I SA/Bd 836/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 01 stycznia 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r. oddala skargę I SA/Bd 836/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] sprawy z odwołania M. M. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za okres od 1.01.2009 r. do 31.08.2009r. od nieruchomości położonej na terenie gminy B., na kwotę 23.217,00 zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wójt Gminy B. ustalił dla strony wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1.01.2009 r. do 31.08.2009 r. od nieruchomości położonej na terenie gminy B., na kwotę 23.217,00 zł, z czego podatek rolny wyniósł 10,796,00 zł, podatek od nieruchomości, w skład których weszły budynki mieszkalne (234,00 m2), budynki pozostałe (3.199,00 m2) i grunty pozostałe (dr) (14.765,00 m2) wyniósł 12,421,00 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zdaniem skarżącego organ I instancji oparł się na dowodach zgromadzonych w innym postępowaniu podatkowym dotyczącym lat 2006-2007 i nie wydał w tym względzie postanowienia o włączeniu tych materiałów do akt niniejszej sprawy. Ponadto, strona zarzuciła, że decyzja oparta została na komunikacie Prezesa GUS z dnia 17 października 2008 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2008 roku, który to akt nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, zaś decyzja Wójta Gminy B. wydana została zgodnie z przepisami prawa. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji tj. decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, iż znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym w rozumieniu przepisów art. 194 ustawy ordynacja podatków - i błędne ustalenie, iż budynki posadowione na nieruchomości skarżącego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stwierdzono, że wypis z rejestru gruntów nie spełnia wymogów stawianych dokumentom urzędowym. Nie zawiera imienia nazwiska osoby, która go sporządziła, wbrew ust. 1 pkt 18 załącznika nr 5 brakuje podpisu osoby sporządzającej wypis oraz daty jego sporządzenia, brak jest pieczęci urzędowej organu (ust. 1 pkt 19 załącznika nr 5) oraz podpisu osoby reprezentującej organ. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zastosowania normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak określonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień organów podatkowych w interpretacji przepisów prawa materialnego, jak też w przestrzeganiu norm prawa procesowego. Sąd przyjął, że strona w okresie od 1.01.2009 r. do 31.08.2009 r. była właścicielem nieruchomości o powierzchni 253,1291 ha położonej w obrębie G., gmina B., w skład której wchodziły użytki rolne, drogi oraz tereny zabudowane, na których znajdowały się budynki. Ustaleń tych dokonano w postępowaniu podatkowym na podstawie wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień 31 grudnia 2008 roku, a także na podstawie aktu notarialnego sporządzonego przez notariusza M. G.w Kancelarii Notarialnej w B. w dniu [...]., z którego wynika, że podatnik przeniósł własność nieruchomości, stanowiących przedmiot opodatkowania, na rzecz spółki pod firmą: G. Spółka z o.o. w organizacji z siedzibą w B., ze skutkiem prawnym w dniu 3 sierpnia 2009 r. Dokumenty te znajdują się w aktach sprawy i ich treść odpowiada treści przyjętej przez organy. W tym zakresie skarżący nie wniósł co do sprawy zastrzeżeń. Stosownie zatem do treści art. 6a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136 poz. 969 ze zm.) oraz art. 6 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) obowiązek podatkowy w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości ustał z dniem 31 sierpnia 2009 r., zatem łączne zobowiązanie pieniężne poprawnie ustalono za okres od 1.01.2009 r. do 31.08.2009 r. WSA przyjął również, że na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustalono, iż na działce nr 91 posadowione są dwa budynki: mieszkalny (nr ewid. 56 i budynek (nr ewid. 57) zaliczony do kategorii "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". Ustalono, że budynek o numerze ewidencyjnym 57 położony jest na gruntach gospodarstwa rolnego. Te ustalenia także odpowiadają materiałom dowodowym zebranym w sprawie i nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Organ poprawnie ocenił także czy zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na podstawie którego zwolnieniem od podatku objęte są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z decyzji Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. z dnia [...]. i nr [...] z dnia [...] w sprawie wpisania do rejestru zabytków wynika, że indywidualnie do rejestru zabytków wpisany jest dwór w G. (pod numerem [...]) oraz park dworski w G. (pod numerem [...]), pozostałe zaś budynki nie posiadają wpisu do tego rejestru. Z tego wynikało, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6) cyt. wyżej ustawy nie obejmuje budynków należących do strony, znajdujących się w G.. Te ustalenia i wnioski, nie zakwestionowane przez skarżącego, są także poprawne w świetle prawa. Przedmiotem sporu są ustalenia, że na działce nr [...] w G. posadowionych jest pięć budynków (nr ewid. [...]) sklasyfikowanych w ewidencji jako "inne niemieszkalne". W ocenie organu pierwszej instancji, żaden z tych budynków nie spełnia warunków zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych w art. 7 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ nie mają charakteru budynków gospodarczych, o czym świadczy dowód w postaci wypisów z rejestru gruntów wg stanu na dzień 31 grudnia 2008 roku. Według organu, taka klasyfikacja budynków w ewidencji przesądzała o braku podstaw do uznania tych budynków za gospodarcze i świadczyła, że nie są to budynki, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4) cyt. ustawy, czyli nie ma zastosowania w niniejszej sprawie zwolnienie wynikające z tego przepisu. Organ odwoławczy zajął takie samo stanowisko. Dodał, że ustalenia rodzaju budynków należących do strony znajdujących się na działce nr 2/32 i nr 91 w miejscowości G. organ I instancji dokonał zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), na podstawie wypisu z rejestru gruntów sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w Ś., który zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej jest dokumentem urzędowym, stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Stwierdził, że łączne zobowiązanie pieniężne ustalane jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organów podatkowych wymierzających te zobowiązania. Zauważył, że zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie, zgodnie z ust. 2 tego artykułu osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (właściciel, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części) i art. 51 (w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego), są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Uznał, iż osoby, o których mowa wart. 20 ust. 2 pkt l i art. 51 ustawy z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie WSA takie stanowisko jest poprawne w świetle prawa. Na początek należy wskazać, że organ poprawnie przyjął, iż w świetle art. 7 ust. 1pkt 4) ustawy podatkowej, zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej; istotną okolicznością faktyczną jest to czy dany budynek jest budynkiem gospodarczym w świetle wypisu z rejestru gruntów. Ustalenia w tym zakresie powinny być dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 op). Organ powinien rozpatrzyć zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkować się do różnic w ocenie organu pierwszej instancji i ocenie odwołującego się co do zebranych dowodów. Jego obowiązkiem było powołanie się na art. 194 § 1 i 2 op, zgodnie, z którym, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego jednostki stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, gdyż podstawą określenia podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 o.p.), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. W konsekwencji organ podatkowy nie mógł bez przeprowadzenia przeciwdowodu odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w ewidencji gruntów i budynków, bowiem stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 o.p. Moc dowodowa dokumentu urzędowego może zostać podważona, na co wskazuje treść art. 194 § 3 o.p. Należy więc wnioskować, iż w tym trybie można również obalić domniemanie poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków, o ile jednak w sprawie da się sformułować zarzut przeciwko jego autentyczności lub wiarygodności, a więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, który świadczy o wadliwości zapisów w ewidencji. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2009r., II FSK 1475/07). W sprawie, organ oparł się na treści wypisu z rejestru (k.8), lecz zdaniem skarżącego zapisy w ewidencji nie odpowiadały rzeczywistości, a wypis zawierał wady formalne. W takiej sytuacji problem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy dokument stanowiący podstawę zaskarżonego orzeczenia (k. 8 akt administracyjnych) był dokumentem wiarygodnym i autentycznym, na tyle, by organy mogły bez dalszego wyjaśniania oprzeć się na jego treści. Co więcej, czy ewentualne uchybienia w tym względzie mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dopiero wówczas WSA miałby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy rozróżnić trzy istotne pojęcia dotyczące sprawy, tj.: zapisy ewidencji, treść wypisu z rejestru oraz stan rzeczywisty. Decydujące znaczenie ma treść ewidencji stosownie do art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W sprawie, sporem objęto braki formalne wypisu z rejestru oraz zgodność jego treści z rzeczywistym rodzajem budynków, bez zastrzeżeń, co do zgodności zapisów wypisu z ewidencją. Niezgodność wypisu w zakresie rodzaju budynku ze stanem rzeczywistym podniesiono na etapie odwołania i organ odwoławczy uznał to za nieistotne, dając prymat wypisowi z rejestru. Takie działanie było zgodne z powołanym art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Rację ma organ twierdząc, że rolą właściciela było doprowadzenie zapisu do stanu zgodnego z jego wyobrażeniem, co wymaga odrębnego postępowania. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, by toczyło się postępowanie w sprawie zmiany treści ewidencji. Druga z kwestii, to błędy formalne wypisu z rejestru. Wypis z rejestru jest dokumentem, który powinien odzwierciedlać zapisy ewidencji. Jak każdy dokument, może być dotknięty wadami zarówno merytorycznymi jak i formalnymi. Wady formalne to np. braki jakiegoś z wymaganych składników. Sąd nie ma wątpliwości, że jedynie niewadliwy dokument może stanowić oparcie orzeczenia. Wszelkie wątpliwości związane z tym dokumentem wymagają wyjaśnienia w trybie do tego przewidzianym, m.in. art. 122, 187§ 1, 191 op., ale uchyleniu podlega decyzja oparta o wadliwy dokument, tylko gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rację ma skarżący, że wypis, jakim posłużono się na etapie postępowania podatkowego był dotknięty wadami. Sąd stwierdził, że organ nie wziął pod uwagę tego, iż wypis ten nie zawierał treści, o jakich mowa w pkt 18 i 19 zał. Nr 5 w zw. z § 52 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. nazwiska i imienia osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis oraz pieczęci urzędowej organu. Mając taki, niezupełny, dokument powinien uzupełnić materiał dowodowy, a nie czyniąc tego naruszył art. 122, 187 § 1 i 191 op. Jednak w ocenie WSA, nie mogło mieć to wpływu n a wynik sprawy. Mając na względzie art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd przeprowadził dowód z załączonego do odpowiedzi na skargę, uzupełnionego o braki, wypisu z rejestru i stwierdził, że treść meritum wypisu z rejestru zarówno tej przedstawionej na etapie postępowania sądowo administracyjnego jak i załączona do akt administracyjnych, w szczególności co do kwalifikacji spornych budynków, jest tożsama. Mając to na względzie oraz fakt, że zastrzeżenia formalne do dokumentu ocenianego prze organ padły dopiero na etapie skargi, WSA uznał, że przyjmując do oceny dokument (k.8), organ odwoławczy nie naruszył prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ poprawnie zakwalifikował sporne budynki. Zatem mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. D. Dudra I. Najda – Ossowska M. Łent