania konkretnej wysokości składek, lecz jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających umorzenie należności. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie nakłada na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną, ani ich nie ustala. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących umorzenie należności z tytułu składek, określonych w art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 205 poz. 1585 ze zm.). W związku z powyższym żądanie pełnomocnika zastosowania przy wyliczeniu wysokości wynagrodzenia w oparciu o § 18 ust.1 pkt 1 lit a omawianego rozporządzenia nie znajduje usprawiedliwienia. Przepis ten stanowi bowiem podstawę wyliczenia wysokości stawki minimalnej i tym samym wielkości wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu w sprawie, której przedmiotem jest należność pieniężna. Stanowisko powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2008r. , sygn. Akt II GZ 89/08 stwierdzono, iż "analiza przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych prowadzi do wniosku, iż jakkolwiek przedmiotem żądania ubezpieczonego jest umorzenie określonej kwoty zaległej, to wysokość tej kwoty nie ma bezpośredniego znaczenia dla ustalenia całkowitej nieściągalności długu, o której mowa w art. 28 ust. 2 tej ustawy. Decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zaległych składek nie rozstrzyga zatem kwestii związanych z wysokością tych składek, lecz przesądza o braku podstaw do umorzenia kwoty wynikającej z zaległości."(por. postanowienie NSA z dnia 30 marca 2006r., sygn. akt II GZ 33/06). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.