I SA/Bd 789/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...]r. nr [...] dot. [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia z dnia [..] r. nr [...] dot. [...]w przedmiocie w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja ewidentnie narusza przepisy prawa. Jednocześnie wykonanie przedmiotowych decyzji stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podał, że konieczność zapłaty kwoty ponad 20 tys. złotych (w tym odsetek) stanowić będzie dla niego duże obciążenie finansowe, którego nie jest w stanie znieść bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i rodziny. Wskazał, że może go to doprowadzić do utraty płynności finansowej, co byłoby niepotrzebną i nieuzasadnioną dolegliwością. W ocenie Sądu takie uzasadnienie nie jest dostateczne w świetle prawa. W takim wypadku Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.