I SA/Bd 812/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi P. S. A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę I SA/Bd 812/07 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] odmawiające uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: na wniosek Burmistrza M. i na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ten organ, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku P. S.A. z siedzibą w W., Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w B. . Ww. tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2006r. i od stycznia do marca 2007r. w łącznej kwocie 84.103,40zł należności głównej. W toku tego postępowania, zawiadomieniem z dnia 8 maja 2007r. dokonano zajęcia wierzytelności Zobowiązanej u jej dłużnika – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W dniu[...]do organu egzekucyjnego wpłynęły zarzuty P. S.A. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, dotyczące naruszenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego oraz skierowania egzekucji do jednostki organizacyjnej Spółki, która nie posiada osobowości prawnej. Jednocześnie spółka stwierdziła, iż kwoty wskazane w tytułach wykonawczych nie odzwierciedlają jej zadłużenia wobec wierzyciela. W ocenie spółki naruszono więc art. 33 pkt 1) w związku z art. 27 § 1 pkt 3) i art. 33 pkt 10) w związku z art. 27 § 1 pkt 2) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu wskazano, że to P. S.A. - jako właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości - jest podatnikiem podatku od nieruchomości, a więc w tytułach wykonawczych wadliwie wskazano zobowiązanego, a tym samym zostały one nieprawidłowo sporządzone i nie mogą stanowić podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto zdaniem spółki postępowanie to wszczęte zostało z naruszeniem prawa, albowiem wszczął i prowadzi je organ niewłaściwy w sprawie. Właściwość miejscową organu ustala się według siedziby zobowiązanego lub według miejsca położenia składników jego majątku przy czym w tej sprawie dodatkowo uwzględnić należało, że P. S.A. jest tzw. dużym podatnikiem, a więc podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust.9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21 czerwca 1996r. Właściwym dla niej organem jest zatem Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego. Organ egzekucyjny w związku z powyższym zwrócił się do wierzyciela o wypowiedź w sprawie złożonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2007r. Burmistrz M., uznał zarzuty za nieuzasadnione. W ocenie wierzyciela brak było podstaw, by uznać zarzut błędu co do podmiotu zobowiązanego, albowiem deklaracje na podatek od nieruchomości podpisywane były przez przedstawicieli P. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w B. , co uzasadniało wystawienie tytułów wykonawczych na ten podmiot. Odnosząc się do drugiego zarzutu wierzyciel stwierdził natomiast, że kwoty wymienione w tytułach odpowiadają zadłużeniu. W związku z czym za bezpodstawny uznał również zarzut, że tytuły wykonawcze nie spełniają wymagań przewidzianych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowienie Burmistrza M. nie zostało zaskarżone w związku z czym Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] odmówił uznania zarzutów. W uzasadnieniu organ podatkowy powołał się na argumenty, które zawarł w swojej wypowiedzi Burmistrz M., a następnie wskazał, że zważywszy na treść przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 1-5, jest związany stanowiskiem wierzyciela. Spółka P. S.A. na ww. to postanowienie złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie, zarzucając : -błędną interpretację art. 33 pkt 9) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że właściwym miejscowo organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.; -błędną interpretację art. 33 pkt 1) i 10) w związku z art. 27 § 1 pkt 3) ustawy, co skutkowało przyjęciem, że tytuł wystawiony został zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3) ustawy mimo, że ze stanu faktycznego i z orzeczenia wierzyciela wynika, iż kwoty wskazane w tytułach wykonawczych nie były kwotami zobowiązania; -naruszenie art. 6 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 34 § 1 ustawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na stanowisku wierzyciela i na okoliczności, że postanowienie w tym przedmiocie nie zostało zaskarżone; -naruszenie art. 6,7,8 kpa w związku z art. 124 § 2 i art. 107 § 1 i 3 KPA poprzez uchylenie się od dokonania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych przez P. S.A. oraz stanowiska wierzyciela. Uzasadniając zażalenie, spółka wskazała, że w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 