I SA/Bd 787/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska– Wasilewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części ustalającej odsetki wyrównawcze oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w części ustalającej odsetki wyrównawcze 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części określonej w punkcie 1 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz S. P. kwotę 1492 zł (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia 04 września 2002 r. w części dotyczącej zastosowanej stawki cła i określił S. P. należności z tytułu cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz orzekł o obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych. Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi lub zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej naliczenia odsetek wyrównawczych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o przepisy proceduralne nieobowiązujące w chwili wydania decyzji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez naliczenie odsetek wyrównawczych, mimo że strona udowodniła, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił zaskarżoną decyzję w części powołanej podstawy prawnej i przywołał właściwą podstawę prawną, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Omawiana sprawa, dotycząca ustalenia prawidłowej kwoty długu celnego oraz podatków w związku z dopuszczeniem do obrotu samochodu ciężarowego marki V. na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 04 września 2002 r. mieści się w pojęciu spraw, o których mowa w art. 26 ww. ustawy. Nie budzi wątpliwości, że przez "przepisy dotychczasowe" należy rozumieć przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie z dnia 09 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) i wydanych na jego podstawie rozporządzeniach. Określają one między innymi sposób i datę powstania długu celnego, ustalają osoby zobowiązane do uiszczenia należności. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, przez "przepisy dotychczasowe", o których mowa w art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne nie można natomiast rozumieć norm o charakterze proceduralnym - organ wskazał na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt l SA/Bd 297/05. W związku z powyższym, organ przyznał rację stronie, że zaskarżona decyzja została oparta na nieobowiązujących przepisach proceduralnych. Jednakże w opinii Dyrektora Izby Celnej, błędne przytoczenie podstawy prawnej, przy istnieniu stosownej normy upoważniającej do podjęcia decyzji, nie jest naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - organ powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt l SA/Bd 341/05, wyrok NSA z dnia 04 sierpnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1450/98. Zatem sformułowany przez stronę zarzut naruszenia art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ odwoławczy uznał za bezzasadny. Ustosunkowując się do kwestii zasadności naliczenia w zaskarżonej decyzji odsetek wyrównawczych, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, gdy zaistnieją dwie przesłanki, wynikające z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, tj. nastąpi przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu oraz zdarzenie to spowoduje uzyskanie korzyści finansowych. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych i sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) organ celny może odstąpić od poboru odsetek w sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zasadność poboru odsetek wyrównawczych ma charakter ocenny, zatem rozstrzygnięcia w tym zakresie nie powinny być podejmowane w sposób automatyczny. W przedmiotowej sprawie zasadność naliczenia odsetek wyrównawczych przez organ l instancji, zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie budzi wątpliwości z uwagi na treść wyniku przeprowadzonej weryfikacji. Ponadto strona w żaden sposób nie udowodniła, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. W opinii organu II instancji, zawarte w odwołaniu wyjaśnienie, że strona nie miała świadomości co do nieprawidłowości w/w dokumentu nie może stanowić przesłanki do nie obciążania jej odsetkami wyrównawczymi. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania poprzez ustalenie odsetek wyrównawczych mimo udowodnienia przez stronę, że podanie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony. Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie do stanu prawnego z 2002 r. przepisu wydanego w 2003 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie ustalenia odsetek wyrównawczych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Dyrektor Izby Celnej za podstawę swego rozstrzygnięcia przyjął rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515), mimo że zgłoszenia celnego dokonano w dniu 04 września 2002 r., gdy powyższy przepis nie obowiązywał. Przepisy ustalające zasady naliczania odsetek wyrównawczych należą do sfery prawa materialnego, zatem zgodnie z przepisami ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r. Kodeks celny w tym przypadku winny być stosowane przepisy z daty zgłoszenia celnego, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Zdaniem strony, nie ma racji organ twierdząc w zaskarżonej decyzji, że zasadność poboru odsetek wyrównawczych ma ocenny charakter. Ocenność ta nie wynika z § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w tym przepisie, odsetek nie pobiera się, a więc nie ma podstaw w tym przypadku o uznaniowości organu. W stanie faktycznym sprawy, niekwestionowanym przez stronę i organ, strona dokonała zgłoszenia celnego samochodu VW Transporter, przedkładając wystawione przez duńskie władze celne świadectwo pochodzenia EUR-1 potwierdzające, że pojazd został wyprodukowany w UE i ma preferencyjne pochodzenie. Nabywca pojazdu dysponował wszystkimi wymaganymi dokumentami, które przedłożył władzom celnym, związanymi z pojazdem - w tym duński dowód rejestracyjny i fakturę sprzedaży. Żaden z tych dokumentów nie określał kraju produkcji samochodu, kraj produkcji nie był także oznaczony w pojeździe, a wszelkie opisy urządzeń samochodu były sporządzone w języku niemieckim i angielskim. W tej sytuacji jedynym sposobem na ustalenie kraju produkcji było zwrócenie się do bazy danych firmy Volkswagen –czego prawdopodobnie dokonały duńskie władze celne weryfikując świadectwo EUR-1. Takiego natomiast działania od podmiotu dokonującego obrotu z zagranicą - w sytuacji, gdy władze celne kraju nabycia wydają dokument potwierdzający określony fakt, i żadne towarzyszące transakcji oraz przedmiotowi celnemu okoliczności nie wskazują, że dokument może zawierać dane nieprawidłowe - nie można uznać za prawny obowiązek importera, mieszczący się w zakresie wymaganej staranności. W tej sytuacji strona pozostawała w usprawiedliwionym dokumentem duńskich władz celnych oraz pozostałymi okolicznościami, jak wręczenie dokumentu przez sprzedawcę, brak oznaczeń w dokumentach rejestracyjnych pojazdu i samym pojeździe, przekonaniu że pojazd wyprodukowany został w kraju UE. Zgłaszający nie miał żadnej możliwości zweryfikowania w czasie zakupu i przywozu prawdziwości danych co do pochodzenia pojazdu, podanych w świadectwie EUR-1. Okoliczności te stanowią dowód, że strona podała nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym nie mając świadomości, że są one nieprawidłowe, ani też nie zaniedbała żadnych działań, jakich można od niej było oczekiwać przy zachowaniu wymaganej staranności. Skarżący podniósł, że organ celny, zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, odmawiając stronie zastosowania cytowanego przepisu o odsetkach wyrównawczych winien był wykazać, że strona miała świadomość, iż świadectwo EUR-1 zawiera nieprawidłowe dane albo wskazać, jakie działania strona winna była podjąć, a ich nie podjęła, tj. na czym polegało zaniedbanie strony w ustaleniu, że wydane przez duńskie władze celne świadectwo zawiera nieprawidłowe dane. Zdaniem strony sformułowanie zawarte w § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie odsetek wyrównawczych interpretować należy w ten sposób, że gdy z zebranych dowodów wynika, iż podanie nieprawidłowych danych nie zostało zawinione przez stronę, to na organie celnym ciąży obowiązek wykazania, że dłużnik świadomie podał dane nieprawdziwe względnie zaniedbał ustalenia, że mogą być nieprawdziwe, mimo że miał taki prawny obowiązek. Skarżący wskazał również na zbyt długie prowadzenie postępowania przez organy celne: weryfikację zgłoszenia podjęto po upływie niemal 2 lat od zgłoszenia, pismo władz duńskich o nieprawidłowości EUR-1 organ celny otrzymał dnia 21 czerwca 2004 r., a postępowanie wszczął dopiero dnia 07 stycznia 2005 r., a więc