I SA/Bd 745/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. z dnia 26 października 2007r. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu o nr rejestracyjnym [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 03 września 2007r. R. M. wystąpił do Starosty B. o zwrot kwoty uiszczonej za wydanie karty pojazdu w wysokości [...] zł . We wniosku podał, że w czasie rejestracji pojazdu, zapłacił 500 zł. za wydanie karty pojazdu. Uzasadniając wniosek wskazał na niezgodność przepisów związanych z opłatą za wydanie karty pojazdu z art. 90 Traktatu z dnia 25 marca 1957r. ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W odpowiedzi na jego pismo, Prezydent Miasta B. wyjaśnił, że w dniu rejestracji, organ rejestrujący działał na podstawie obowiązującego prawa, tzn. na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. nr 108 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) w konsekwencji na podstawie ww. przepisów pobrał opłatę w wysokości 500,00 zł., w związku z czym wezwanie strony nie może zostać uwzględnione. Jednocześnie pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na ww. pismo organu R. M. pismem z dnia 26 października 2007r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, powołując się na uzasadnienie zawarte w swoim wniosku z dnia 03 września 2007r. Ustosunkowując się do złożonej skargi organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu. Wstępnie zdaniem Sądu należy zastanowić się nad dopuszczalnością w przedmiotowej sprawie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uchwale z dnia 16 maja 2007r., sygn. akt III CZP 35/07, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Najwyższy orzekł, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Sąd Najwyższy zgodził się zatem z oceną Sądu Okręgowego w Krakowie, polegającą na stwierdzeniu, że opłata za kartę pojazdu, której charakter upodabnia ją do podatku ma jednocześnie cechy świadczenia ekwiwalentnego, a przepisy rozporządzenia przewidującego jej uiszczenie nie określały trybu zwrotu pobranej opłaty. Ponadto powodowie jako podstawę swojego żądania wskazali zwrot nienależnego świadczenia. A to wszystko, zdaniem Sądu, wskazuje na dopuszczalność drogi sądowej dla roszczenia dochodzonego przez powodów. Dalej w uzasadnieniu uchwały SN podał, że za dopuszczalnością drogi przed sądem powszechnym przemawia dodatkowo okoliczność, że dla dochodzonego przez powodów roszczenia brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Opłaty za wydanie karty pojazdu nie zostały wymienione w art. 2 § 1 tej ustawy. Nie może mieć do nich zastosowania także art. 2 § 2, gdyż dotyczy on opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, a opłaty za kartę pojazdu są należnościami stanowiącymi dochody samorządu terytorialnego. Nienależnie pobrane opłaty za kartę pojazdu nie mogą być zatem traktowane jako nadpłaty podatku podlegające szczególnemu unormowaniu w zakresie zasad i trybu ustalania nadpłaty podatkowej i jej zwrotu, co wyłączałoby dla ich dochodzenia drogę sądową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003r., III CZP 84/03, OSNC, nr 1, poz. 5). Wysokość opłaty za kartę pojazdu nie jest też określona w drodze decyzji administracyjnej, co wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego dla prawidłowego określenia jej wysokości. Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ten akt prawny normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne (art. 2 p.p.s.a.). Kontrola przestrzegania prawa sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, stanowi kontrolę samoistną, bezpośrednią i jest dokonywana w sformalizowanym postępowaniu o charakterze procesowym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 s. 18). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrole tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponadto sądy te, na podstawie art. 4 p.p.s.a. rozstrzygają spory o właściwość między organami wskazanymi w powołanym przepisie. Zatem, mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) ustawy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, iż sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. POUCZENIE Od powyższego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiona w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia za pośrednictwem tutejszego Sądu. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.