I SA/Bd 741/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków G. P. i S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2012r. postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 17 stycznia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący złożyli sprzeciw. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Prawidłowość powyższego orzeczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013r. oddalił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie. W dniu 06 maja 2013r. oraz w dniu 20 sierpnia 2013r. wpłynęły kolejne dwa wnioski skarżących złożone na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 10 października 2013r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ponownie odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący złożyli sprzeciw. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 04 kwietnia 2013r. W dniu 18 grudnia 2013r. oraz w dniu 10 lutego 2014r. wpłynęły kolejne trzy wnioski skarżących złożone na urzędowych formularzach PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Na podstawie przepisu art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – zwana dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1). W powyższym przepisie mowa jest wyłącznie o wykazaniu takiej wyjątkowej sytuacji, potwierdzonej stosownymi dokumentami, w której wnioskodawca ze względu na okoliczności życiowe jest pozbawiony całkowicie środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Sytuacja bytowa jest zachwiana w taki sposób, iż nie jest w stanie zapewnić sobie samodzielnie lub z pomocą innych osób, lub instytucji, w żaden sposób minimum warunków socjalnych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący w rozpoznawanej sprawie występowali już z wnioskami o przyznanie prawa pomocy. Prawomocność orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie wyklucza oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez stronę skarżącą o przyznanie prawa pomocy. Warto jednak wspomnieć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wspomniana moc wiążąca w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 365). Referendarz sądowy, rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie może zatem odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej we wskazanym wcześniej prawomocnym postanowieniu. Możliwość zmiany bądź uchylenia wspomnianego orzeczenia daje natomiast art. 165 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Tymczasem w złożonych ponownie wnioskach o przyznanie prawa pomocy, które wpłynęły do Sądu w dniach 18 grudnia 2013r. oraz 10 lutego 2014r. (dwa wnioski) skarżący nie wykazali nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska co do oceny ich zdolności płatniczych. Aktualne wnioski o przyznanie prawa pomocy zawierają praktycznie tożsame informacje, jakie zawierały ich wcześniejsze wnioski. Skoro skarżący nie wykazali zmiany okoliczności faktycznych warunkujących uznanie, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., ich wnioski nie mogły zasługiwać na uwzględnianie. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.