I SA/Bd 87/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi T.G. "S. I" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz T. G. "S. I" w B. kwotę 4.017 zł (słownie: cztery tysiące siedemnaście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Prezydent M. B. określił z urzędu dla [...] "S. " w B. (dalej także Towarzystwo) - właściciela nieruchomości w części niezamieszkanej, położonej w B. przy ulicy [...], opłaty za jednorazowe odbiory odpadów komunalnych z tej nieruchomości za okres od 1.01.2018 r. do 30.06.2018 r. w wysokości 1.805,61 zł za każdy miesiąc. W uzasadnieniu organ podał, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.), dalej: "u.c.p.g.", a więc zgodnie ze stawką opłaty ustaloną przez radę gminy za pojemnik o określonej pojemności. Organ wskazał, że w deklaracji zgłoszono, że odbiór zmieszanych odpadów komunalnych z nieruchomości ma być realizowany jeden raz na dwa tygodnie z pojemnika o pojemności 1.100 l, przy selektywnej zbiórce odpadów. Organ ustalił, że wbrew złożonej deklaracji na przedmiotowej nieruchomości od 2013 r. nie była prowadzona selektywna zbiórka odpadów. W odwołaniu od powyższej decyzji Towarzystwo zarzuciło naruszenie: - art. 6o u.c.p.g. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki do określenia z urzędu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; - art. 121 ust. 1 w związku z art. 187 ust. 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201), poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego; - § 4 ust. 6 uchwały Rady M. B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B., poprzez sprzeczne z jego treścią ustalenie, że wobec nieprawidłowego świadczenia usługi odbioru odpadów, tj. bez podstawienia pojemnika na odpady segregowane, odwołujący się mógł wystawiać segregowane odpady w workach. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazał, że w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 ustawy). Organ wyjaśnił, że jak wynika z brzmienia cyt. art. 6m ust. 1 u.c.p.g. wydanie decyzji wymiarowej jest więc konieczne, a jednocześnie możliwe tylko w przypadku, gdy podatnik w ogóle nie złożył deklaracji, mimo takiego obowiązku albo wprawdzie ją złożył, ale zachodzą uzasadnione wątpliwości co do danych w niej zawartych. Sformułowanie "określa, w drodze decyzji" nie pozostawia organowi podatkowemu swobody co do sposobu wyboru postępowania, lecz nakłada na niego obowiązek wydania decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego ma charakter deklaratoryjny. Nie tworzy ona nowych obowiązków podatnika, a jedynie stwierdza istnienie zobowiązania podatkowego w określonej wysokości. O wysokości tego zobowiązania decydują przepisy prawa materialnego podatkowego oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalający na ocenę dotyczącą zastosowania przepisów prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Kolegium wskazało, że w dniu 15 lutego 2016 r. Towarzystwo - właściciel przedmiotowej nieruchomości złożył w organie pierwszej instancji deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu przedmiotowej nieruchomości. Podatnik w deklaracji zgłosił, że odbiór zmieszanych odpadów komunalnych z nieruchomości ma być realizowany jeden raz na dwa tygodnie z pojemnika o pojemności 1.100 l, przy selektywnej zbiórce odpadów. W wyniku weryfikacji informacji uzyskanych z systemu elektronicznego ewidencjonowania czynności odbioru, transportu oraz wyładunku odpadów komunalnych (system RFID), organ ustalił, że od stycznia 2018 r. z terenu nieruchomości przy ul. [...] w B., odebrano dwukrotnie większą ilość odpadów, opróżniając pojemnik częściej niż wynikało to z deklaracji z dnia 15 lutego 2016 r. System monitorowania i kontroli wykazał, że w poszczególnych miesiącach od stycznia do czerwca 2018 r. odnotowano 4-5 odbiorów zmieszanych odpadów komunalnych, co odpowiada średniej częstotliwości odbioru 4,33 na miesiąc. W związku z powyższym pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. organ wezwał podatnika do odpowiedniej zmiany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie zmiany częstotliwości odbioru odpadów komunalnych z pojemnika 1.100 l z jednego odbioru raz na 14 dni na jeden odbiór raz w tygodniu, wyznaczając stronie termin 7 dni na dokonanie zmiany deklaracji. W wyznaczonym terminie właściciel nieruchomości nie złożył wyjaśnień w związku z czym organ, wszczął z urzędu postępowanie w stosunku do strony. W ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że Towarzystwo jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości w części niezamieszkanej, zaś deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została złożona w dniu 15 lutego 2016 r., w której zadeklarowano prowadzenie selektywnej zbiórki odpadów oraz jeden pojemnik na odpady o pojemności 1.100 litrów z odbiorem raz na dwa tygodnie. Jednoczeń nie faktem jest, że z terenu przedmiotowej nieruchomości w okresie od stycznia do czerwca 2018 r. odbierano dwukrotnie więcej odpadów niż zadeklarowano, a odpady, wbrew deklaracji, nie były zbierane selektywnie. Kolegium wyjaśniło, że spoczywający na skarżącym obowiązek uiszczenia opłaty nie jest uzależniony od wykonania, częściowego wykonania czy też niewykonania obowiązku odbioru odpadów od właściciela nieruchomości. