I SA/Bd 875/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 października 2024 r. nr 0401-IOA.4802.60.2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] maja 2023 r. o godz. 10:00 na drodze ekspresowej [...] w miejscowości S., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej poddali kontroli ciągnik samochodowy marki [...] wraz z naczepą marki [...] kierowany przez [...]. Kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z licencji z [...] lutego 2019 r., dotyczący międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast w okazanej w trakcie kontroli karcie przekazania odpadów w systemie BDO jako transportujący odpady wskazany był podmiot [...] Sp. z o.o. Sp. k. W związku z powyższymi kontrolujący stwierdzili naruszenie przepisów prawa, polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201, ze zm., dalej: "u.o.t.d.") oraz na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli drogowej sporządzonym w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu, przekazano kierowcy. Biorąc pod uwagę ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] września 2024 r. nałożył na A. M. ("Strona", "Skarżący") zarządzającego transportem w firmie [...] Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z niewyposażeniem kierowcy w dokument, o którym mowa w art. 87 u.o.t.d., wymagany w związku z realizowanym przewozem, tj. za brak wymaganej karty przekazania odpadów w systemie BDO, zawierającej prawidłowe dane firmy transportującej odpady. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy: ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699, ze zm., dalej: "ustawa o odpadach"), rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742, dalej: "rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów"), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej: "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009"). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że nałożona kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w sprawie miało miejsce, gdyż kontrolowany transport odpadów wykonywany był na podstawie nieprawidłowo wypełnionej karty przekazania odpadów, w której nie wskazano jako transportującego Spółki [...], tylko błędnie – [...] Sp. z o.o. Sp. k. Powyższe nie jest kwestionowane przez Stronę. Nie jest sporne, że przedmiotem transportu zatrzymanego do kontroli [...] maja 2023r. był odpad o kodzie 10 01 80, tym samym Strona, jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika, miał obowiązek zadbania o to, aby kierowca realizujący przewóz był wyposażony w stosowny dokumentu przewozu odpadów, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, tj. kartę przekazania odpadów. Zatem brak tego dokumentu stanowi dowód niedopełnienia obowiązku przewidzianego art. 87 ust. 1 pkt. 3) lit. f) u.o.t.d. w związku z art. 87 ust. 3 u.o.t.d. Ponadto organ zauważył, że podmiot zarządzający transportem, w świetle przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, tj. brak wyposażenia kierowcy w stosowny dokument wymagany podczas wykonywania transportu drogowego odpadów. Odpowiedzialność przewidziana art. 92a ust. 2 u.o.t.d. ma charakter obiektywny, co oznacza, że dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara, nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Stosownie do art. 87 ust. 3 u.o.t.d., przedsiębiorcy i tym samym zarządzający operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rodzaj transportowanych odpadów, ze wskazaniem danych przekazującego, transportującego i przejmującego odpady i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów oraz od wysyłającego odpady, przekazania kierowcy odpowiednich dokumentów odpowiadających ich rodzajowi. Organ podkreślił, że jak wynika z potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO wygenerowanego [...] maja 2023 r. o godz. 17:41, jako transportującego odpad wskazane było [...] Sp. z o.o., zatem dane w rejestrze BDO nie były zgodne ze stanem rzeczywistym, tj. w chwili rozpoczęcia kontroli drogowej [...] maja 2023 r., o godz. 10:00. Dopiero sporządzenie i wygenerowanie potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO [...] maja 2024 r. o godz. 11:25, gdzie jako transportującego odpady wskazano [...] Sp. z o.o., pozwoliło na zwolnienie transportu do dalszej jazdy o godz. 11:50. Organ stwierdził, że przewożenie odpadów z kartą, która zawiera dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, jest równoznaczne z przewożeniem odpadów bez żadnej karty przekazania odpadów. Organ odwoławczy stwierdził, że powinnością zarządzającego transportem jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem danego pojazdu w trasę, czy posiada on wymaganą przepisami prawa kartę przekazania, w której prawidłowo został wskazany transportujący odpady. W sprawie przy badaniu przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1) w związku z art. 92c ust. 1a u.o.t.d. nie chodzi o ocenę, czy zarządzający transportem miał możliwość sprawdzenia zapisów w karcie przekazania odpadów, ale czy przewidział i przeciwdziałał z wyprzedzeniem naruszeniu warunków