I SA/Bd 753/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2015 r. do marca 2016 r. postanawia: odrzucić skargę W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Sąd pismem z dnia 7 sierpnia 2017r. wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a.") w dniu 25 sierpnia 2017r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 1 września 2017r. Z akt sprawy wynika, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W postanowieniu z dnia 21 stycznia 2008r., sygn. akt I GSK 2039/06 powiększony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraził pogląd (który tut. Sąd w pełni akceptuje), że niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania. Ponadto należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego zobowiązany był na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a. do złożenia pełnomocnictwa już przy pierwszej czynności procesowej. Zgodnie z tym przepisem, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z akt sprawy wynika, że pierwszą czynnością procesową było złożenie skargi. W niniejszej sprawie Sąd dążąc do usunięcia wskazanych braków formalnych wezwał pełnomocnika skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz do złożenia opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Doręczenie przesyłki Sądu zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nastąpiło w trybie art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 1 i 2). Z kolei z § 3 cyt. przepisu wynika, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji związanej z doręczeniem przedmiotowej przesyłki wynika, że była ona awizowana dwukrotnie, tj. w dniach 11 i 21 sierpnia 2017r. Przesyłka oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, jednakże nie została podjęta w terminie i w dniu 29 sierpnia 2017r. została zwrócona do nadawcy, na co wskazuje data stempla pocztowego. Poczta prawidłowo podjęła wszelkie czynności, dokonując jednocześnie niezbędnych zapisów na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wyraźnie wynika, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zatem należało uznać przesyłkę za doręczoną z dniem 25 sierpnia 2017r. W związku z powyższym 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 1 września 2017r. Wobec niewykonania wezwania Sądu i nieuzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.