9) i 10) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela. Mimo to organ egzekucyjny uchylił się od merytorycznej oceny sprawy ignorując informacje istotne dla ustalenia właściwości miejscowej. Jednocześnie spółka przyznała, że w deklaracji za 2006 rok wadliwie wskazano podmiot zobowiązany, ale wyjaśniła, iż w korekcie tej deklaracji dokonanej we wrześniu 2006r., a ponadto w piśmie przewodnim do tej korekty i w deklaracji za 2007r. błąd ten został naprawiony. W ocenie spółki wierzyciel wiedział zatem, że zobowiązanym z tytułu dochodzonych podatków nie jest jednostka organizacyjna utworzona w ramach P. S.A. Tym samym tytuły wykonawcze wystawiono wadliwie, a następnie skierowano do organu egzekucyjnego, który nie jest właściwy w sprawie. Siedzibą P. S.A. jest W. i jest to tzw. duży podatnik, a zatem właściwym dla tej Spółki jest Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego, a zważywszy na miejsce położenia majątku Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. Wskazano równocześnie, iż sam wierzyciel przyznał, że jego dłużnikiem jest P. S.A., zaś jego stanowisko w tym zakresie wiąże organ egzekucyjny. Fakt ten powoduje w ocenie spółki, że zaskarżone orzeczenie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Dodatkowo spółka podtrzymała wcześniej złożone zarzuty w kwestii wysokości faktycznego zadłużenia wskazując, że wierzyciel nie uznał tego zarzutu mimo, że jego wypowiedź - zawarta w uzasadnieniu orzeczenia w zakresie zarzutów - potwierdza jego zasadność. Rozpatrując złożone zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił pogląd organu egzekucyjnego w zakresie wiążącej mocy wypowiedzi wierzyciela, z tą jednak różnicą, że wyłącznie w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1)-5) ustawy. Jeżeli wierzyciel nie uznaje tych zarzutów za zasadne, a jego orzeczenie jest ostateczne, organ egzekucyjny nie może orzekać wbrew temu stanowisku. Wyjaśniono, iż zobowiązany nie ma obowiązku zaskarżać postanowienia wierzyciela, a jedynie takie prawo, ale korzystając z niego może doprowadzić do rozpatrzenia zarzutów przez organ odwoławczy dla orzeczeń wierzyciela i w ten sposób uzyskać zmianę stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów z art. 33 pkt 1)-5) a więc w tych kwestiach co do których organ egzekucyjny jest związany wypowiedzią wierzyciela. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż uzasadniona jest wypowiedź zobowiązanej, że w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 9) i 10) ustawy, organ egzekucyjny nie jest związany wypowiedzią wierzyciela, ale wyjaśnił jednocześnie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie zaprzeczał tej regule. W uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazał bowiem, że wiążąca moc zarzutów dotyczy przypadków z art.33 pkt 1-5 ustawy. Stanowisko w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 9 i 10 wyrażone zostało natomiast poprzez powołanie się na wypowiedź wierzyciela i zawarte w niej argumenty, z którymi organ egzekucyjny nie polemizuje, a więc uznać należy, że podziela pogląd wierzyciela. Odnośnie zarzutu niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż organ egzekucyjny, w myśl art. 29 § 1 ustawy, bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, w tym czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i 2. Oznacza to, że bada czy wierzyciel zawarł w tytule wszystkie wymagane przepisami prawa dane (zgodnie ze wzorem tego tytułu). Jeżeli tytuł spełnia wymogi formalne, a egzekucja administracyjna jest dopuszczalna to może on stanowić podstawę jej prowadzenia. Zdaniem organu ewentualna zasadność zarzutu w kwestii wyrażonej zapisem w tytule wykonawczym nie oznacza, że jednocześnie zasadny staje się zarzut niespełnienia warunków z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż w myśl przepisu art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego (właściwość rzeczowa). Właściwość miejscową organów egzekucyjnych reguluje natomiast art. 22 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią określa się ją według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego (§2), z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że w sytuacji, gdy znany przed egzekucją majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, wówczas właściwość ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. W ocenie organu odwoławczego nowelizacja ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych pozostała bez wpływu na tę właściwość. