I SA/Bd 85/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2018r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W myśl przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."), Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 stycznia 2018r. skarżący został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu w kwocie 388 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis wyżej wskazanego zarządzenia została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 5 lutego 2018r. Na podstawie akt sprawy ustalono, że strona skarżąca nie uiściła wpisu należnego od skargi w ustawowym, siedmiodniowym terminie, który w stosunku do niej upłynął bezskutecznie z dniem 12 lutego 2018r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 14 marca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił wniesioną przez skarżącego skargę z uwagi na jej nieopłacenie. Pismem z dnia 23 marca 2018r. skarżący wniósł o przywrócenie uchybionego terminu. W uzasadnieniu strona podniosła, że wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała w dniu 5 lutego 2018r. 72-letnia ciotka skarżącego – D. B. – która sporadycznie przychodzi do domu skarżącego aby podlać kwiaty i sprawdzić czy wszystko jest w porządku w czasie jego częstych wyjazdów służbowych za granicę. W dniach od 3 do 12 lutego 2018r. skarżący przebywał za granicą we Włoszech, a do dnia dzisiejszego systematycznie przebywa służbowo w Niemczech, Belgii i innych krajach Unii Europejskiej. Skarżący oświadczył, że po podróży nie został zapoznany z wezwaniem. O fakcie wezwania do usunięcia braków formalnych złożonej skargi skarżący dowiedział się dopiero z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 14 marca 2018r., które otrzymał w dniu 19 marca 2018r. Skarżący podkreślił, że jego ciotka w chwili doręczania korespondencji zjawiła się tam przypadkowo i odebrała korespondencję, nie będąc do tego upoważniona. Na stałe zamieszkuje ona pod innym adresem. Do wniosku dołączono potwierdzenia dokonania wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie ustawa wymaga, aby strona składając wniosek uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności, inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przechodząc do rozpoznania złożonego wniosku należy podnieść, że w przedmiotowej sprawie bez wątpienia doszło do uchybienia terminu w zakresie uiszczenia wpisu od skargi, co stało się podstawą do odrzucenia skargi postanowieniem Sądu z 14 marca 2018r. Oceniając zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu, tj. brak winy po stronie skarżącego Sąd uznał, że przesłanka ta nie została spełniona. Wskazać należy, że wywody przedstawione przez stronę sprowadzają się do stwierdzenia, iż nie zawiniła ona uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu od skargi, ponieważ korespondencja zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi została odebrana przez ciotkę skarżącego, która nie była uprawniona do odbioru korespondencji, albowiem zamieszkuje na stałe pod innym adresem, a do domu skarżącego przychodzi sporadycznie podczas jego częstych wyjazdów służbowych jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do argumentacji skarżącego wskazać w pierwszej kolejności należy, że wbrew argumentacji wskazanej we wniosku ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, w której znajdował się odpis zarządzenia wzywający do uiszczenia wpisu od skargi wynika, że przesyłkę nadaną na adres skarżącego nie odebrała ciotka skarżącego D. B., lecz P. M.. Z adnotacji zamieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że jest to pracownik skarżącego. W ocenie Sądu skarżący prowadzący działalność gospodarczą w ramach, której zatrudnia pracowników, który uchybił terminowi do dokonania czynności procesowej na skutek swojej nieobecności oraz w związku z nieprzekazaniem korespondencji przez pracownika, nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu i nie wskazuje braku winy skarżącego w powstaniu uchybienia procesowego. Podkreślić bowiem należy, że w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania sądowego formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw (z ustanowieniem pełnomocnika do odbioru korespondencji oraz wskazaniem adresu do doręczeń przesyłek włącznie), aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Dbający o własne interesy skarżący wyjeżdżając poza miejsce zamieszkania w toku prowadzonego postępowania sądowego winien liczyć się z możliwością wystąpienia normalnych zdarzeń procesowych. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy, zatem brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu skutecznych działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Tym samym nie sposób uznać, że skarżący w sposób wystarczający uprawdopodobnił, że faktyczna przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi była od niego niezależna i nie mógł jej przezwyciężyć przy dołożeniu wszelkich starań. Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że strona nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia