I SA/Bd 741/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. i S. P. z dnia 10 kwietnia 2015r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 marca 2015r., sygn. akt I SA/Bd 741/12 odmawiającego skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2012r. postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Bd 741/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. w przedmiocie podatku rolnego za 2012r. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 05 marca 2013r. (k. 55 akt sądowych). W dniu 17 stycznia 2013r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżących z dnia 16 stycznia 2013r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 79-80 akt sądowych). Wniosek ten został rozpoznany odmownie postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2013r. (k. 119 -121 akt sądowych). Rozpoznając wniesiony na powyższe postanowienie sprzeciw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013r. (k. 140-142 akt sądowych) odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Prawidłowość powyższego orzeczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013r. oddalił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie (k. 163-164 akt sądowych). Skarżący wielokrotnie składali kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy, które Sąd rozpoznawał postanowieniami: z dnia 15 listopada 2013r. (k. 225-226 akt sądowych), z dnia 21 maja 2014r. (k. 290-292 akt sądowych), z dnia 13 października 2014r. (k. 364-366 akt sądowych) oraz z dnia 24 listopada 2014r. (k. 397-398 akt sądowych). W dniach: 29 grudnia 2014r. (data nadania 22 grudnia 2014r.) i 25 lutego 2015r. (data nadania 23 lutego 2015r.) skarżący złożyli kolejne cztery wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (k. 408-411 i 434-437 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 9 marca 2015r. tut. Sąd odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia z pouczeniem o przysługującym prawie do złożenia zażalenia skarżący odebrali w dniu 30 marca 2015r. (k. 459 i 460 akt sądowych). Pismem z dnia 10 kwietnia 2015r. (nadanym w dniu 14 kwietnia, k. 470 i 472 akt sądowych) skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od powyższego postanowienia. Następnie Sąd, zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2015r., wezwał skarżących o nadesłanie zażalenia na powyższe postanowienie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. W odpowiedzi, skarżący pismem z dnia 25 maja 2015r. (nadanym w dniu 26 maja 2015r., k. 499 i 502 akt sądowych) wnieśli o przedłużenie terminu do złożenia zażalenia do dnia 31 grudnia 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2015r. Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia przez doręczenie tego zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 19 maja 2015r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru k. 497-498 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 26 maja 2015r. nadali pismo, w którym wnieśli o przedłużenie terminu zakreślonego ww. wezwaniem do dnia 31 grudnia 2019r. (k. 499 i 502 akt sądowych). Nie złożyli jednakże zażalenia, o co byli wzywani. Odnosząc się do wniosku skarżących o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia należy stwierdzić, że nie mógł on zostać uwzględniony, bowiem termin 7-dniowy, o którym mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest terminem ustawowym. Nie stosuje się więc do niego instytucji przedłużania lub skracania terminu przewidzianej w art. 84 tej ustawy. Ta zarezerwowana jest bowiem dla terminów sądowych wskazanych w art. 82 p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji przedłużenia terminu ustawowego. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący, pomimo wezwania nie uzupełnili wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia poprzez złożenie zażalenia. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. należało pozostawić wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia bez rozpoznania. Na marginesie Sąd kierując się treścią art. 6 p.p.s.a. informuje, że jeśli strona nie zgadza się z niniejszym rozstrzygnięciem ma prawo zaskarżyć je do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie na niniejsze postanowienie skarżący mogą złożyć samodzielnie (napisać i podpisać), gdyż nie obowiązuje w tym zakresie przymus adwokacki. Warunkiem jednak złożenia skutecznego zażalenia jest jego wniesienie w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem. Sąd zwraca uwagę na te okoliczności, bowiem analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący nie zawsze dochowują wymaganego przez ustawodawcę terminu. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił jak w sentencji.