I SA/Bd 772/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. postanowił zwolnić skarżącego od wpisu sądowego od skargi Skarżący w niniejszej sprawie ubiega się o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z urzędowego formularza PPF z 27 września 2010 r. ( uzupełnianego 11 oraz 25 października 2010 r.), wnioskujący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Mieszka w lokalu, który nie stanowi jego własności. Nie zgromadził zasobów pieniężnych, jak również nie dysponuje żadnymi prawami majątkowymi, w tym przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. W roku podatkowym 2009 nie uzyskał dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Odpowiadając na wezwanie referendarza przedłożył decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] z której wynika, że jest osobą, wobec której orzeczono częściową niezdolność do pracy, utrzymującą się z renty ( [...] zł) ulegającej z powodu egzekucji sądowej, dodatkowemu potrąceniu o [...] zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W świetle art.199 p.p.s.a. zasadą jest, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od niej jest instytucja prawa pomocy, mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do Sądu osobom, niebędącym w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego,a tym samym realizację uprawnień wynikających z art.45 ust.1 i art.77 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku ( Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.). Na podstawie art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, a konkretnie wpisu od skargi. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący powinien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podsumowując uwagi odnośnie instytucji prawa pomocy zaznaczyć trzeba, że przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winna zawsze wynikać ze wzajemnej oceny dwóch elementów: 1) kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania, 2) aktualnej kondycji finansowej strony. Zatem, jak wynika z powyższego, jedyną przesłanką decydującą o przyznaniu prawa pomocy, jest przesłanka materialna. Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy rację ma skarżący twierdząc, że znalazł się trudnej sytuacji materialnej. Referendarz dokonując analizy możliwości płatniczych zainteresowanego ustalił, że miesięczny dochód z tytułu renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłacany w wysokości 458 zł przemawia bez wątpienia za zniesieniem wobec M.S. obowiązku opłacenia wymaganej na obecnym etapie postępowania opłaty, która zostałaby ustalona w wysokości 2.000 zł. Skoro więc oczekiwania wnioskującego nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, to na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji. .