I SA/Bd 795/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006 r. oddala skargę I SA/Bd 795/06 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy, decyzją z dnia [...] września 2006r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy w Ś. z dnia [...] 2006 r. w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006r. dla E. i M. L. W decyzji tej organ podatkowy pierwszej instancji określił m. in. podatek należny od nieruchomości - budynku letniskowego. W jej uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał: podstawę zaliczenia budynku do odpowiedniej grupy podatkowej, metraż budynku letniskowego, wymiar działki pod budynek letniskowy, areał rolny, powierzchnię gruntów objętych podatkiem rolnym lub zwolnionych od tego podatku, stawki podatku oraz wartość podatku. W postępowaniu podatkowym przyjęto następujące dowody: zawiadomienie o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia [...]2005r., uchwałę Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] 2005r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, decyzję z dnia [...]1998r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku letniskowego dla M. L., wykaz nieruchomości z dnia 05 maja 2001 r. złożony przez małżonków L., decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ustalenie zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku letniskowego...). Organ pierwszej instancji dokonał oceny zebranego materiału dowodowego i orzekł, że zarówno zeznanie przez skarżących w złożonym wykazie nieruchomości, zawiadomienie o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków, decyzja o warunkach zabudowy jak również decyzja zatwierdzająca projekt budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku letniskowego dla M. L. wskazują na prawidłową klasyfikację podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornego budynku jako budynku letniskowego. Jako przesądzającą wskazał dokumentację architektoniczno-budowlaną. Organ odwoławczy stwierdził, że do wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego prawidłowo zastosowano przepisy prawa. Wskazał na to, że skarżący w powołanym wyżej wykazie nieruchomości zakwalifikowali posiadany budynek jako budynek letniskowy. Także, to, że podatnicy na złożony własny wniosek otrzymali decyzję - pozwolenie na budowę budynku letniskowego. W skardze stwierdzono, że uzasadnienie SKO jest niestosowne co do poruszanej sprawy. Wskazano na pominięcie faktu, iż ustawa w art. 7 definiuje, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości. Powołano się na art. 65 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, na to, że ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje: mieszkalne, przemysłowe, transportu i łączności, handlowo-usługowe, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, budynki biurowe, budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, inne budynki niemieszkalne. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Skarżąca podniosła, że jak wynika z części III Załącznika do ustawy w sprawie KŚT, w którym znajduje się szczegółowy podział środków trwałych, w Grupie 1 - "Budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego" podział występujące w grupie 1 zdefiniowano w oparciu o grupowania Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w Sekcji 1 - Budynki, Dziale 11 - Budynki Mieszkalne, grupie 111 - Budynki Mieszkalne Jednorodzinne, w Klasie 1110 – Budynki mieszkalne jednorodzinne wymienione są domki wypoczynkowe i domy letnie. W związku z powyższym, w jej ocenie, uznanie przez Urząd Gminy i Samorządowe Kolegium odwoławcze domu letniskowego w kategorii opodatkowania "budynki pozostałe" z wyższą stawką jest niezgodne z obowiązującymi ustawami. Przywołano rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków, to, że w § 68 określa ono podział gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, w tym na inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem – Bi. Wskazano, że w roku 1999 do 2002 Urząd Gminy zobowiązania podatkowe nalicza od gruntów letniskowych, w 2002 roku zostaje też naliczony podatek od nieruchomości. Od roku 2003 do 2005 grunty letniskowe stały się użytkami rolnymi i naliczono podatek rolny. W 2006 roku dokonano ponownej zmiany i stwierdzono, że działka na której stoi nieruchomość to grunty letniskowe, natomiast pozostała część to grunty rolne. Skarżąca powołała się na to, że posiadane przez nią księgi wieczyste o nr KW [...] oraz KW [...] jako obszar posiadają wpis rola. Jej zdaniem, biorąc pod uwagę przepis art.20 ust.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, wprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Dodatkowo zarzuciła, że klasyfikacja budynku dokonana przez organ, to ograniczenie prawa własności, które pozostaje w oczywistej kolizji z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Organ prawidłowo zakwalifikował budynek skarżącej w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną. W wyroku z 9 września 2004r., FSK 412/04, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, iż w kwestii właściwych stawek dla budynku wykorzystywanego w celach rekreacyjnych, a więc budynku letniskowego, należy stosować zasady opodatkowania tzw. budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a decydujące znaczenie ma dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu. Sąd w niniejszym składzie stwierdził, że przepisy prawa nie uległy zmianie w istotnej dla sprawy materii i podziela ten pogląd. W sprawie zarówno decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielenie pozwolenia na budowę, decyzja Wójta Gminy Ś. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( ustalenie zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku letniskowego...), świadczą o letniskowym charakterze opodatkowanego domu. Sezonowe wykorzystanie tego budynku do zamieszkiwania nie może prowadzić do uznania - tego obiektu za budynek mieszkalny (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny. C.H. Beck, W-wa 2005, s.92). Autor ten wskazał na odmienne w tej kwestii stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego gdzie decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Zwrócił jednak uwagę na to, że od 1 stycznia 2003 r., budynek na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych klasyfikowany jest z użyciem przepisów Prawa budowlanego. