I SA/Bd 846/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2021 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić M. S. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] odmawiającą ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2021 r. Z treści Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (dalej: "UPD") wynika, że decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi strony, radcy prawnemu M. R. na adres ePUAP: m. w dniu 14 czerwca 2021 r. Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. strona wniosła skargę na ww. decyzję. Z treści Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (dalej: "UPP") wynika, że skarga została wniesiona drogą elektroniczną w dniu 15 lipca 2021 r. na adres ePUAP: i., będący adresem elektronicznym Izby Administracji Skarbowej w B.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na upływ ustawowego terminu do jej wniesienia, bądź o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 470/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę strony jako wniesioną po terminie. Rozpatrując wniesione przez skarżącego zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II FZ 126/21 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął kwestię załączonych do skargi dowodów, co stanowi uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. NSA zobowiązał Sąd pierwszej instancji do dokonania oceny dowodów załączonych do skargi przez pełnomocnika, a także oceny, czy próba przesłania skargi miała miejsce w dniu 14 lipca 2021 r., jak twierdzi pełnomocnik, ponadto, czy wskutek błędu w działaniu systemu ePUAP mogło dojść w badanym przypadku do opóźnienia w dostarczeniu skargi i do utworzenia UPP z datą 15 lipca 2021 r., a w konsekwencji ustalenia powyższych kwestii, czy pełnomocnik zachował ustawowy termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. Rozpatrując sprawę ponownie, po uchyleniu zaskarżonego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 126/21, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie. Należy zatem ponownie wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 i 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej, w sposób przewidziany w art. 144a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej: "O.p.". Podstawę doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego stanowił art. 152a § 1 O.p. (obowiązujący w stanie prawnym adekwatnym dla sprawy), według którego w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma, 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. W § 2 tego artykułu przewidziano, że w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w art. 152a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Konsekwencje braku odebrania dokumentu przewiduje art. 152a § 3 O.p., w którym wskazano, że w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W świetle brzmienia § 14 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 180), dalej: "rozporządzenie", poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera: 1) pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny; 2) pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny; 3) oznaczenie sprawy; 4) jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy; 5) w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia - datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego. Adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym e-PUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 15 rozporządzenia). Poświadczenie doręczenia stanowić ma zatem dowód, że pismo dotarło do odbiorcy oraz że odebrał je on we wskazanym w tym poświadczeniu terminie. Stosownie zatem do treści przywołanego już wcześniej art. 152a § 1 O.p. doręczanie pisma za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie organ przesyła zawiadomienie zawierające informację o tym, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. Na wskazany adres elektroniczny adresata pisma przychodzi więc jedynie informacja, w formie zawiadomienia, wraz z odnośnikiem (linkiem) umożliwiającym - po spełnieniu określonych warunków - zapoznanie się z treścią dokumentu oraz jego pobranie. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła, zgodnie z treścią art. 152a § 2 O.p., powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Taki sposób postępowania przewidziany przez ustawodawcę w Ordynacji podatkowej - w przypadku dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej - de facto zastępuje awizo pocztowe, umożliwiając zapoznanie się z treścią rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, pisma) w dowolnym miejscu i czasie. Nie przesyła się bowiem pisma, a jedynie zawiadomienie o nim oraz o możliwości jego odebrania (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I FZ 356/18 oraz powołany tam komentarz: P. Pietrasz (w): L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, s. 1028). Zgodnie zaś z art. 152a § 3 O.p. w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Ze znajdującego się w aktach sprawy UPD nr ePUAP-UPD63297883 wynika, że podmiotem wystawiającym poświadczenie dla dokumentu jest Izba Administracji Skarbowej w B., adresatem dokumentu, którego dotyczy poświadczenie jest pełnomocnik skarżącego, radca prawny M. R. (identyfikator adresata: m.). Datą odbioru przesyłki elektronicznej zawierającej zaskarżoną decyzję jest 14 czerwca 2021 r. (k. 115 akt adm.). Natomiast w danych uzupełniających (opcjonalnych) do UPD - według których można ocenić, kiedy dokonano awizacji dokumentu oraz jaką datę, w przypadku niedokonania odbioru przez adresata należy uznać za termin doręczenia - znajdują się informacje o: dacie utworzenia pierwszego UPD, tj. 11 czerwca 