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie można się zgodzić, że zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego dotyczy zarówno właściwości organu podatkowego jak i organu egzekucyjnego. W myśl art. 5 ust. 6 pkt 7) ustawy o urzędach i izbach skarbowych, do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przepis ten w sposób ogólny przyznaje kompetencje do prowadzenia egzekucji administracyjnej naczelnikom urzędów skarbowych. Wprawdzie w zakresie niektórych kategorii podatników i wykonywania niektórych zadań, terytorialny zasięg działania urzędu skarbowego może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych, ale wykonywanie "niektórych zadań" naczelników oznacza, że nie wszystkie zadania wymienione w art. 5 ust. 6 przechodzą do kompetencji "dużych urzędów skarbowych", a ustawodawca nie określił, które z tych zadań nie należą do właściwości dużego urzędu. Wobec tego należy mieć na względzie przepisy innych ustaw, do stosowania których zobowiązane są organy podatkowe, a takim jest powołany wyżej art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu jest to jedyny obowiązujący przepis, który określa właściwość organu egzekucyjnego i ustawa o urzędach i izbach skarbowych działania tego przepisu nie wyłącza. W dalszej części uzasadnienie organ II instancji wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych "duże urzędy skarbowe" są właściwe w sprawach tzw. dużych podatników. Z tego względu są one również uprawnione do wszczęcia i prowadzenia egzekucji należności pieniężnych, do których poboru są właściwe. Nie należy do tych należności podatek od nieruchomości. W ocenie organu wymieniona wyżej nowelizacja nie wywarła zatem wpływu na zmianę właściwości organu egzekucyjnego egzekwującego podatek od nieruchomości. Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie nie jest właściwy do prowadzenia przedmiotowej egzekucji. Pismem z dnia [...] spółka wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 33 pkt 9) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że nowelizacja ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21 czerwca 1996r. nie spowodowała zmiany właściwości organu egzekucyjnego egzekwującego zaległości P. S.A. z tytułu podatku od nieruchomości. Skutkiem tego zdaniem skarżącej spółki postępowanie egzekucyjne wszczął i prowadził organ niewłaściwy miejscowo. Ponadto w ocenie spółki bezpodstawnie domniemano, że siedziba P. S.A. mieści się na obszarze terytorialnego działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. odczas, gdy siedziba Zobowiązanej mieści się na obszarze terytorialnego działania Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego. Wbrew obowiązującym przepisom uznano zatem, że do właściwości naczelników "dużych urzędów skarbowych" nie należy egzekucja należności od podmiotów spełniających kryteria art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Zasadny, w ocenie skarżącej, jest także zarzut błędnej interpretacji art. 33 pkt 10) w związku z art. la pkt 20), art.27 § 1 pkt 2) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach lokalnych poprzez przyjęcie, że podatnikiem/zobowiązanym jest jednostka organizacyjna osoby prawnej, a siedzibą skarżącej miasto B. Jednocześnie wskazano, iż także w przypadku ustalenia właściwości miejscowej według miejsca położenia majątku, właściwy w tej sprawie byłby Naczelnik Urzędu Skarbowego, a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. W związku z czym działania podjęte przez ten organ są bezpodstawne. Dodatkowo skarżąca spółka podniosła, iż kwoty podane w tytułach nie były w dacie wszczęcia egzekucji kwotami zobowiązania P. S.A. za dany okres, w związku z czym tytuł wykonawczy wystawiony został nieprawidłowo. Skarżąca spółka zarzuciła również naruszenie art. 6,7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 124 § 2 i art. 107 § 1 i 3 kodeksu oraz art. 33 pkt 1) w związku z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że stanowisko wierzyciela wydane w trybie art. 34 § 1 wynika jedynie z sentencji postanowienia, wskutek czego organ egzekucyjny ma prawo zignorować fakt, że z uzasadnienia tego postanowienia wynika stanowisko odmienne od zajętego w sentencji. Spółka podkreśliła, że to osoba prawna P. S.A. z siedzibą w W. jest właścicielem/użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a więc zobowiązanym w sprawie i podatnikiem podatku od nieruchomości. Fakt ten "potwierdziły w praktyce" wszystkie organy orzekające w sprawie i dlatego okoliczność ta winna znaleźć odzwierciedlenie w tytułach wykonawczych. Końcowo spółka wskazała , iż obowiązkiem organu jest badanie z urzędu swojej właściwości, czego organy orzekające w tej sprawie nie zrobiły mimo to, że musiały być im znane wcześniejsze orzeczenia Dyrektora Izby Skarbowej w B., w których przyznano, że dla P. S.A. z siedzibą w