przewozu przez wykonywanie przewozu odpadu bez wymaganej karty przekazania odpadów. Organ wyjaśnił, że niezgodność wykazana podczas kontroli wynikająca z pomyłki pracownika odpowiedzialnego za załadunek i wydanie dokumentów nie wyłącza odpowiedzialności zarządzającego transportem z tytułu stwierdzonego podczas kontroli nieprawidłowego wskazania danych transportującego odpady, gdyż nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, na którą Skarżący nie miał wpływu lub której nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego, zarządzający transportem będący zobowiązany do rzeczywistego i ciągłego zarządzania operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa, winien zadbać o ty aby kierowca transportujący odpad, sprawdził i zweryfikował, czy dane wskazane na karcie przekazania odpadu, są zgodne z powierzonym transportem i dopiero wtedy przystąpił do jego przewozu. Jednakże z akt sprawy nie wynika, aby kierujący transportem takie działania podjął. Strona będąc w posiadaniu karty przekazania odpadów, listu przewozowego [...] Sp. z o.o. przed rozpoczęciem przewozu, miał możliwość zweryfikowania treści otrzymanych dokumentów, w konsekwencji czego mógł odpowiednio zareagować i wyjaśnić wątpliwości przed rozpoczęciem przewozu. Ostatecznie, mógł zażądać zmiany karty przekazania odpadów lub nawet odstąpić od świadczenia usługi przewozu odpadów, czego jednak nie uczynił. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucono naruszenie: - art. 7 i 77 oraz art. 81a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r. poz. 572, ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 24 ust. 7 u.o.t.d. i art. 92 c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c 1a u.o.t.d. wyrażające się w braku umorzenia postępowania, pomimo tego, że w sprawie wystąpiły przesłanki opisane w ww. przepisie, co wynika z zebranego materiału dowodowego i w ocenie Skarżącego organ błędnie zinterpretował i ocenił zgromadzony w sprawie materiał, na skutek czego niezasadnie nie zastosował instytucji z art. 92c u.o.t.d.; - 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach i art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189d k.p.a. wyrażające się w jego niezastosowaniu w sytuacji, w której gdyby nawet przyjąć (z czym Skarżący się nie zgadza), że nie wystąpiły przesłanki nakazujące umorzyć postępowanie, to i tak w dalszej kolejności należałoby stwierdzić, że naruszenie Skarżącego pozostawało znikome, zaś zasady logicznego rozumowania oraz prawidłowe rozumienie ratio legis powołanego przepisu nakazuje w takiej sytuacji zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.o.t.d. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.o.t.d. w zw. z art. 189e k.p.a. i art. 189f k.p.a. wyrażające się w całkowicie błędnej wykładni ww. przepisów polegającej na tym, że organ nieprawidłowo przypisuje instytucji odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f k.p.a. taki sam zakres zastosowania jak instytucji umorzenia postępowania z art. 92c u.o.t.d., podczas gdy te dwa przepisy można stosować alternatywnie, zaś art. 92c u.o.t.d. w żadnym razie nie wyczerpuje zakresu art. 189f k.p.a., bowiem reguluje odmienną instytucję uregulowaną owszem w Dziale IV k.p.a., ale w art. 189e k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2023r. o godz. 10:00 na drodze ekspresowej [...] w miejscowości S., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej poddali kontroli ciągnik samochodowy marki [...] wraz z naczepą marki [...] kierowany przez [...]. Kierowca okazał wypis z licencji nr [...] z [...] lutego 2019 r., dotyczący międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy przez [...] Sp. z o.o., natomiast w okazanej karcie przekazania odpadów w systemie BDO nr [...], jako transportujący odpady wskazany był podmiot [...] Sp. z o.o. Sp. k. W związku z powyższymi kontrolujący stwierdzili naruszenie przepisów prawa, polegające na: - niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.o.t.d., - wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli drogowej sporządzonym w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu, przekazano kierowcy. Do protokołu nie wniesiono żadnych uwag. W konsekwencji organ wymierzył Skarżącemu jako osobie zarządzającej transportem w firmie [...] sp. zo.o., na podstawie art. 92a ust. 2 u.o.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.o.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Natomiast w myśl art. 1 ust. 2 pkt 2) lit. c) u.o.t.d., odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego ponosi osoba zarządzająca transportem. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy, nie jest sporne, że wskazany w karcie przekazania odpadów podmiot ([...] sp. z o.o.) nie był podmiotem faktycznie wykonującym transport a była nim Spółka [...]. Zatem stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiące niedopełnienie obowiązku przewidzianego w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.o.t.d. skutkowało zastosowaniem sankcji wymienionej pod poz. 1.7 załącznika nr [...] u.o.t.d. Wskazana pozycja określa wysokość kary grożącej podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy – [...] zł za niewyposażenie kierowcy w inny dokument o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym wymagany w związku z realizowanym przewozem. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu że powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa nie pozostawiają wątpliwości, że za naruszenia popełnione w trakcie wykonywanego przewozu, odpowiedzialność ponosi również osoba zarządzająca transportem oraz, że za stwierdzone naruszenie ustawodawca przewidział karę w wysokości [...] zł. Odnosząc się do zarzutów Strony, odnośnie prawidłowości informacji w systemie wyjaśnić należy, że okazana w trakcie kontroli karta przekazania odpadów w systemie BDO nr [...], w której transportującym odpady był podmiot [...] Sp. z o.o., Sp. k. została wygenerowana [...] maja 2023r. o godz. 17:41 (k.6 akt admin.), tym samym trudno zgodzić się z wyjaśnieniami Skarżącego, że informacje w systemie od samego początku były uzupełnione prawidłowo. Gdyby tak było w rzeczywistości, to kierujący [...] maja 2023 r., o godz. 10:00 przedstawiłby do kontroli kartę BDO, w której transportującym byłby firma, w której Skarżący pełnił funkcję zarządzającego transportem, tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Taka karta BDO wygenerowana została z systemu dopiero [...] maja 2024 r. o godz. 11:25. Prawidłowo zatem organ przyjął, że w niniejszej sprawie, żadnych niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, nie było. Za takie wątpliwości, wbrew stanowisku Skarżącego, nie można uznać pomyłki pracownika odpowiedzialnego za załadunek, tj. wydanie dokumentów wypisanych na firmę [...] zamiast na firmę [...] Sp. z o. o. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze okolicznością zwalniającą Stronę od odpowiedzialności nie jest okoliczność, że za prawidłową treść powyższego dokumentu odpowiada podmiot zlecający transport. Wyłączeniu karania w świetle przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1 a u.o.t.d. podlegają tylko czyny popełnione w nadzwyczajnych, nietypowych sytuacjach, mieszczących się poza granicami doświadczenia życiowego, takich jak siła wyższa, klęska żywiołowa czy katastrofa. Stwierdzić zatem należy, że uwolnienie się od odpowiedzialności za naruszenie warunków przewozu może mieć więc miejsce w sytuacjach, których doświadczony i profesjonalny podmiot zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był wstanie racjonalnie przewidzieć. Przy czym miarę staranności należy oceniać biorąc pod uwagę specyfikę działalności transportowej, wysokie wymagania stawiane w związku z prowadzeniem tej działalności (wyroki: NAS z 10 marca 2023 r. sygn., II 76/20, NSA: z 8 września 2020 r. II GSK 355/18, NAS z 29 kwietnia 2021r. II GSK 882/18). Słusznie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, że powinnością zarządzającego transportem jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem danego pojazdu w trasę, czy posiada on wymaganą przepisami prawa kartę przekazania, w której prawidłowo został wskazany transportujący odpady. W niniejszej sprawie przy badaniu przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1) w związku z art. 92c ust. 1a u.o.t.d., nie chodzi o ocenę czy zarządzający transportem miał możliwość sprawdzenia zapisów w karcie przekazania odpadów, ale czy przewidział i przeciwdziałał z wyprzedzeniem naruszeniu warunków przewozu przez wykonywanie przewozu odpadu bez wymaganej karty przekazania odpadów. Odnosząc się do wyjaśnień Skarżącego, że niezgodność wykazana podczas kontroli wynikała z pomyłki pracownika odpowiedzialnego za załadunek i wydanie dokumentów, zauważyć należy, że okoliczność ta nie wyłącza odpowiedzialności zarządzającego transportem z tytułu stwierdzonego podczas kontroli nieprawidłowego wskazania danych transportującego odpady, gdyż nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności na, którą Skarżący nie miał wpływu lub której nie mógł przewidzieć. Zgodzić się należy z organem, że zarządzający transportem będąc zobowiązany do rzeczywistego i ciągłego zarządzania operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa, winien zadbać o to aby kierowca transportujący odpad, sprawdził i zweryfikował, czy dane wskazane na karcie przekazania odpadu, są zgodne z powierzonym transportem i dopiero wtedy przystąpił do jego przewozu. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący takie działania podjął. W tym miejscu należy również podkreślić, że kierujący był w posiadaniu listu przewozowego [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W., tym samym miał wiedzę o tym dokumencie, a zatem już samo sprawdzenie danych dotyczących transportującego odpady w przekazanych kierowcy dokumentach, powinny stanowić dla kierowcy i Skarżącego podstawę do powzięcia wątpliwości i tym samy poczynienia ustaleń co do poprawności dokumentów wymaganych przy transporcie kontrolowanego odpadu. Działania takie niewątpliwie mieszczą się w zakresie pojęcia szczególnej staranności. Organ słusznie wskazał, że zarządzający transportem na mocy zawartej umowy, uprawniony jest do wykonywania zadań w imieniu przedsiębiorcy. Poprzez sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem, zarządzający transportem w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa i organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów u.o.t.d. Do uwolnienia się zarządzającego transportem od odpowiedzialności wymagane jest zatem udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Instytucja wyłączenia odpowiedzialności, nie ma zastosowania nawet w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest to działanie wynikające z nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, na które przewoźnik nie ma wpływu. Sąd akceptuje ocenę organu, iż Skarżący jako zarządzający transportem organizując przewóz odpadów, nie dołożył należytej staranności i nie uczynił wszystkiego, czego można od niego rozsądnie wymagać przy realizacji kontrolowanego transportu. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących niezastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o administracyjnych karach pieniężnych i zaniechania odstąpienia przez organy od nałożenia kary pieniężnej, Sąd wskazuje na aktualny pogląd prezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrażony m.in. w orzeczeniu powołanym również przez organ odwoławczy z dnia 9 stycznia 2024r. w sprawie o sygn. akt II GSK 732/23. NSA w uzasadnieniu przywołanego orzeczenia wyjaśnił: "(...) Niewątpliwie zakres zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. wyznacza przede wszystkim art. 189a § 1 tej ustawy, zgodnie z którym w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Z § 2 wskazanego przepisu wynika natomiast, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Uregulowanie w przepisach odrębnych ww. zagadnień stanowi wystarczającą podstawę do wyłączenia przepisów działu IVa k.p.a., stanowiących ogólną regulację odnoszącą się do administracyjnych kar pieniężnych. Kluczowe znaczenie ma przy tym to, że nie jest wymagane, aby owe przepisy odrębne, mające szczegółowe zastosowanie w sprawach danego rodzaju, regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w dziale IVa k.p.a. Zakres normowania w przepisach odrębnych nie musi więc pokrywać się z zakresem normowania w przepisach wskazanego działu k.p.a. Przywołując słuszne stanowisko Sądu pierwszej instancji należy jeszcze raz przypomnieć, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., teza 7, Komentarz aktualizowany do k.p.a., LEX/el. 2023). Twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest więc trafne. W sprawie mamy do czynienia z przepisem szczególnym, regulującym kwestie wynikające m.in. z art. 189 § 2 pkt 2 k.p.a. Jak bowiem wynika z art. 92c u.t.d, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skoro więc z przepisu tego wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to przepis ten pozostaje odrębny w relacji do ogólnej regulacji działu IVa k.p.a. i inaczej normuje zagadnienie wskazane m.in. w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Brak użycia w art. 92c ust. 1 u.t.d. zwrotu "odstąpienie od wymierzenia kary", co zdaje się być istotnym argumentem strony skarżącej kasacyjnie o odmienności relacji pomiędzy art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., niczego w sprawie nie zmienia. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie zostanie nałożona kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Nie jest przy tym prawdziwe twierdzenie, że na kanwie niniejszej sprawy czym innym jest odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej i udzielenie pouczenia, a czym innym umorzenie postępowania bądź jego niewszczynanie. Wbrew twierdzeniu strony, w jednym i w drugim przypadku warunkiem ich zastosowania jest uprzednie ustalenie, że do czynu penalizowanego administracyjną karą pieniężną doszło. Podzielić zatem należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Jak wcześniej wskazano, dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 717/21)." Dalej NSA nawiązując do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r., sygn. III OPS 1/21 zwrócił uwagę, że "została ona podjęta na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy a przepisem art. 189f k.p.a., a więc w istocie jej tezy nie mogły stanowić wzorca normatywnego w niniejszej sprawie, w której przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają odrębną regulację wyłączającą stosowanie działu IVa k.p.a. w stosownym zakresie." (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zaprezentowane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i przyjmuje je jako własne. W świetle powyższego nie można zatem zgodzić się ze Skarżącym, że organy nakładając karę pieniężną uchybiły zasadom ogólnym postępowania administracyjnego ujętym w art. 6, art. 7 nie naruszyły również art. 77 i art. 189f § 1 w zw. z art. 189d k.p.a. Za bezpodstawne Sąd uznał także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego art. 92a i 92c u.o.t.d. Mając powyższe na uwadze na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.