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W praktyce funkcjonują jedynie ewidencje gruntów, w których zawarte są informacje dotyczące nieruchomości gruntowych. W doktrynie wskazuje się, że w takim przypadku organ podatkowy powinien dotrzeć do dokumentacji budowlanej danego budynku. Sąd ustalił, że sądy administracyjne często zajmowały się kwestią klasyfikacji budynków letniskowych. W wyroku z 19 maja 1994r., SA/Ka 1966/93Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uznał, że budynek letniskowy - dla celów podatku od nieruchomości - nie nabywa charakteru budynku mieszkalnego przez fakt czasowego w nim zamieszkiwania. Dalej, o zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych bądź letniskowych przesądza ich podstawowa funkcja, która znajduje swój wyraz w usytuowaniu w miejscu przeznaczonym pod zabudowę danego rodzaju w planie zagospodarowania przestrzennego i w pozwoleniu na budowę, w którym określa się rodzaj obiektu budowlanego. Budynek będący w świetle tych kryteriów budynkiem letniskowym, nie może być uznawany za budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 9 października 1992r., SA/Gd 1169/92). W uchwale z 1 lipca 2002r., FPK 3/02,ONSA 2003/2/50, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Wojewódzki Sąd w Warszawie uznał, że wybudowanie budynku na terenach rekreacyjnych oraz wskazanie w pozwoleniu na budowę, iż jest to budynek letniskowy, nie mogło zostać uznane jako przesądzające o tym, iż budynek nie mógł zostać zaliczony do kategorii "budynku mieszkalnego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Istotną bowiem cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych (wyrok z 26 stycznia 2004r., III SA 1314/03). I jeszcze: domek letniskowy nie może być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż nie służy on zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych skarżących (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, SA/Sz 1050, z 10 marca 2004r.). Rozpoznając obecnie sprawę, Sąd przyjął, zgodnie z oświadczeniem strony zawartym w piśmie z 6 kwietnia 2005r., że na działce skarżąca wraz z mężem mieszka od maja do września, skąd dojeżdżają do pracy. Dom jest ocieplony, posiada media i wygody. Pozostałą część roku mieszkają w B. W ocenie Sądu takie okoliczności należało uznać za świadczące o posiadaniu budynku w celu innym niż zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Takie potrzeby zaspokaja mieszkanie w Bydgoszczy, gdzie skarżąca pracuje, a pobyt na terenach letniskowych ("na działce") w ciepłej porze roku w budynku letniskowym świadczy o jego jedynie dodatkowej funkcji. Skarżąca posiada budynek ze względu na potrzeby rekreacyjne. Taka ocena opiera się na standardach przyjętych w opodatkowaniu podatkiem lokalnym i nie ma nic wspólnego z ingerencją w prawo własności skarżącej, ani tego jak odbiera ona prywatnie swój pobyt w przedmiotowym domu. Przechodząc do zaskarżonej kwestii opodatkowania gruntu, to stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1) cyt. ustawy podatkowej, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust.2). Zatem w przypadku gruntów, decydującymi są zapisy, które w sprawie wyraźnie wskazują, że sporna część nie jest gruntem rolnym. Określona symbolem Bi – oznacza inne tereny zabudowane (§ 68 ust. 3 pkt 3) Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001r., Nr 38, poz. 454), co odpowiada zapisowi § 1 pkt 1) lit. c) uchwały Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] 2005r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Przy czym Sąd wziął pod rozwagę, że wskazany przepis uchwały nie dotyczy gruntów Bz, gdyż są to tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, do których zalicza się niezajęte pod budynki: tereny ośrodków wypoczynkowych, tereny zabaw dziecięcych, plaże, urządzone parki, skwery, zieleńce (poza pasami ulic), tereny o charakterze zabytkowym: ruiny zamków, grodziska, kurhany, pomniki przyrody itp., tereny sportowe: stadiony, boiska sportowe, skocznie narciarskie, tory saneczkowe, strzelnice sportowe, tereny spełniające funkcje rozrywkowe: lunaparki, wesołe miasteczka itp., ogrody zoologiczne i botaniczne tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (pkt 5) załącznika Nr 6 do cyt. rozporządzenia). Na koniec, należało stwierdzić, że Sąd, zgodnie z treścią przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa. Sąd stwierdził naruszenia w prowadzonym postępowaniu tego rodzaju, że Wójt Gminy Świekatowo wznowił postępowanie podatkowe, które toczyło się. Uchylenie w postępowaniu odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, nakłada na ten organ obowiązek ponownego rozpoznania sprawy i nie potrzeba dodatkowych czynności procesowych by prowadzić postępowanie. Jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, co determinuje obowiązek Sądu do wyeliminowania decyzji administracyjnej z obrotu prawnego (art. 145 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Również rozważył to, czy decyzja kasacyjna z 15 maja 2006r. warunkująca kontrolowane rozstrzygnięcie, nie narusza prawa. Stosownie do art. 135 cyt. Prawa, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Pojęcie "sprawa administracyjna" obejmuje wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które poprzedzając zaskarżone, warunkowały dokonaną w nim konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu. Innymi słowy, granice sprawy, o której mowa w art. 134 § 1 i 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., wyznacza w istocie rzeczy istota stosunku administracyjnoprawnego podlegającego załatwieniu danym, skarżonym, rozstrzygnięciem (aktem lub czynnością) administracyjnoprawnym W wyniku tego, Sąd uznał, że istniały wątpliwości, co do ustalonego przez organ pierwszej instancji, stanu faktycznego – obszaru przyjętego do opodatkowania podatkiem rolnym i decyzją z 15 maja 2006r. nie naruszono prawa w stopniu mającym wpływ na badane obecnie rozstrzygnięcie. Przyjęty teraz areał ma swe podstawy w zebranym materiale dowodowym i nie budzi zastrzeżeń skarżącej. Mając powyższe okoliczności na względzie, oraz stosownie do art. 151 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnięto jak w sentencji.