I SA/Bd 829/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 06 marca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów uzyskanych w 2010r. z odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 13 grudnia 2016r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody tj. utraty środków utrzymania oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w postaci powstania zadłużenia z tytułu opłat za leki, energię, czynszu, spłat zadłużenia z tytułu kredytu mieszkaniowego itp. Skarżąca podniosła, że z uwagi na fakt, iż jest osobą samotną, schorowaną, podlegającą okresowej hospitalizacji, nie może w pełni zabezpieczyć sobie środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania. W związku z tym zastosowanie środków egzekucyjnych w celu wyegzekwowania całej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji pozbawiłoby skarżącą całkowicie środków na bieżącą egzystencję. Strona wyjaśniła, że w związku z tym, iż nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w zaskarżonej decyzji, postanowiła złożyć skargę do tut. Sądu, tym samym nie mogła złożyć wniosku o skorzystanie z ulgi w zapłacie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uwzględnił przysługującego skarżącej prawa do wniesienia skargi i podjął próbę wszczęcia egzekucji na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, a nie prawomocnego orzeczenia objętego kontrolą Sądu. Ponadto, skarżąca zauważyła, że postępowanie egzekucyjne zostało oparte o tytuł wykonawczy, który powinien zostać wycofany z obrotu prawnego. Do wniosku strona załączyła kopie całej posiadanej przez nią dokumentacji egzekucyjnej, tj. wykonanych czynności egzekucyjnych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10, postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010r., sygn. akt II FSK 1836/10, postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 528/12). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w konkretnej sprawie, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie skarżąca sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie poprzez wskazanie, że prowadzona egzekucja i w związku z tym regulowane należności wynikające z tytułu wykonawczego - z uwagi na jej trudną sytuację materialną oraz zdrowotną - spowoduje niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb. Twierdzenia tego w żaden sposób nie rozwinęła, ani nie uprawdopodobniła choćby dokumentami źródłowymi. Chodzi tu np. o dokumenty obrazujące ponoszone wydatki na swoje utrzymanie bądź wskazujące na wysokość osiąganych dochodów, wyciągi z rachunków bankowych bądź wykazanie aktualnych zobowiązań skarżącej. Brakujące dokumenty oraz dane pozwoliłyby ustalić na ile to, co podaje strona ma odzwierciedlenie w rzeczywistości, a następnie ocenić, czy faktycznie ewentualna egzekucja może doprowadzić do niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb. Ponadto do wniosku nie załączono jakichkolwiek dokumentów, które potwierdziłyby trudną sytuację zdrowotną skarżącej. Reasumując skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżąca nie wykazała również, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.