I SA/Bd 876/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Referent- stażysta Aleksandra Pietruczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. G. i I. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 27.111 zł, Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożyli zażalenie, wskazując na naruszenie przepisów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. Po rozpoznaniu zażalenia organ odwoławczy uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W związku z tym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, która zakończyła postępowanie w przedmiocie określenia skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2012, tj. decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...]. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że zarzuty podniesione przez skarżących w zażaleniu są w istocie skierowane przeciwko decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., nie zaś przeciwko postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] odmawiającemu wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, które to postanowienie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący zaskarżyli postanowienie organu drugiej instancji w całości i wnieśli o stwierdzenie jego nieważności oraz stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Postanowieniu zarzucili naruszenie: - art. 73 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."), poprzez zastosowanie go do stanu faktycznego wynikającego z treści art. 75 O.p.; - art. 75 § 5 O.p. poprzez jego niezastosowanie; - art. 128 O.p. poprzez jego niezastosowanie; - art. 153a O.p. poprzez jego niezastosowanie; - art. 207 O.p. w związku z art. 75 § 4 O.p. poprzez jego zastosowanie niezgodnie z jego treścią; - art. 247 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego niezastosowanie (na rozprawie I. G. sprostował, że chodzi o art. 247 § 1 pkt 4 O.p.); - art. 417 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 121 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie czy stwierdzenie nieważności. Z akt sprawy wynika, że decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. określił K. i I. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 27.111 zł. W dniu 12 maja 2015 r. skarżący wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji ostatecznej, żądając jednocześnie wstrzymania wykonania tej decyzji na podstawie art. 252 § 1 O.p. oraz zwrotu nienależnie pobranych kwot wraz z należnymi odsetkami karno-skarbowymi. We wniesionym podaniu podniesiono, że powołana decyzja dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a więc obarczona jest wadą wynikającą z treści przepisu art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Zdaniem bowiem strony czynność zwrotu kwoty nadpłaty w trybie art. 75 § 4 O.p. należy traktować jako decyzję organu kończącą sprawę, w rozumieniu art. 207 O.p. W konsekwencji, sprawa rozstrzygnięta decyzją z dnia [...]., nr [...] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, na mocy której podatnicy nabyli prawa materialne. Jak stanowi przepis art. 252 § 1 O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Przyjęcie kryterium prawdopodobieństwa jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji oznacza, iż organ podatkowy ocenia, czy okoliczności sprawy wskazują na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Chodzi tu o obiektywny stan wiedzy, w świetle którego istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) wykazuje cechę pewnej oczywistości. Zdaniem Sądu, art. 247 § 1 pkt 4 O.p. nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Należy zauważyć, że w myśl art. 75 § 4 O.p., jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Zwrot nadpłaty jest dokonywany w ramach tzw. czynności materialno-technicznych organu podatkowego. Nie budzi wątpliwości, że czynność ta nie jest decyzją administracyjną. Nie mamy zatem do czynienia z sytuacją, że kwestia rozliczenia skarżącym podatku dochodowego za 2012 r. została już uprzednio rozstrzygnięta inną decyzja ostateczną. W konsekwencji nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]., nr [...] jest dotknięta wadą wymienioną w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. W skardze strona nie sformułowała żadnych zarzutów dotyczących wydanego postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, polemizuje z decyzją organu podatkowego odmawiająca stwierdzenia nieważności. W piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2015 r. złożonym na rozprawie I.G. podniósł, że nigdy nie twierdził, że czynność materialno-techniczna jest decyzją. Podkreślił, że rozumie czynność materialno-techniczną "wypłaty należności jako następstwo podjętej uprzednio decyzji niezależnie w jakiej formie." Należy jednak zauważyć, że stwierdzenie nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 O.p. może dotyczyć tylko decyzji ostatecznej w rozumieniu Ordynacji podatkowej, a nie decyzji podjętej w jakiejkolwiek formie. Ponadto nie można zgodzić się ze skarżącym, że nigdy nie twierdził, iż czynność materialno-techniczna jest decyzją podatkową, bowiem co innego wynika z pisma strony z dnia 12 maja 2015 r. (żądania unieważnienia decyzji) oraz ze skargi. Inne kwestie podniesione w powyższym piśmie procesowym nie mają związku z odmową wstrzymania wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości. L. Kleczkowski H. Adamczewska – Wasilewicz E. Kruppik – Świetlicka