2021 r., a także o terminie doręczenia - 25 czerwca 2021 r., czyli o maksymalnym terminie (czasie), do którego upływu adresat mógł potwierdzić odbiór przesyłki elektronicznej. Zdaniem Sądu, organ dokonał doręczenia decyzji w sposób zgodny z art. 152a § 1 O.p. Wskazać też należy, że w myśl powołanego wcześniej art. 54 § 1a p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej organu, za pośrednictwem którego jest ona wnoszona, przy czym przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Art. 49a p.p.s.a. stanowi, że sąd potwierdza wniesienie pisma w formie dokumentu elektronicznego do swojej elektronicznej skrzynki podawczej przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700 ze zm.), na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. Zgodnie z art. 3 pkt 17 tej ustawy elektroniczna skrzynka podawcza to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy określenie "urzędowe poświadczenie odbioru" oznacza dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające: 1) pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument; 2) datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego - w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu; 3) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny; 4) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru. Z treści przywołanego przepisu wynika, że urzędowe poświadczenie odbioru może odnosić się m.in. do dokumentu elektronicznego (pisma) kierowanego do podmiotu publicznego (np. organu administracji). Z kolei w myśl § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia, które jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego (§ 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). W przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego wydane poświadczenie przedłożenia (UPP) jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń (§ 13 ust. 1 rozporządzenia). Tym samym UPP jest automatycznie generowane przez system teleinformatyczny i przekazywany nadawcy. Jeżeli zatem jednostka przesłała podanie drogą elektroniczną do podmiotu publicznego, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie UPP pozwala jej przyjąć, że dokument ten wpłynął do urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt II FZ 483/19). W rozpoznawanej sprawie, co wynika wyraźnie z UPD, odbioru decyzji podatkowej dokonano w dniu 14 czerwca 2021 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 14 lipca 2021 r. Z akt sprawy (UPP) wynika, że skarga z dnia 14 lipca 2021 r. została wniesiona do elektronicznej skrzynki organu, tj. Izby Administracji Skarbowej w B. w dniu 15 lipca 2021 r. (Identyfikator Poświadczenia: ePUAP-UPP65433874, k. 50 i 73 akt sądowych), a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o trybie zaskarżenia decyzji. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Odnosząc się do wskazań zawartych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 126/21, w pierwszej kolejności do oceny dowodów załączonych do skargi, zauważyć należy, że do skargi pełnomocnik skarżącego załączył dwa czarno-białe wydruki zdjęć części monitora ekranowego. Pierwsze zdjęcie obrazujące fragment monitora zawiera informację: "Dokument wygasł. Proszę odświeżyć stronę" z podaniem numeru incydentu (k. 71 akt sądowych). Na drugim załączonym zdjęciu obrazującym widok części monitora z otwartą przeglądarką internetową z adresem https://hetman.epuap.gov.pl widnieje informacja, że "Wystąpił problem z dostępem do aplikacji. Proszę skontaktować się z administratorem przekazując poniższy kod błędu" (k. 72 akt sądowych). Zauważyć należy, że żaden z powyższych dowodów załączonych do skargi nie wskazuje ani daty zaistnienia zdarzenia, ani jakiejkolwiek informacji pozwalającej powiązać wykonane zdjęcia ze skargą złożoną w przedmiotowej sprawie, a zwłaszcza z datą 14 lipca 2021 r. Na podstawie drugiego zdjęcia nie sposób nawet zweryfikować, z jakiego źródła pochodzi, bowiem nie zawiera ono informacji o adresie strony internetowej. W ocenie Sadu, na podstawie przedłożonych dowodów pełnomocnik nie jest w stanie podważyć dowodu w postaci UPP wskazującego jednoznacznie datę wniesienia skargi w dniu 15 lipca 2021 r. (k. 50 i 73 akt sądowych). Wydruki zdjęć monitora ekranowego są niepełne, obrazują część zrzutu ekranu, co uniemożliwia ich weryfikację. W konsekwencji, Sąd na podstawie przedłożonych przez pełnomocnika dowodów nie ma podstaw aby stwierdzić, że próba przesłania skargi miała miejsce w dniu 14 lipca 2021 r., jak twierdzi pełnomocnik, bowiem żaden z dowodów przekazanych Sądowi na etapie skargi nie wskazywał na tę okoliczność. Wprawdzie do złożonego zażalenia z dnia 31 sierpnia 2021 r. (k. 96 akt sądowych) na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 470/21 odrzucające skargę pełnomocnik załączył dodatkowe dokumenty mające potwierdzać wniesienie skargi w dniu 14 lipca 2021 r. w postaci korespondencji e-mail z usługą ePUAP oraz kolejnych wydruków zdjęć monitora ekranowego, to zauważyć należy, że także tych dokumentów nie można w żaden sposób powiązać ze skargą ani przedmiotowo ani temporalnie. Przesłane maile w temacie "Zgłoszenie błędu" (k. 98-100 akt sądowych) opatrzone są datami 22 czerwca 2021 r. oraz 14 sierpnia 2021 r., a zatem mniej więcej miesiąc przed wniesieniem skargi i miesiąc po jej wniesieniu. Z kolei wydruk zdjęcia monitora ekranowego zawiera informację "Internal Server Error" bez wskazania jakiejkolwiek daty, adresu strony, wyjaśnienia jakiego dokumentu lub czynności ów błąd dotyczy (k. 102 akt sądowych). Kolejny wydruk ze strony internetowej ePUAP z treścią informacji "Nie można utworzyć dokumentu. Wystąpił błąd podczas tworzenia dokumentu. Niepoprawne