I SA/Bd 794/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2004 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]2006 r. nr [...] Wójt Gminy Ś. ustalił E. L. i M. L. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2004 r. w wysokości 464 zł. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że sprawa łącznego zobowiązania podatkowego na 2004r. ustalonego dla ww. podatników była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt I SA/Bd 402/04 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy uprzednio wydaną decyzję organu I instancji. W wyniku powyższego sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ powołując się na zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz organu odwoławczego podał, że budynek będący własnością podatników, znajdujący się w J., został uznany za budynek letniskowy i opodatkowany według stawki wskazanej dla "budynków pozostałych" stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Na wstępie zaznaczył, że okoliczności przeznaczenia nieruchomości na cele rekreacyjne potwierdza dokumentacja budowlana. Organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż podatnicy są zameldowani na pobyt stały w B. przy ul. [...], syn podatników dysponuje oddzielnym mieszkaniem w B. Ponadto strony nie figurują w ewidencji ludności Urzędu Gminy Ś., jako adres do korespondencji wskazany jest adres w B., pod którym korespondencja podejmowana jest natychmiastowo. Podatnicy wezwan do przedstawienia dowodów potwierdzających wysokość poniesionych kosztów za zużycie wody, energii elektrycznej i odprowadzania ścieków w zajmowanym lokalu w B. i domku letniskowym, nie przedstawili żadnych dokumentów. Wprawdzie M. L. zobowiązał się do przedłożenia dokumentów potwierdzających wywóz nieczystości, jednakże tego nie uczynił. Organ w ramach przeprowadzonych czynności ustalił, że średnie zużycie wody przez podatników do celów bytowych (w budynku w J.) w okresie 10 miesięcy (maj-wrzesień 2004r oraz maj-wrzesień 2005r.) wynosiło 0,25m3, co pozostaje w rażącej dysproporcji z wysokością przeciętnego, miesięcznego zużycia wody na jednego mieszkańca w gospodarstwie domowym, które wynosi 2,4-3,0m3. Ponadto, pierwsza opłata za wodę została uiszczona dopiero dnia 31 marca 2005 r. i wyniosła 30 zł, gdy tymczasem umowa została podpisana w 1999 r. W ocenie organu pobyt podatników na działce w J. jest okresowy i ma charakter rekreacyjny. Działka jest położona w otoczeniu jezior i lasów, co stwarza przyjazny zdrowiu niepowtarzalny klimat. W konsekwencji w ocenie organu J. nie jest centrum życiowym podatników, lecz Bydgoszcz, która jest też miejscem ich pracy. Organ przywołał także zeznania świadków. Wskazał, że zeznania świadków A. i E. S. są odmienne od wyjaśnień D. i A. S. Ponadto zeznania świadka M. K. zaprzeczają twierdzeniom podatników, bowiem zeznał, że E. i M. L. przebywają na działce w J. wyłącznie w okresie letnim. Organ dodał, że podatnicy w dniu 9 maja 2001r. złożyli pisemną informację nt. wykazu posiadanych nieruchomości, w którym budynek istniejący na działce w J. zakwalifikowali jako budynek letniskowy, a nie budynek mieszkalny. Dopiero po otrzymaniu decyzji wymiarowej zmienili zdanie uznając, że budynek jest mieszkalnym. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że sporny budynek letniskowy nie służy zaspakajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych podatników. W związku z tym, do jego opodatkowania zastosował stawkę podatku od nieruchomości ustalonej dla kategorii budynków pozostałych. Od gruntu ustalił podatek rolny. Organ w podstawie prawnej powołał się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 7, art. 7a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993r. Nr 94, poz. 431 ze zm.) oraz uchwałę Rady Gminy Ś. z dnia 10 grudnia 2003r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i uchwałę z tej samej daty w sprawie ustalenia ceny żyta stanowiącego podstawę do obliczenia podatku rolnego. Od decyzji organu I instancji podatnicy wnieśli odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucili niesłuszne zakwalifikowanie budynku mieszkalnego jako domu letniskowego. Nie zgodzili się ze stwierdzeniem organu podatkowego, że przedmiotowy budynek nie zaspakaja ich potrzeb mieszkaniowych. Podnieśli, że budynek nie traci charakteru mieszkalnego w okresie, w którym nie jest zamieszkiwany i nie jest wykorzystywany na inne cele. Fakt odbierania i wysyłania korespondencji