po ponad 6 miesiącach, postępowanie odwoławcze trwało od dnia 04 marca 2005 r. do dnia 29 września 2006 r., a więc 19 miesięcy. Nawet gdyby założyć zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, to gdyby organy celne działały z należytą starannością kwota odsetek byłaby znacznie niższa. W tym zakresie skarżący powołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r., sygn. akt V SA 1620/03, w którym Sąd stwierdził, że nie do pogodzenia z zasadą wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych) jest sytuacja, w której organ celny, pomimo powziętej informacji o nieprawidłowym zgłoszeniu celnym nie podejmuje żadnych działań, natomiast po upływie kilku lat, w oparciu o te właśnie badania weryfikuje inne zgłoszenia celne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 09 lutego 2007r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, w której powtórzył argumentację zawartą w skardze. Dodatkowo powołał się na treść art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. Nr 302., poz. 1 ze zm.). Wskazał, że z przepisu tego wynika, iż w sytuacji, gdy osoba zobowiązana do uiszczenia opłat celnych, będąc w dobrej wierze, uzyska potwierdzenie preferencyjnego pochodzenia towaru od organów państwa trzeciego, nie nalicza się odsetek wyrównawczych, a nawet nie dokonuje się retrospektywnego księgowania należności celnych. Podniósł również, że organ nie ustosunkował się do zarzutu spóźnionej – bez uzasadnionych podstaw – weryfikacji zgłoszenia, która nastąpiła dopiero po dwóch latach od zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że organ celny miał podstawę prawną dla dokonanej weryfikacji zgłoszenia celnego na podstawie art. 83 § 1 Kodeksu celnego z 9 stycznia 1997r. Zgodnie z § 2 tego artykułu organ ma prawo skontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące towaru objętego zgłoszeniem celnym. Oznacza to, że przyjęcie zgłoszenia celnego w dniu 4 września 2002r. nie przesądzało o jego prawidłowości. Istotnym jest, by decyzja o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe wydana została najdalej w okresie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego i tego terminu organ dochował, albowiem Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał decyzję dnia [...] 2005r. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. Nr 68, poz. 623 ze zm.), zgodnie z którym "Przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej." Nie budzi zatem wątpliwości, że prawidłowo organ powołał w zaskarżonej decyzji przepisy ww. Kodeksu celnego, skoro dług celny powstał przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Za prawidłowe uznał też Sąd ustalenie, że wymieniony pojazd nie pochodził z Unii Europejskiej i nie było podstaw prawnych do zastosowania wobec tego towaru preferencyjnej stawki celnej. Okoliczność, że duńska administracja celna wystawiła świadectwo przewozowe EUR-1, nie zmienia obiektywnej okoliczności, że samochód nie miał preferencyjnego pochodzenia. W istocie ta okoliczność nie była w sprawie sporna pomiędzy stronami. Za uzasadniony zarzut skargi, którego uwzględnienie skutkowało uchyleniem w części zaskarżonej decyzji, Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów dotyczących wymierzania odsetek wyrównawczych. Podkreślić należy, że w skardze wniesiono o uchylenie decyzji wyłącznie w części ustalającej odsetki wyrównawcze. Zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowych, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. W wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w § 5 tego przepisu, rozporządzeniu Ministra Finansów z 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich obliczania, uregulowano w § 1 ust. 3 pkt 1, że organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawdziwych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, iż podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zdaniem organów orzekających w sprawie, skarżąca nie spełniła warunku określonego wyżej cytowanym przepisem, który uprawniałby organy do odstąpienia od wymierzenia odsetek wyrównawczych. W ocenie Sądu takie stanowisko organu nie jest trafne i nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Należy podkreślić, że skarżąca na potwierdzenie pochodzenia towaru przedłożyła dokument EUR-1 wystawiony przez duńskie władze celne. Jest to dokument urzędowy, podobnie