I SA/Bd 822/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015r. sprawy ze skargi I.Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił skarżącej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2010r., luty 2010r. i za okresy od kwietnia do listopada 2010r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za marzec i grudzień 2010r. W dniu 15 czerwca 2015r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego w I. odwołanie Spółki z dnia 8 czerwca 2015r. od przedmiotowej decyzji. Zostało ono nadane w urzędzie pocztowym w dniu 12 czerwca 2015r. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że ww. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p." Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawierająca prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania została odebrana w dniu 26 maja 2015 r. W związku z tym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął 9 czerwca 2015r. Natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 12 czerwca 2015r. o czym świadczy data stempla pocztowego, a zatem zostało wniesione z naruszeniem ustawowego, czternastodniowego terminu. Organ zaznaczył również, że Spółka nie wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W złożonej do tut. Sądu skardze skarżąca Spółka wskazała, że według informacji pracowników odwołanie zostało nadane w terminie. Skarżąca wyjaśniła, że w związku z przebywaniem głównej księgowej Spółki w sanatorium, nie było osoby upoważnionej do odbierania korespondencji. Korespondencję odebrała pracownica firmy, która nie miała upoważnienia do otwierania korespondencji. W uzupełnieniu skargi Spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, zatem nie weszła do obrotu prawnego. W związku z tym nie widzi potrzeby składania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od nieprawidłowo doręczonej decyzji. Jednocześnie Spółka wniosła o prawidłowe doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...]., od której będzie mogła złożyć odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem sporu jest stwierdzenie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że strona skarżąca uchybiła 14 - dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. Powyższą kwestię regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 223 § 2 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W rozpoznawanej sprawie istotne są zatem następujące okoliczności stanu faktycznego, które mają wpływ na prawidłową ocenę legalności zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania: 1. czy doszło do skutecznego doręczenia stronie skarżącej, decyzji organu I instancji, 2. z jaką datą doszło do doręczenia przesyłki, 3. kiedy upływał termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, 4. czy strona skarżąca zachowała 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, a w konsekwencji, 5. czy prawidłowo organ odwoławczy – na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podnieść należy, że zgodnie z art. 151 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Pojęcie osoby upoważnionej zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce i przyjętej w tym zakresie praktyki . Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjmuje się , iż w przypadku doręczenia pisma pracownikowi można przyjąć domniemanie , że osoba która dysponuje pieczęcią osobistą pracodawcy i potwierdza odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Z akt sprawy wynika że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została wysłana na adres spółki i odebrana przez p. R. Ś. w dniu 26 maja 2015r. co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem odbiorcy i pieczątką spółki. W aktach sprawy nie ma żadnych oświadczeń Spółki ani pełnomocnictw dla H. N.-P. jako osoby upoważnionej do reprezentowania strony w postępowaniu prowadzonym przez organ podatkowy. Co więcej szereg pism w trakcie prowadzonego postępowania odbierała p. R. Ś. i Spółka nie kwestionowała tych doręczeń. Przyjmując zatem, że skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło do rąk uprawnionego pracownika strony skarżącej w dniu 26 maja 2015r., 14-dniowy termin na wniesienie odwołania upływał w dniu 09 czerwca 2015 r. Wobec tego, że strona skarżąca nadała odwołanie w urzędzie pocztowym w dniu 12 czerwca 2015 r., zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że nie zachowała 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, a w konsekwencji także prawidłowo – na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o ww. przepis organ odwoławczy, jak podniesiono powyżej, ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia, organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Istnienie tej obiektywnej przesłanki uzasadniającej zastosowanie w sprawie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O.p. podlegało w niniejszej sprawie weryfikacji sądowej. Kontrola sądowa w tak określonym zakresie skierowana jest bezpośrednio na określoną formę działania administracji. Sąd administracyjny orzeka wprost i wyłącznie o zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności (w tym wypadku postanowienia organu odwoławczego stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania). Reasumując, podstawę do wydania tego rodzaju postanowienia stanowi ustalenie daty doręczenia decyzji organu I instancji, daty złożenia odwołania od tej decyzji oraz oceny, czy zachowany został termin określony w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe wszelkie zarzuty skargi dotyczące braku winy w uchybieniu terminowi nie mogą w sprawie, której przedmiotem jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi, odnieść zamierzonego skutku, ponieważ są przedmiotem oceny w postępowaniu wszczętym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wydał - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. - postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W świetle powyższego skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.)