I SA/Bd 769/12

I SA/Bd 769/12 POSTANOWIENIE Dnia 03 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 03 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. M. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić wniosek I SA/Bd 769/12 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 05 października 2012r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 05 listopada 2012r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła radcę prawnego J. K. do reprezentowania skarżącego przez tut. Sądem w ramach przyznanego prawa pomocy. Pismem z dnia 13 listopada 2012r. Sąd zwrócił się do Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. by rozważył zasadność zmiany wyznaczonego pełnomocnika, albowiem z praktyki Sądu wynika, że wyznaczony pełnomocnik reprezentuje w sprawach organ. Pismem z dnia 13 listopada 2012r. złożonym osobiście w siedzibie Sądu w dniu 15 listopada 2012r. skarżący cofnął skargę w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 19 listopada 2012r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła radcę prawnego J. M. do reprezentowania skarżącego przed tut. Sądem w ramach przyznanego prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012r. Sąd umorzył postępowanie uznając za dopuszczalne i skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego. Pismem z dnia 22 listopada 2012r. złożonym osobiście w siedzibie Sądu w dniu 23 listopada 2012r. radca prawny J. M. złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2012r. referendarz sądowy oddalił wniosek pełnomocnika. W dniu 10 grudnia 2012r. radca prawny J. M. złożył sprzeciw od ww. postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 21 listopada 2012r. otrzymał pismo informujące o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego. Zgodnie z dyspozycją zawartą w ww. piśmie dziekana OIRP niezwłocznie zbadał akta sprawy i zawiadomił listem poleconym o wyznaczeniu go pełnomocnikiem procesowym. Ponadto podał, że skarżący skontaktował się z nim i wyjaśnił przyczyny, którymi kierował się składając oświadczenie o cofnięciu skargi. Pełnomocnik oświadczył, że udzielił skarżącemu konsultacji prawnej wyjaśniając konsekwencje złożonego przez niego oświadczenia i w oparciu o analizę akt zaprezentował swoją ocenę stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem referendarza, że podjęte przez niego działania były "czynnościami fizycznymi" i jako takie nie stanowią udzielenia faktycznej pomocy prawnej stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy należy się wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej; oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia przez Sąd, czy pomoc ta rzeczywiście została udzielona (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/2004). Ocena podjętych przez pełnomocnika czynności do takich wniosków nie prowadzi. W pierwszej kolejności zauważyć wypada, że przed wyznaczeniem radcy prawnego J. M. do reprezentowania skarżącego w ramach przyznanej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżący skutecznie cofnął skargę. Jak wynika natomiast ze złożonego w dniu 10 grudnia 2012r. sprzeciwu, radca prawny zbadał akta sprawy i zawiadomił skarżącego listem poleconym o wyznaczeniu go pełnomocnikiem procesowym. Ponadto poinformował, że udzielił skarżącemu konsultacji prawnej wyjaśniając konsekwencje złożonego przez niego oświadczenia o cofnięciu skargi i w oparciu o analizę akt zaprezentował swoją ocenę stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, czynności podjęte przez radcę prawnego J. M. nie spełniają kryterium pomocy prawnej. W żaden sposób nie uprawniają one do przyjęcia jako uzasadnionego stwierdzenia, że w jakikolwiek sposób przyczyniły się do ochrony interesu prawnego skarżącego J. P., a tym samym by dawały podstawę do dochodzenia z tego tytułu prawa do wynagrodzenia za pomoc prawną; zgodnie z postanowieniem SN z dnia 12 lutego 1999 r. sygn. II CKN 341/98, czynności pełnomocnika nie mające charakteru pomocy prawnej nie mogą stanowić podstawy do przyznania mu wynagrodzenia ze środków Skarbu Państwa. Do takich samych wniosków prowadzi analiza § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stanowiącego, że sąd zasądzając opłatę za czynności radcy oprawnego z tytułu zastępstwa prawnego bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Nie kwestionując faktu dokonania przez pełnomocnika wyżej określonych czynności – które nie miały jednak charakteru pomocy prawnej – należy podkreślić, że jego wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego mógłby być oceniany jedynie w kontekście poniesionych przez niego w związku z tymi czynnościami wydatków, które jednak w żaden sposób nie zostały przez niego wykazane. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.