I SA/Bd 741/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P., S. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. P., S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na 2012 r. postanowił: umorzyć postępowanie Wnioskiem z dnia 18 listopada 2017r. skarżący wystąpili do Sądu o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Unormowanie to daje podstawę prawną do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniosek jest złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego albo w jego toku. Nie ma natomiast podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku, gdy jest on złożony po zakończeniu toku postępowania sądowoadministracyjnego w danej sprawie. Wyrokiem z 14 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012r. w przedmiocie podatku rolnego za 2012r. Postanowieniem z dnia 05 listopada 2014r. stwierdzono, że ww. wyrok jest prawomocny od dnia 05 marca 2013r. Zatem wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 listopada 2017r., został złożony po zakończeniu toku postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w zakresie prawa pomocy umarza się. W ocenie referendarza, rozpoznanie wniosku skarżących z dnia 18 listopada 2017r. o przyznanie prawa pomocy jest zbędne, ponieważ powyższy wniosek nie został złożony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ale po jego zakończeniu. Z tych powodów oraz na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.