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest bowiem ceną za wykonaną usługę. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadów nie mają swobody w decydowaniu o potrzebie (obowiązku) jej ponoszenia, a w szczególności nie są uprawnione do powstrzymywania się od jej uiszczenia w sytuacji, gdy gmina nie realizuje ustawowego obowiązku odbioru odpadów. Zatem opłata musi być przez mieszkańców wnoszona także wówczas, gdy gmina nie realizuje obowiązku odbioru odpadów. W takiej sytuacji mieszkańcy przekazują odpady na koszt gminy przedsiębiorstwu zajmującemu się odbiorem odpadów, które zostało wpisane do rejestru prowadzonego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 6s u.c.p.g.). Sytuacja taka nie powoduje jednak, że mieszkańcy zwolnieni są z obowiązku wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jeżeli bowiem odpady nie są wywożone, skarżący winien przekazać odpady na koszt gminy przedsiębiorstwu zajmującemu się odbiorem odpadów, a ewentualne spory dotyczące rozliczenia za wykonaną usługę rozstrzyga sąd cywilny. Opłaty za gospodarowanie odpadami powinny być jednak co miesiąc uiszczane (art. 6h u.c.p.g.). Kolegium przywołało dalej uchwałę z dnia Rady M. B. nr [...] Rady M. B. z dnia [...] czerwca 2017 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z 2017 r., poz. 2700). W § 4 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 6 Rada ustaliła stawkę opłaty uiszczanej przez właściciela nieruchomości lub części nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne – z pojemnika o pojemności 1 100 litrów - 139,00 zł, w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny, zaś w przypadku, gdy odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny - stawka ta z pojemnika o pojemności 1.100 litrów wynosi 417,00 zł. W konsekwencji w ocenie SKO organ pierwszej instancji określił prawidłowo wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przyjmując stawkę 417 zł za jeden odbiór odpadów raz w tygodniu z pojemnika 1.100 l, ze średnią częstotliwością 4,33, co stanowi kwotę 1.805,61 zł miesięcznie (417 zł x 4,33 = 1.805,61 zł). Do określenia wysokości opłaty organ podatkowy uwzględnił dostępne dane uzyskane z systemu elektronicznego ewidencjonowania czynności odbioru, transportu oraz wyładunku odpadów komunalnych (system RFID). W związku z powyższym Kolegium uznało podniesione w odwołaniu zarzuty za nieuzasadnione. Zarządca nieruchomości miał świadomość faktu wytwarzania większej ilości odpadów niż zadeklarowano, a mimo to nie podjął żadnych działań w celu zmiany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, choć był to jego ustawowy obowiązek. Według Kolegium nieistotny w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że zwiększona częstotliwość odbioru odpadów była wynikiem interwencji pracownika strony, a nie upoważnionego przedstawiciela, ponieważ liczy się to, czy taki odbiór rzeczywiście nastąpił i czy był konieczny. Organ wyjaśnił ponadto, że aby można było mówić o selektywnej zbiórce odpadów, odpady te muszą być selektywnie zbierane i gromadzone zgodnie z postanowieniami Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B., będącego prawem miejscowym, a więc powszechnie obowiązującym na terenie miasta B. ze względu na charakter norm prawa miejscowego. Nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej się, że brak pojemnika do segregowania odpadów był przyczyną niewywiązania się strony z zadeklarowanego sposobu zbierania odpadów w sposób selektywny. Jeżeli odpowiednie pojemniki czy też worki nie zostały dostarczone przez gminę czy też przedsiębiorcę prowadzącego odbiór odpadów, to obowiązkiem strony było podjęcie działań polegających na zgłoszeniu, że takie pojemniki czy też worki są niezbędne dla prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów. Strona jednak tego nie dokonała mając świadomość nieprowadzenia zbiórki odpadów w sposób selektywny oraz świadomość faktu wytwarzania większej ilości odpadów niż zadeklarowano. Pomimo zwiększenia się ilości odbieranych zmieszanych odpadów komunalnych w porównaniu z ilością zadeklarowaną strona nie dokonała zmiany