I SA/Bd 779/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanowił zwolnić skarżącą od kosztów sądowych I SA/Bd 779/10 UZASADNIENIE Skarżąca wnosząc w o zwolnienie od kosztów sądowych podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód stanowi świadczenie rentowe wypłacane w wysokości 913,28 zł netto. Ubiegająca zamieszkuje we własnościowym lokalu, jest w ½ części współwłaścicielką samochodu osobowego. Zasygnalizowała, że ponosi dodatkowe wydatki związane z zakupem leków. W sprawie zważono, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej celem umożliwienia dochodzenia swoich praw przed Sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Jako, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa, to powinno się ono sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków umożliwiających udział w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zgodnie z art. 245 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżąca winna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić zarówno sobie, jak i rodzinie, minimum warunków socjalnych. Podsumowując, zasadność żądania wnioskującej podlega badaniu w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych. Zatem stwierdzić należało w powyżej omawianym kontekście, że J.Ś. spełnia przesłanki wskazane w art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, wynika, iż miesięczny dochód skarżącej wynosi 913,28 zł. Wysokość świadczenia wskazuje, bez konieczności wzywania o przedstawienie dodatkowych dokumentów, że wobec zainteresowanej spełniona została przesłanka materialna, od której zależy udzielenie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie referendarza, pomimo, że wnioskująca nie zadeklarowała wysokości wydatków związanych z zaspokojeniem wszystkich podstawowych potrzeb życiowych, to bez wątpienia je ponosi. Ponadto kwestia ta podlegała badaniu przez organ podatkowy, co odzwierciedla treść uzasadnienia kwestionowanej przez stronę decyzji. Wprawdzie renta wypłacana z budżetu Państwa jest stałym i pewnym dochodem, aczkolwiek obiektywnie niewystarczającym do opłacenia chociażby wpisu sądowego od niniejszej skargi, który zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz.2193 ze zm.) wynosi 500 zł. Oznacza to, że zainteresowana nie będzie ponosić wymaganych opłat w związku z toczącą się sprawą z jej skargi przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, jak i przez sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z powyższym, na podstawie wskazanych przepisów, w oparciu o art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji . .