I SA/Bd 770/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2006 r. postanowił ustanowić adwokata I SA/Bd 770/08 UZASADNIENIE W dniu 28 kwietnia 2009 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, gdyż, jak wynika z treści urzędowego formularza PPF, nie posiada środków na opłacenie pełnomocnika z wyboru. Wnioskujący utrzymuje się z pensji w wysokości 1500 zł. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Dom mieszkalny będący jego własnością został przejęty w następstwie postępowania egzekucyjnego. Wnioskujący nie posiada stałego miejsca zamieszkania, zasobów pieniężnych i oszczędności. Ciąży na nim obowiązek alimentacyjny na rzecz żony i córki sprowadzający się do kwoty 1300 zł miesięcznie. W motywach wniosku strona podniosła, że łoży również na utrzymanie dwuletniego syna. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć trzeba, że został zwolniony w niniejszym postępowaniu od kosztów sądowych z uwagi na trudną sytuacje majątkową, w której się znajduje. Odnosząc się do wniosku z dnia 12 maja 2009 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, jak i zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane na wniosek strony będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przez uszczerbek utrzymania koniecznego, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że wnioskujący nie jest w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Stosownie do przepisów p.p.s.a zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania sądowego (art. 199), natomiast odstępstwem od niej jest przyznanie prawa pomocy. Jako że omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy, przyjmuje się, że może być stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, do których zalicza się bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby, które pozbawione są środków do życia bądź których środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko niezbędne potrzeby egzystencjalnie. Reasumując, udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić trzeba, że skarżący osiąga stałe dochody z tytułu zatrudnienia, ale są one niewielkie, zważywszy, że na wnioskującym ciąży obowiązek alimentacyjny wobec żony oraz dwójki dzieci. Zainteresowany nie zgromadził zasobów pieniężnych, lecz zaświadczył, że posiada znaczne zobowiązania pieniężne. Ponadto z akt sprawy wynika, że prowadzona jest egzekucja z jego wynagrodzenia za pracę i jedynie kwota 1276 zł miesięcznie pozostaje wolna od potrąceń. Podniesione więc motywy wniosku wskazują na trudną sytuacje majątkową strony, co oznacza, że wnioskujący nie tylko nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych, ale i również profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Ubocznie zauważyć należy, że zła kondycja ekonomiczna zainteresowanego wynika też z faktu, że nie dysponuje on żadnym majątkiem. Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.