jak raport duńskiej administracji celnej zawierający wyniki przeprowadzonej weryfikacji. Weryfikacja pochodzenia towaru przeprowadzona w trybie przewidzianym postanowieniami Protokołu IV ma charakter wiążący. Tę ostatnią okoliczność organ sam podkreślił w zaskarżonej decyzji. W przedmiotowym raporcie duńskie władze celne podały, że zaświadczenie jest autentyczne i zostało wydane przez odpowiednie duńskie władze celne, jednakże towary objęte tym zaświadczeniem powinny być traktowane jako produkty pochodzenia polskiego, a zatem nie jako towar pochodzący z Unii Europejskiej. W świetle tak ustalonych okoliczności – nie kwestionowanych przez strony – w których doszło do posiadania przez skarżącą i złożenia przez nią przy zgłoszeniu celnym spornego świadectwa przewozowego EUR-1, nie można uznać, że podanie nieprawidłowych danych co do pochodzenia pojazdu było następstwem zaniedbania ze strony skarżącej lub jej świadomym działaniem. Organ dokonując powyższych ustaleń w zaskarżonej decyzji podsumował je gołosłownym twierdzeniem, że strona nie udowodniła, że podanie nieprawidłowych danych było spowodowane szczególnymi okolicznościami wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Organ nie podał, dlaczego pomimo przedłożenia przez dłużnika dokumentu EUR-1 uznał, że strona dopuściła się zaniedbania, czy świadomego działania przy podaniu nieprawdziwych działań. Zdaniem Sądu takim rozstrzygnięciem organ naruszył prawo materialne, tj. art. 222 § 4 Kodeksu celnego, § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, a także § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych. Ponadto, Sąd zauważa, że odpowiedź władz duńskich na zapytanie polskiego organu celnego wpłynęła do Izby Celnej w T. w dniu 15 czerwca 2004r. Organ I instancji wydał decyzję dnia[...] 2005r., od której odwołanie wpłynęło do tego organu w dniu [...] 2005r. Organ odwoławczy natomiast wydał decyzję dopiero dnia [...] 2006r. W postanowieniach wskazujących nowy termin załatwienia sprawy organ II instancji powoływał się na dużą ilość prowadzonych spraw, dużą ilość postępowań odwoławczych. W ocenie Sądu nie do pogodzenia z zasadą wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych) jest sytuacja, w której na dłużnika przerzucane są skutki finansowe (w postaci odsetek wyrównawczych) za okres, w którym nie doszło do rozpatrzenia odwołania z przyczyn organizacyjnych organu. Rzeczą organu celnego jest takie zorganizowanie pracy, aby zapewnić załatwienie sprawy w terminie ustawowym. W przypadku nawet dużej ilości spraw do załatwienia i trudności z dochowaniem przez organ terminu, negatywnych skutków prawie półtorarocznego załatwienia odwołania, nie można przerzucać na stronę postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2004r., sygn. akt V S.A. 1620/03, Lex nr 159081). Zwrócić także należy uwagę, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w sprawie. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję w części powołanej podstawy prawnej, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Z przywołanego natomiast przepisu wynika, że uchylenie decyzji musi odnosić się do istoty sprawy (również w części) i w tym zakresie organ odwoławczy orzeka (o istocie sprawy) lub umarza postępowanie. Powyższy jednak błąd nie ma wpływu na ocenę sprawy. Faktycznie bowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz odsetek wyrównawczych. Sąd natomiast uwzględnił skargę, którą domagano się uchylenia decyzji w części, w jakiej utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w zakresie odsetek wyrównawczych. Odnośnie wniosku o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, należy wskazać, iż zgodnie z art. 119 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli; 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania: 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sąd nie znalazł podstaw do rozpatrzenia sprawy w trybie uproszczonym i nie uwzględnił wniosku strony skarżącej w tym zakresie. Analiza zaskarżonej decyzji, skargi i odpowiedzi na skargę uzasadniała skierowanie sprawy na rozprawę. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję - w części orzekającej o odsetkach wyrównawczych - na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art. 152 określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o zwrocie od organu kosztów postępowania.