W. właściwy jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Takie orzeczenie podyktowane było kilkoma przesłankami. Rzeczą pierwszą jest to, że wnioskowane przez skarżącą uchylenie postanowienia organu egzekucyjnego mogło nastąpić jedynie z powodów wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z nim, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei, zadaniem Sądu była kontrola prawidłowości działalności takiej specyficznej działalności administracji publicznej, jaką jest egzekucja administracyjna, zatem kontrola dotyczy już wykonania zobowiązania (art. 3 § 1 i 2 pkt 3) cyt. Prawa.). Zatem Sąd nie rozstrzyga o zasadności zarzutów złożonych przez skarżącą. Z istoty tego, że kontrolowane orzeczenie zostało wydane przez organ egzekucyjny, wynika, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje prawidłowość wyegzekwowania długu a nie jego merytoryczną ocenę. Organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm.). Stosownie do jej art. 26 § 1, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zażalenie (art. 29). Zatem przed podjęciem egzekucji, gdy postępowanie prowadzone jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny jest obowiązany zbadać z urzędu dopuszczalność powadzenia egzekucji. Badanie to obejmuje w szczególności ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Organ ten nie jest upoważniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, bowiem badanie zasadności istnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym zamieniłoby je w kolejną fazę postępowania orzekającego. Artykuł 29 § 2 ww. ustawy nakazuje wręcz, organowi egzekucyjnemu niepodejmowanie egzekucji, jeśli jest ona niedopuszczalna, a to może być wyznaczone zarówno przesłankami podmiotowymi, jak i przedmiotowymi. Zbadanie przesłanek podmiotowych daje odpowiedź na pytanie, czy przepisy prawa dopuszczają prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec określonej osoby. Niedopuszczalność egzekucji ze względów przedmiotowych natomiast, będzie miała miejsce wtedy, gdy: obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej, obowiązek wynika z decyzji nie istniejącej w obrocie prawnym, tytuł wykonawczy lub wniosek o wszczęcie egzekucji zawiera błędy formalne i podstawą obowiązku jest decyzja nieostateczna niepodlegająca natychmiastowemu wykonaniu. Organ egzekucyjny tylko w tych granicach mógł badać żądanie wierzyciela. Konsekwencją tego są zapisy art. 33 cyt. ustawy, który wskazuje co może być podstawą zarzutów. I tak podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Natomiast zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1)-7), 9) i 10), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1)-5), wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (art. 34 § 1). Przepisy nie dają organowi prawa ingerowania w treść stanowiska wierzyciela i uzyskawszy orzeczenie o niezasadności zarzutów, jest tym rozstrzygnięciem związany w zakreślonym prawem przedmiocie. Przerzucanie w skardze na organ egzekucyjny odpowiedzialności za nieprawidłowe orzeczenie wierzyciela, nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego. Skarżąca zaniechała kontroli instancyjnej tegoż i postanowienie stało się ostateczne w obrocie prawnym. W takim wypadku organowi, stosownie do zachowania się zobowiązanego, pozostała odpowiedź w kwestii swojej właściwości oraz niespełnienia wymogów art. 27 cyt. ustawy. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął w postanowieniu w swym ostatecznym kształcie, że jest właściwy w sprawie. Mając przede wszystkim na względzie powyższe wywody uczynione w kwestii granic, jakie dopuszcza prawo do ingerowania organu egzekucyjnego w uprawnienia wierzyciela do egzekucji administracyjnej, uznaje się, iż otrzymawszy tytuł wykonawczy, z którego wynika, że zobowiązanym jest inny podmiot nie będący osobą fizyczną o nazwie P. S. A. W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w B. (rubryki 9. i 10.) w świetle tego, że w pkt. 3) i 4) art. 33 w zw. z art. 34 § 1 cyt. ustawy określono podstawy zarzutów jako określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia i błąd co do osoby zobowiązanego, a wierzyciel w odpowiedzi na zarzuty uznał je za niezasadne, organ nie miał podstaw do dalszej, już merytorycznej, kontroli tytułu. Również prawidłową w zakresie, o jakim mowa w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest stanowisko, co do oceny zarzutu postawionego na podstawie art. 33 pkt 10) cyt. ustawy. Tytuł spełnia formalne wymogi określone w art. 27 § 1 cyt. ustawy. Mając na względzie powyższe oraz art. 151 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. M. Łent L . Kleczkowski E. Kruppik – Świetlicka