I SA/Bd 828/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi F.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Pismem z dnia [...] strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości na 2004 r. Podstawę wznowienia postępowania, wskazaną przez stronę, stanowiło wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi. Zdaniem wnioskodawcy, okolicznością taką było częściowe wykorzystywanie gruntów i budynków znajdujących się na terenie należącego do strony zakładu w L. do produkcji rolnej. W budynkach znajdujących się na tym terenie był garażowany sprzęt rolniczy i przechowywane były plony. Zdaniem strony dowodziło to, że posiadała ona gospodarstwo rolne w M. i będąc rolnikiem powinna od części gruntów płacić podatek rolny, zaś część budynków powinna objęta zostać zwolnieniem na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy L. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości na 2004 r. Organ I instancji stwierdził, że postępowanie wyjaśniające wykluczyło rolnicze wykorzystywanie części gruntów i budynków na terenie zakładu w L.. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i wniósł o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nabył nieruchomość położoną w L. przy ul. W. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W akcie notarialnym, mocą którego strona nabyła ww. nieruchomość, występowała jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą. Sposób wykorzystywania nieruchomości potwierdza fakt wprowadzenia jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych oraz fakt wskazania w ewidencji działalności gospodarczej adresu przy ul. W. w L. , jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Przesłuchani w sprawie świadkowie nie potwierdzili okoliczności wykorzystywania części nieruchomości w L. do celów rolniczych, co starała się wykazać strona. Ponadto, w części ogrodzonej nie ma praktycznie możliwości uprawy roślin, ponieważ w części niezabudowanej teren nieruchomości od strony wjazdu utwardzony jest trelinką oraz nawierzchnią betonową, natomiast zabudowania są rozproszone. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia nowych okoliczności faktycznych, które istniałyby w dniu wydania dotychczasowej decyzji i które byłyby istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 191, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że fakt rolniczego wykorzystywania części gruntów i budynków potwierdzają jej twierdzenia, które są także dowodem w sprawie, a których organ odwoławczy nie uwzględnił. Stanowisko strony skarżącej wbrew twierdzeniom organu znajduje uzasadnienie również w zeznaniach świadka K. G., z których wynika, że strona uprawiała grunty rolne. Zapis w akcie notarialnym, że nieruchomość została nabyta w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie oznacza zdaniem podatnika, że nie może ona w całości lub w części być wykorzystywana dla prowadzenia gospodarstwa rolnego. W jego ocenie, prowadzenie takiego gospodarstwa stanowi również działalność gospodarczą. Prowadzenia rolniczej uprawy, jak i wykorzystywania budynku dla przechowywania maszyn rolniczych nie wyklucza także utwardzenie fragmentu (0,85 ha) gruntu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Z materiałów sprawy wynika, że zaistniały między stronami spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2004, w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność strony skarżącej, a położonej w L. przy ul. W. , stwierdzono istnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych związanych z rolniczym wykorzystywaniem części nieruchomości, jak twierdzi strona skarżąca, czy też fakt częściowego wykorzystania nieruchomości na cele rolnicze nie miał miejsca jak stwierdziły to organy, co oznacza, że w sprawie nie została w sposób merytoryczny spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie było podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w zakresie podatku od nieruchomości na rok 2004. Mając na uwadze tak określoną istotę sporu, zadaniem Sądu, w trakcie kontroli legalności decyzji odmawiającej w ramach postępowania wznowieniowego uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej dotyczącej podatku od nieruchomości na rok 2004, będzie ocena, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem czy też bez naruszenia przepisów postępowania tj. art. 187, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Na tak postawione pytanie, co do zasady należy stwierdzić, że zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozpoznania sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W ramach prowadzonego z wniosku podatnika postępowania wznowieniowego, organ I instancji przeprowadził zawnioskowane przez niego dowody z zeznań świadków: A. C. , K. G., A. J. oraz z urzędu liczne dowody z dokumentów, a w szczególności z ewidencji gruntów i budynków, planu zagospodarowania przestrzennego, aktu notarialnego zakupu przedmiotowej nieruchomości przez stronę skarżącą, arkuszy tabel amortyzacyjnych, danych z ewidencji o działalności gospodarczej itd. Ten niewątpliwie szeroki zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego nie daje żadnych podstaw do uznania, że mogło w sprawie dojść do naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej. Również ocena tego materiału dowodowego, zdaniem Sądu, została dokonana przez organy w ramach swobodnej oceny dowodów, lecz bez przekroczenia ustawowych granic tejże oceny. Ocena tych dowodów inna od tej, którą sugeruje strona skarżąca już tylko z tej przyczyny nie może być uznana za ocenę dowolną. Analizując w szczególności zeznania świadków, w których nie ma wewnętrznych sprzeczności czy niejasności, zdaniem Sądu, organy miały w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, iż nie wynika z nich fakt rolniczego wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości. Biorąc nadto pod uwagę fakt, że strona skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość po byłym SKR dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, że działalność tą w zakresie obróbki drewna prowadziła, że nie wskazywała w deklaracjach podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości na 2004 rok rolniczego wykorzystywania tejże nieruchomości, to zasadnie organy podatkowe przyjęły, iż w toku prowadzonego postępowania nie doszło do ujawnienia nowych faktów i dowodów istniejących w momencie wydania decyzji wymiarowej, z której wynikałoby, że przedmiotowa nieruchomość w roku 2004 w całości lub w części była wykorzystywana rolniczo. Skoro zatem w ramach prowadzonego postępowania nie stwierdzono, faktu merytorycznego zaistnienia tak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jak i innych przesłanek ustawowych, to zasadnie organy odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcia tego nie można uznać jako wydanego z naruszeniem tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił. H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent E. Kruppik – Świetlicka