deklaracji, a tym samym wprowadziła do systemu odpady bez uiszczonej opłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: art. 122 Ordynacji podatkowej, oraz art. 187 Ordynacji podatkowej, tj. zasady prawdy obiektywnej, oraz zasady zupełności postępowania, polegające na niepodjęciu wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń organu pierwszej instancji, iż były podstawy do realizacji wywozów odpadów częstszych niż 1 x 2 tygodnie, w szczególności poprzez oparcie ustaleń dotyczących potrzeby częstszych wywozów na rzekomych zgłoszeniach takiej potrzeby przez anonimowego pracownika skarżącego. W konsekwencji organ naruszył przepisy postępowania podatkowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. zasady swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu podniesiono, że odwoławczy bezkrytycznie przyjął argumentację organu pierwszej instancji dotyczącą konieczności częstszego wywozu odpadów niż zadeklarowana. Podstawą przedmiotowych ustaleń była informacja od Spółki "P. ", iż "bardzo często na wyraźne polecenie pracownika Kina "A. " pojemnik opróżniany był dodatkowo". Zdaniem strony okoliczność ta, aby mogła być podstawą decyzji o ustaleniu opłaty za odbiór odpadów, winna być szczegółowo przeanalizowana. W szczególności organ pierwszej instancji winien ustalić tożsamość osoby - pracownika, na zlecenie którego odbywały się dodatkowe odbiory śmieci. Jednocześnie zdaniem Towarzystwa będące podstawą ustaleń dane z elektronicznego systemu odbioru i wyładunku odpadów, poza potwierdzeniem zrealizowania odbioru, nie potwierdzają konieczności tego odbioru, w szczególności z uwagi na to, że dane z systemu dotyczą ilości pojemników, a nie stopnia ich wypełnienia, czyli ilości przekazanych odpadów. W konsekwencji możliwym jest, że odbiory realizowane z taką częstotliwością jak wskazuje system elektroniczny, nie były konieczne, bowiem pojemniki mogły nie być zapełnione. Strona podniosła też, że organ odwoławczy powołał się także na materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji w postaci dokumentacji zdjęciowej. Dokumentacja ta ogranicza się jednak do jednego zdjęcia, które nie zawiera informacji o tym gdzie i kiedy zostało wykonane, co również nie wypełnia zasady kompletności materiału dowodowego. Nawet bowiem przy ustaleniu, że zdjęcie przedstawia pojemnik przynależny do posesji skarżącego nie sposób ustalić w jakim dniu zostało ono wykonane, tym samym nie można wykluczyć, że zostało wykonane w dniu odbioru realizowanego 1 x 2 tygodnie. Konkludując strona stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie przeprowadził własnej analizy materiału dowodowego, a jedynie bezkrytycznie przyjął ustalenia i oceny organu pierwszej instancji, mimo że naruszały one zasady postępowania, określone w Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność określenia T. "S. " w B. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia do czerwca 2018 r. Towarzystwo jest właścicielem niezamieszkałej nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] i z tego powodu, stosownie do art. 6h oraz art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., ciąży na nim obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc, w którym na nieruchomości powstały odpady komunalne. Zgodnie z art. 6q ust. 1 u.c.p.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowi daninę publiczną o niepodatkowym charakterze, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Skoro do postępowania w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, to stosuje się również zasady ogólne procedury podatkowej. Jedną z naczelnych zasad ogólnych postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej i rozwinięta w rozdziale 11 działu IV Ordynacji podatkowej, zawierającym przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z powołaną zasadą, obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi - na podstawie obowiązujących przepisów – wiążą się skutki prawne. Stan faktyczny powinien być zatem wyjaśniony dokładnie. W ocenie Sądu należy wskazać, iż postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z uchybieniami mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji wskazuje, iż postępowanie dowodowe, oświadczenia firmy oraz dane z systemu monitorowania odbioru odpadów komunalnych potwierdzają, że właściciel nie prowadził selektywnej zbiórki odpadów, a co za tym idzie gromadził wszystko w pojemnikach na odpady zmieszane przez co odpadów było więcej i były częściej odbierane niż wskazywała to deklaracja. Podobnie zauważa organ odwoławczy wskazując w okresie od stycznia do czerwca 2018 r. odebrano dwukrotnie większą ilość odpadów opróżniając pojemnik częściej niż wynikało