z miejsca stałego zameldowania nie świadczy, że dom w J. nie zaspakaja potrzeb mieszkaniowych. Adres korespondencyjny zależny jest od indywidualnego ustalenia odbiorcy. Zaznaczyli, że odmówiono im zameldowania w budynku położonym w J. Dodali, że podatnik nie ma obowiązku przechowywać "opłaconych rachunków", wskazali na trzyletni termin ich przechowywania. Odnośnie poboru wody podnieśli że w 2006r. nie było przedstawiciela Urzędu Gminy w celu spisania aktualnego stanu licznika wody. W odwołaniu powołali się na kopię zgłoszenia rozpoczęcia użytkowania budynku, które zostało przekazane pracownikom Urzędu Gminy w dniu 6 kwietnia 2001r. Zarzucili, że nie uwzględniono prośby skarżącej o przesunięcie terminu przesłuchania świadków, mimo że usprawiedliwiła nieobecność skierowaniem do szpitala. Natomiast uwzględniono zmianę terminu przeprowadzenia przesłuchania na wniosek świadka K. Zakwestionowali treść zeznań tego świadka wskazując jednocześnie na innych świadków, które jednak organ ocenił jako "mało wiarygodne". Postępowanie organu I instancji strony uznały za tendencyjne i niesprawiedliwe. Powołały się także na przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), na Klasyfikację Środków Trwałych oraz Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych. Wskazali także na argumentację zawartą w piśmie z dnia 8 czerwca 2005r. skierowanym do organu odwoławczego. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy opisał postępowanie przed organem I instancji. Wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego dokonano zakwalifikowania budynku w Janie Górze do grupy pozostałych budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co organ odwoławczy ocenił jako prawidłowe. Organ powołał się na takie dowody jak zeznania świadków, wskazał okoliczności dotyczące wywozu nieczystości, zużycia prądu oraz wody. Organ podniósł, że kwalifikacja budynku do pozostałych pozostaje w sprzeczności z odczuciem skarżących, jednakże przeprowadzone postępowanie wskazuje, iż zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych podatników spełnia mieszkanie w B. przy ul. [...], a budynek w J. zaspakaja cele rekreacyjne. Zwrócił również uwagę, że pojęcie "domek letniskowy" nie jest zdefiniowane na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt I SA/Bd 402/04. Zatem, ustalenie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2004 r. z uwzględnieniem stawki podatku określonej dla pozostałych budynków jest zasadne i nie narusza prawa. Na decyzję organu II instancji E. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której nie zgodziła się z podjętym przez organ rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu strona wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. pominęło, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 7 stwierdza, że organy podatkowe dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości. Strona powołała się na treść § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który dokonuje podziału budynków ze względu na podstawową funkcję użytkową i stwierdza, że przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, prowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Z części III załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), w którym znajduje się szczegółowy podział środków trwałych, w Grupie 1 - "Budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego" wynika, że podział występujący w grupie 1 zdefiniowano w oparciu o grupowania Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), w sekcji 1 - budynki, dziale 11 - budynki mieszkalne, grupie 111 - budynki mieszkalne jednorodzinne, w klasie 1110 – budynki mieszkalne jednorodzinne, wymienione są domki wypoczynkowe i domy letnie. W związku z powyższym, zdaniem strony, uznanie przez organy podatkowe I i II instancji domu letniskowego w kategorii opodatkowania "budynków pozostałych" z wyższą stawką jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Skarżąca wskazała również na treść § 68 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, który dokonuje podziału użytków rolnych. Strona podała, że od 1999r. do 2002 r. organ naliczał od gruntów podatek od nieruchomości. Od 2003r. do 2005r. grunty letniskowe stały się użytkami rolnymi i naliczono podatek rolny. W 2006 r. dokonano ponownej zmiany i stwierdzono, że działka na której posadowiono nieruchomość to grunty letniskowe, natomiast pozostała część to grunty