parametry żądania" (k. 101 akt sądowych) także nie wskazuje daty oraz żadnej informacji pozwalającej przypisać ten dokument do skargi. Zauważyć należy, że zarówno te zdjęcia jak i inne zdjęcia monitora ekranowego zostały zrobione w taki sposób, aby poza kadrem znalazła się data i godzina chociażby z paska zadań w dolnej prawej części monitora. Podkreślić jeszcze raz należy, że wiarygodny i weryfikowalny dokument jakim jest UPP jednoznacznie wskazuje na datę wniesienia skargi dzień 15 lipca 2021 r. UPP jest generowane automatycznie i wnoszący pismo do organu nie ma żadnego wpływu na jego treść, nie może w nią ingerować i zmieniać jego poszczególnych elementów. Datę tę potwierdza także inny dokument elektroniczny - pismo przewodnie do skargi, wskazujący datę złożenia podpisu: 15 lipca 2021 r., godz. 16:03 (k. 5 i 70 akt sądowych). Powiązanie tej daty z datą doręczenia zaskarżonej decyzji z UPD (14 czerwca 2021 r.), której pełnomocnik nie kwestionuje, nie pozwala na uznanie, że pełnomocnik zachował ustawowy termin do wniesienia skargi. Stwierdzenie pełnomocnika w zażaleniu, że skarga została wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r., a jedynie odebrana przez organ w dniu 15 lipca 2021 r. nie znajduje zatem potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Sąd stwierdza zatem, że pełnomocnik nie zachował ustawowego terminu do wniesienia skargi, skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Sąd wprawdzie nie jest w stanie wykluczyć takiej okoliczności, że wskutek błędu w działaniu systemu ePUAP teoretycznie może dojść do opóźnienia we wniesieniu lub dostarczeniu skargi i do utworzenia UPP z późniejszą datą, jednak znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że na etapie skargi i badania jej wymogów formalnych Sąd nie dysponował stanowiskiem pełnomocnika w zakresie uzasadnienia dla uchybienia terminu. Skarga zawierała jedynie wyżej opisane dowody, a dowodów tych nie sposób powiązać z błędami w działaniu ePUAP w niniejszej sprawie. Jeżeli pełnomocnik w momencie wnoszenia skargi stał na stanowisku, że wskutek błędu w działaniu systemu ePUAP doszło do opóźnienia we wniesieniu lub dostarczeniu skargi i do utworzenia UPP z datą 15 lipca 2021 r., to pełnomocnik miał możliwość złożenia wraz ze skargą, a nawet w terminie siedmiodniowym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-4 p.p.s.a., wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek taki powinien być odpowiednio uzasadniony i powinien zawierać dowody pozwalające uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek taki uchroniłby stronę przed negatywnymi skutkami wniesienia skargi po terminie, o których pełnomocnik w dniu wniesienia skargi był już świadomy, skoro do skargi załączył ww. dowody. Skarga natomiast nie zawiera takiego wniosku. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został także złożony jako odrębne pismo procesowe. W piśmie przewodnim do złożonej skargi pełnomocnik jedynie wskazał, że "Z powodu błędów wewnętrznych platformy ePUAP przesyłam ponownie skargę w sprawie pana M. S.." Dokument ten opatrzony jest podpisem z datą i godziną: "2021-07-15T16:03:38.470+02:00". Z akt sprawy wynika, że do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu nie wpłynął także wraz z zażaleniem ani w późniejszej dacie. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych ugruntowany jest pogląd, iż za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09; postanowienie NSA z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 385/13; postanowienie NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 188/13; postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I FZ 228/12; postanowienie NSA z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 155/09; postanowienie NSA z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II OZ 468/06; orzeczenie SN z dnia 27 września 1935 r., C.III 258/35, OSP 1936 p. 150, akceptowane przez J. Gudowskiego, Kodeks postępowania cywilnego. Tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo, W. Pr. 1998 t. 1 s. 318 uw. 6; uzasadnienie uchwały SN z dnia 18 września 1992 r., sygn. akt III CZP 112/92, OSNC 5/93/75, akceptowanej przez J. Gudowskiego, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, W.Pr. 2006 t. 1 s. 240 uw. 8). Na marginesie, w związku z postanowieniem NSA z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II FZ 126/21 Sąd wyjaśnia, że we wcześniej wydanym postanowieniu odrzucającym skargę Sąd nie badał okoliczności, czy wskutek błędu w działaniu systemu ePUAP mogło dojść w badanym przypadku do opóźnienia w dostarczeniu skargi i do utworzenia UPP z datą 15 lipca 2021 r., albowiem jak wyżej wskazano, pełnomocnik do załączonych do skargi wydruków zdjęć monitora ekranowego nie załączył żadnych wyjaśnień. Okoliczności podnoszone przez pełnomocnika w zażaleniu w połączeniu z rzetelnymi dowodami pozwalającymi na uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w ocenie Sądu, mogłyby podlegać rozpatrzeniu w zakresie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik takiego wniosku natomiast nie złożył. Brak takiego wniosku, a nawet chociażby sformułowania uzasadnienia, czy wyjaśnienia dla złożonych dowodów skutkował tym, że Sąd wydając postanowienie z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 470/21 badał jedynie kwestie formalnoprawne skargi, w tym okoliczność, czy została ona wniesiona w terminie. Stwierdzenie wniesienia skargi po terminie skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. bez wdawania się w badanie działania systemu ePUAP i związaną z nim kwestię ewentualnego braku winy pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.