to z deklaracji. Niemniej jednak należy zauważyć, że z załączonych do akt wydruków z systemu RFID (k.2-4 akt I inst.) wynika jak często wywożono odpady, brak jest jednak informacji o ich ilości. Na tę okoliczność trafnie zatem wskazano w skardze. Ponadto należy zauważyć, że wydruki te wykonano w trzech wersjach, przy czym dwie z nich zostały poddane filtrowaniu. Trzecia zaś zawiera informacje o pojemnikach na odpady segregowane. Nie wyjaśniono przy tym w decyzji, dlaczego jako wiarygodne przyjęto zestawienia po dokonaniu filtrowania danych (k.3-4 akt I inst.), a nie wykaz pierwotny (k.2 akt I inst.). W każdej pozycji, w każdym wykazie pojemniki były przyporządkowane do [...] "[...] I". Jednocześnie na podstawie informacji przekazanej przez przedstawiciela M. . "[...]" Sp. z o.o. w B. ustalono, że odpady nie były przez Towarzystwo segregowane. Rozbieżności tych informacji z treścią pierwotnego wykazu również nie zostały wyjaśnione. Ponadto w wezwaniu z dnia [...] czerwca 2018 r. organ I instancji wspomina o przeprowadzeniu kontroli pojemników przez inspektora z Biura Zarządzania Odpadami Komunalnymi Urzędu M. B.. Ustalenia tej kontroli nie zostały jednak załączone do akt sprawy. Organ wskazuje wprawdzie na stwierdzenie przepełnienia pojemnika o pojemności 1.100 l w dniu [...] czerwca 2018 r., co obrazuje załączona fotografia (k.5 akt I inst.), jednakże sam zauważa, że okoliczność ta stanowiła dopiero impuls dla przeprowadzenia szczegółowej kontroli rejestru odbioru odpadów. Rejestr ten, co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wydruków, nie pozwala jak już wcześniej wskazano na formułowanie wniosków w zakresie zapełnienia pojemników w okresie objętym postępowaniem. W postępowaniu nie poczyniono też innych ustaleń, czy zwiększona częstotliwość wywozu odpadów zmieszanych, oprócz interwencji pracownika Kina "[...]" była podyktowana, przykładowo, przepełnieniem pojemnika. Dodatkowo należy zauważyć, że organ I instancji w dniu [...] czerwca 2018 r. zlecił przedsiębiorstwu "[...]" "zaprzestanie częstszego jeżdżenia po odpady na nieruchomość T. 30, T. [...] I poj. 1100 l. Wg deklaracji częstotliwość opróżnień poj. 1100 l na odpady zmieszane 1/14. Wg RFID odbywały się co tydzień". W odpowiedzi przedstawiciel spółki "[...]" poinformował, że "Pracownicy zostali pouczeni aby takie sytuacje nie zdarzały się w przyszłości. Również w trasówkach napisane zostało żeby odbierali odpady z tej posesji raz na dwa tygodnie" (por. k.1 akt admin. I inst.). Treść tego zlecenia wskazuje zatem, że odbiór odpadów raz w tygodniu nie był prawidłowy przed dniem [...] czerwca 2018 r., z czego organ zdawał sobie sprawę. Niespójność ta nie znalazła także odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2018 r. Samo zaś zlecenie zostało przy tym wystawione na jeden dzień przed wydaniem wezwania do zmiany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie częstotliwości odbioru odpadów komunalnych (k.6 akt admin. I inst.). Ponadto istotnym elementem w ocenie okoliczności faktycznych może też okazać się fakt realizacji przez spółkę "[...]" zlecenia w dniu [...] czerwca 2018 r. (k.20 akt I inst.) podstawienia pojemnika do selektywnej zbiórki odpadów. W tym kontekście przedstawioną w skardze uwagę, że w okresie po wydaniu decyzji częstotliwość wywozu odpadów jest realizowana stosownie do złożonej deklaracji i jest wystarczające trzeba postrzegać w powiązaniu z wykonaniem powyższego zlecenia. W ocenie Sądu nie jest jednak jego rolą zastępowanie organów we wskazywaniu kierunków postępowania dowodowego i formułowaniu wniosków na podstawie dokonanych ustaleń, czy też domyślanie się wystąpienia i przebiegu okoliczności faktycznych sprawy. Należy także zauważyć, że mimo częstego odwoływania się do treści deklaracji złożonej przez Towarzystwo w dniu [...] lutego 2016 r., dokument ten nie znajduje się w aktach sprawy, co utrudnia skonfrontowanie jej treści z ustaleniami organów. Jednocześnie trzeba podkreślić, że Sąd definitywnie nie przesądza czy określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości innej aniżeli wskazują na to zapisy deklaracji było prawidłowe. Niemniej jednak stwierdzone uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu, skutkujące naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nie pozwalają na ocenę zasadności określenia tej opłaty. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy niezbędne będzie zebranie kompletnego materiału dowodowego oraz dokonanie na jego podstawie wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia wszystkich powyższych okoliczności faktycznych istotnych dla oceny zasadności określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).