rolne. Podniosła, że posiadane księgi wieczyste o nr KW [...] oraz KW [...] w dziale I posiadają wpis rola. W ocenie strony skarżącej nie ma znaczenia kwalifikacja budynku do danej grupy dokonana przez organ podatkowy. Istotne jest, że przepisy wyznaczają klasyfikacje budynków, a zgodnie z przepisami Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynek letniskowy jest to budynek mieszkalny. Zdaniem skarżącej postępowanie organów podatkowych ogranicza prawo własności i pozostaje w kolizji z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prawo decydowania o sposobie użytkowania własnych budynków mieszkalnych, wzniesionych zgodnie z przepisami prawa budowlanego pozostaje w zakresie obywateli, a nie organów państwowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zastosowana przez organy stawka podatku od nieruchomości dla budynku, którego właścicielką, wraz z mężem, jest skarżąca powinna odpowiadać stawce dla budynku mieszkalnego czy budynku innego, kwalifikowanego do tzw. "pozostałych budynków" na podstawie art. 5 ust.1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art.1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który dodany został od 1 stycznia 2003r., zawierającym definicje ustawowe, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Poprzednio (do 1 stycznia 2003r.) ustawa zawierała w art. 3 ust. 4 własną definicję budynku, za który należało uważać obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia “budynek letniskowy", pojęcie to pojawia się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki lub ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które to rozporządzenie jako wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo budowlane jest traktowane jako przepisy prawa budowlanego. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W praktyce funkcjonują jedynie ewidencje gruntów, w których zawarte są informacje dotyczące nieruchomości gruntowych. W doktrynie wskazuje się, że w takim przypadku organ podatkowy powinien dotrzeć do dokumentacji budowlanej danego budynku, tj. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu budowlanego, pozwolenia na budowę, decyzji o dopuszczeniu budynku do użytkowania(L. Etel "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2003r., s.184-186). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że nabyta przez podatników działka przeznaczona jest w planie zagospodarowania przestrzennego jako teren rekreacyjny, wniosek z dnia 23 lutego 1998 r. dotyczył wydania pozwolenia na budowę domku letniskowego, decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia [...]1998 r. zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę domu letniskowego, decyzja z dnia [...] 2002 r. wydana również przez Wójta Gminy Ś. ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w zakresie rozbudowy domu letniskowego. W wyroku z 9 września 2004r., FSK 412/04, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (Lex nr 183122) wyraził pogląd, iż w kwestii właściwych stawek dla budynku wykorzystywanego w celach rekreacyjnych, a więc budynku letniskowego, należy stosować zasady opodatkowania tzw. budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a decydujące znaczenie ma dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu.Sąd powyższe stanowisko wyraził rozpatrując sprawę ze skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie określenia wysokości stawek w podatku od nieruchomości. Nie budzi wątpliwości, że w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną budynek położony w J. należący do małżonków L. należałoby zakwalifikować do "budynków pozostałych" w rozumieniu ustawy o podatkachi opłatach lokalnych (mając na uwadze stan prawny od 1 stycznia 2003r.). Zauważyć jednak należy, że sprawa podatku od nieruchomości na 2004 r. należnego od małżonków L. była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt I SA/Bd 402/04 uchylił poprzednio wydaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004r. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że tutejszy Sąd jest związany oceną zawartą we wskazanym wyroku z dnia 29 października 2004 r. Sąd ten wyraził pogląd, że decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy, który nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy na tym etapie. Zdaniem Sądu ponownie rozpoznając sprawę organ powinien przeprowadzić postępowanie na okoliczność, czy posiadanie spornego budynku ma na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych skarżącej i jej męża, czy też przede wszystkim potrzeb rekreacyjnych, wypoczynkowych, co uzasadniałoby zakwalifikowanie budynku do budynków pozostałych. W ocenie tut. Sądu organy podatkowe przeprowadziły szereg czynności w celu ustalenia, czy przedmiotowy budynek służy skarżącej i jej bliskim do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, czy też celom rekreacyjnym. Analiza materiału dowodowego pozwala jednoznacznie stwierdzić, że organy wykonały zalecenia zawarte w ww. wyroku i nie narusza prawa stanowisko organów wskazujące, iż warunek zaspakajania potrzeb mieszkaniowych - w zakresie funkcji jaką pełni budynek w J. - nie został spełniony, co szczegółowo zostało uzasadnione w decyzji organu I instancji, a następnie podtrzymane przez organ odwoławczy. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca i jej bliscy (mąż i syn) nie są zameldowani, zarówno na pobyt stały jak i czasowy w budynku w J.. Legitymują się stałym zameldowaniem w B. Miejscem pracy jest również B., jak również adresem do korespondencji (skarżący powołują się na jeden przypadek odbioru korespondencji w J.). Z oświadczenia strony zawartego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2005r. wynika, że na działce skarżąca wraz z mężem mieszkają od maja do września, skąd dojeżdżają do pracy (k. nr 27 akt administracyjnych). Dom jest ocieplony, posiada media i wygody. Pozostałą część roku małżonkowie mieszkają w B. Istotne w sprawie jest także, iż małżonkowie L. nie przedłożyli dowodów potwierdzających ponoszenie wydatków związanych z zamieszkiwaniem w lokalu w B. oraz w domu letniskowym w J., tj. wydatków poniesionych za zużycie wody, energii elektrycznej, odprowadzanie ścieków, wywóz nieczystości. Brak takich dowodów uniemożliwia sprawdzenie wiarygodności twierdzeń w zakresie funkcji spornego budynku. Tymczasem organ w ramach własnych czynności ustalił, że skarżąca wraz z małżonkiem w okresie dziesięciu miesięcy (maj-wrzesień 2004 r. i maj-wrzesień 2005r.) średnio zużyli 0,25m3 wody miesięcznie, gdy przeciętne normy zużycia wody kształtują się w granicach 2,4-3m3 na jednego mieszkańca. Podatnicy nie przedłożyli żadnego dowodu, który pozwoliłby zanegować ustalenia organu w tym zakresie. Ponadto należy zauważyć, że pierwsza opłata za wodę – według organu – miała miejsce dopiero dnia 31 marca 2005 r. i wyniosła 30 zł, gdy tymczasem umowa została podpisana w 1999 r. Tej okoliczności skarżąca również skutecznie nie podważyła. W konsekwencji należy stwierdzić, że podatnicy nie przedstawili dowodów, które poparłyby ich twierdzenie, iż sporny budynek służy zaspakajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Wprawdzie podatnik nie ma obowiązku przechowywania dowodów zapłaty za dostawę towarów lub za świadczone na jego rzecz usługi, jednakże niewątpliwie ich okazanie pozwoliłoby na weryfikację jego twierdzeń o celach jakim służy budynek w J. Nie budzi żadnych wątpliwości, że osoby ponoszące wydatki za dostawę wody, energii, wywóz nieczystości, przechowują stosowne potwierdzenia zapłaty. W dzisiejszej dobie trudno dać wiarę, że dokumenty potwierdzające zapłatę za ww. usługi są wyrzucane. W przypadku nawet ich zaginięcia nic nie stało na przeszkodzie, aby strona uzyskała od dostawcy usługi stosowne potwierdzenie, że wydatki ponosiła i w jakiej wysokości. Nie można na organ podatkowy przerzucać obowiązku poszukiwania w nieskończoność dowodów potwierdzających wersję podatnika, który pomimo wezwań zachowuje się biernie.Co więcej, nie przedkłada stosownych dowodów, pomimo wcześniejszego zobowiązania się do ich dostarczenia organowi (k. nr 26, 27, 83, 88 akt administracyjnych), a których to dowodów praktycznie nie można zebrać bez udziału strony postępowania. Powyższe zachowanie podatników faktycznie uniemożliwia porównanie wydatków ponoszonych w związku z zamieszkaniem w B. z wydatkami związanymi z pobytem w J. Ustosunkowując się do składanych przez świadków zeznań należy stwierdzić, że są one sprzeczne. Zeznania niektórych ze świadków, jak A. i E. S. potwierdzają wersję podatników, natomiast inne, jak M. K. zaprzeczają wersji prezentowanej przez stronę. Nie narusza prawa ocena tych dowodów (a także pozostałych świadków) dokonana przez organ podatkowy, który podał przyczyny, dla których dał wiarę jednym zeznaniom świadków i odmówił drugim. Zauważyć należy, że pomimo zmiany terminu przeprowadzenia dowodu, to jednak zeznania