I SA/Bd 868/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności za pobyt w izbie wytrzeźwień postanowił: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych W dniu 23 listopada 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. W uzasadnieniu formularza wnioskodawca podał, że konieczność przyznania prawa pomocy wynika z jego trudnej sytuacji finansowej. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Oświadczył, że posiada oszczędności w wysokości [...] zł. Ponadto podał, że ,,posiada zobowiązania wobec państwa na kwotę [...] zł". Rozpatrując złożony wniosek, Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Referendarz wskazał, że informacje zawarte we wniosku nie są rzetelne i wiarygodne, a jednocześnie skarżący zgodnie z informacją zawartą w skardze ozostaje w stosunku pracy, z którego uzyskuje wynagrodzenie w wysokości [...] zł miesięcznie oraz posiada oszczędności. W złożonym sprzeciwie skarżący podniósł, że kwota wpisu sądowego 500 zł znacznie przewyższa kwotę zobowiązania będącą jego zdaniem przedmiotem sporu, tj. 250 zł. Fakt ten całkowicie przekreśla sens i racjonalność odwołania i może świadczyć o niechęci Sądu w uznaniu odwołania. Skarżący podał, że obecnie jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, bez zgromadzonych większych oszczędności i z zobowiązaniami wobec państwa na kwotę obecnie ponad [...] złotych, których nie jest w stanie ponieść. Wyjaśnił, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy z 21.11.2011r. nie mógł odnieść się do dochodu, który osiągał do października, skoro w listopadzie był już bezrobotny. Podał, że oszczędności w kwocie ok. [...] zł to pozostałe pieniądze z okresu zatrudnienia (które trwało do 31.10.2011). Przeznaczył je na życie i związane z nim wydatki (żywność i inne oraz opłaty za media związane z utrzymaniem domu). Wnioskodawca stwierdził, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, także pełnych bez znacznego uszczerbku w swoim utrzymaniu. Wskazał ponadto na zły stan zdrowia. Jednocześnie precyzując żądanie wyjaśnił, że składając wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wiedział, iż zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest to zakres całkowity. W związku z tym wniósł o wyłączenie ze swojego wniosku żądania ustanowienia radcy prawnego, gdyż taka pomoc nie jest mu potrzebna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko, któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określono w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w tym zakresie następuje, gdy osoba wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w sprzeciwie informacje, dotyczące sytuacji materialnej skarżącego uzasadniają - zdaniem Sądu - przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z oświadczeniem skarżący nie jest nigdzie zatrudniony, nie osiąga stałych dochodów i jest osobą chorą. Oceniając sytuację materialną wnioskodawcy i biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku (złożone pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy z art. 233 § kodeksu karnego), że skarżący jest osobą bezrobotną i utrzymuje się z niewielkich oszczędności, stwierdzić należy że nie jest on w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Skarżący we wniosku nie wskazał wprawdzie jaką kwotę przeznacza na zakup żywności oraz opłacenie rachunków, jednak powyższa okoliczność, przy przyjęciu najniższej wysokości tych wydatków, nie powoduje trudności w obiektywnej ocenie jego realnych możliwości finansowych. W związku z tym Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.