świadka M. K. zostały złożone w obecności E. i M. L. (k. nr 89 akt administracyjnych). Świadek ten podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia pisemne złożone w dniu 24 maja 2005r., a z których wynika, że według jego spostrzeżeń "Państwo L. na działce przebywają głównie w okresie letnim." W czynności przesłuchania pozostałych świadków wprawdzie nie brała udziału skarżąca (organ ocenił termin podany przez stronę skarżącą jako odległy), niemniej jednak uczestniczył w nich jej mąż (k. nr 82, 83 akt administracyjnych). W odczuciu tych ostatnich świadków budynek w J. służył zaspakajaniu podstawowych potrzeb skarżącej i jej męża. Istota tych zeznań nie odbiega od twierdzeń strony skarżącej. Zdaniem Sądu, nie można jednak przy rozstrzyganiu sprawy oprzeć się wyłącznie na zeznaniach świadków, nie mogą one mieć szczególnego, przesądzającego znaczenia w tej sprawie. Podlegają ocenie tak, jak każdy inny dowód w sprawie. Organ obowiązany jest ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a nie tylko w oparciu o zeznania świadków. W ocenie Sądu przywołane przez organy okoliczności należało uznać za świadczące o posiadaniu budynku w celu innym niż zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Takie potrzeby zaspakaja mieszkanie w Bydgoszczy, gdzie skarżąca i jej mąż pracują, a pobyt na terenach letniskowych ("na działce") w ciepłej porze roku w budynku letniskowym, świadczy o jego jedynie dodatkowej funkcji. Podatnicy posiadają budynek ze względu na potrzeby rekreacyjne. Ta ocena opiera się na standardach przyjętych w opodatkowaniu podatkiem lokalnym i nie ma nic wspólnego z ingerencją w prawo własności skarżącej, ani tego jak odbiera ona prywatnie swój pobyt w przedmiotowym domu. Takie stanowisko organu podatkowego nie narusza praw obywatela gwarantowanych przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku z 19 maja 1994r., SA/Ka 1966/93 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uznał, że budynek letniskowy - dla celów podatku od nieruchomości - nie nabywa charakteru budynku mieszkalnego przez fakt czasowego w nim zamieszkiwania. Sezonowe wykorzystanie budynku do zamieszkiwania nie może prowadzić do uznania tego obiektu za budynek mieszkalny (por. L. Etel, "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny" C.H. Beck, Warszawa 2005, s.92). Mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, oceniając zebrany materiał dowodowy całościowo, należy stwierdzić, że nie narusza prawa stanowisko organu, który przyjął, że dom letniskowy należy opodatkować według stawki określonej dla "budynków pozostałych", a nie dla "budynków mieszkalnych". Sąd zauważa, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym przepisy o statystyce publicznej dotyczą zagadnień statystycznych, a nie podatkowych, w związku z tym przepisy te nie mogą decydować o zaliczeniu danego budynku do odpowiedniej kategorii budynku (por. wyrok NSA z dnia 07 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 280/04, OwSS2005/1/5). Sąd w tut. składzie pogląd powyższy podziela. Nie ma zatem znaczenia dla rozpatrywanej sprawy Klasyfikacja Środków Trwałych, czy Klasyfikacja Obiektów Budowlanych, na które powołano się w skardze. Zgodne z prawem jest zatem rozstrzygnięcie organu podatkowego, który zaliczył dom letniskowy do "budynków pozostałych" dla zastosowania odpowiedniej stawki, a w konsekwencji dla ustalenia podatku od nieruchomości na 2004 r. Prawidłowo również organ ustalił podatek rolny od gruntu wobec odpowiednich zapisów w ewidencji. W celu poczynienia ustaleń faktycznych organy podejmowały niezbędne działania, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Podstawowym narzędziem realizacji zasady prawdy obiektywnej jest postępowanie dowodowe w celu przesądzenia o zastosowaniu określonej normy prawa materialnego. Organ podatkowy prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (wyrok NSA z dnia 08 lipca 1999 r., sygn. akt III SA 5417/98, LEX 39706).Podkreślenia wymaga, że po wielokrotnym uchylaniu decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, materiał dowodowy ostatecznie został zebrany należycie.Organy dokonały oceny zebranego w sprawie materiału i wyciągnęły spójne wnioski oraz powiązały je w logiczną całość, realizując zasadę swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów. W konsekwencji organy wypełniły zalecenia Sądu, należycie uzupełniły materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.