I SA/Bd 892/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 04 listopada 2014r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu dokonanego w dniu [...] r. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Caravelle, pojemność skokowa silnika - 2370 cm3, rok produkcji 1994, w wysokości 2.155 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, ze w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29 poz. 257, ze zm., dalej jako u.p.a.). Dalej organ przytoczył art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 2 pkt 11, art. 6 ust. 1, art. 11, art. 8 pkt 1 oraz art. 75 ust. 1 u.p.a. Organ podał, że stosownie do delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 75 ust. 3 u.p.a. Minister Finansów, na mocy § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 87, poz. 825, ze zm.) dla wyrobów akcyzowych dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo oraz importowanych obniżył stawki akcyzy określone w art. 75 ust. 1 u.p.a. do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z treścią poz. 21 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia – do pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji nr 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi - kod CN 8703 stosuje się odpowiednio stawkę 13,6 % dla samochodów osobowych o pojemności skokowej silnika powyżej 2000 cm3 oraz 3,1% dla pozostałych samochodów osobowych. Dyrektor wyjaśnił, iż zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (aktualna publikacja: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zgodnie z art. 81 ust. 1 u.p.a. w przedmiotowej sprawie termin płatności podatku upływał w dniu 15 stycznia 2008 r. Jednakże termin przedawnienia ulega przedłużeniu w wyniku wystąpienia okoliczności określonych w art. 70 § 2-6 O.p. skutkujących zawieszeniem lub przerwaniem jego biegu. Organ podał, że z pisma Wydziału Egzekucji i Likwidacji Towarów wynika, iż Dyrektor Izby Celnej działając jako organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował środek egzekucyjny wobec dłużnika, o czym podatnik został zawiadomiony. Organ stwierdził, że w sprawie wystąpiły przed upływem terminu przedawnienia dwie przesłanki, które muszą wystąpić, aby mogło nastąpić skuteczne przerwanie jego biegu zgodnie z art. 70 § 4 O.p., tj. zastosowanie środka egzekucyjnego w dniu [...] r. i zawiadomienie o tym podatnika również w dniu [...] r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezgodności zastosowanych przepisów o podatku akcyzowym z przepisami Traktatu o Wspólnocie Europejskiej TWE (obecnie TFUE), Dyrektor wskazał, iż podstawowe uregulowania prawa wspólnotowego dotyczące wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej zawarte zostały w art. 25, art. 28 i art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska (TWE) oraz w postanowieniach Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów (Dz. U. UE.L.92.76.1). Dyrektor stwierdził, że podatek akcyzowy od samochodów osobowych pobierany jest w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju, a nie w związku z ich przemieszczeniem przez granicę państwową; nie stanowi on zatem cła przywozowego lub opłaty o skutku równoważnym, a zatem nie jest zakazany przepisami art. 25 i art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Organ wskazał, że w sprawie zastosowana została stawka podatku w wysokości 13,6 % zawarta w poz. 21 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (§ 2 ust. 1 pkt 2), a więc w takiej samej wysokości, jak stawka przewidziana w poz. 27 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia (§ 7 ust. 1) w odniesieniu do opodatkowania akcyzą sprzedaży w kraju samochodów osobowych o takiej samej pojemności silnika (pow. 2000 cm3). Stwierdził, że nie jest sprzeczne z prawem wspólnotowym opodatkowanie podatkiem akcyzowym nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, czy też stawka takiego podatku, a jedynie wymierzanie podatku akcyzowego wyższego niż kwota takiego podatku zawarta w cenie zbywanego, używanego i zarejestrowanego w kraju pojazdu, które będzie oznaczało dyskryminacyjne traktowanie takiego pojazdu z uwagi na jego pochodzenie z innego państwa członkowskiego. Organ podał, że skarżący w załączonym do złożonej deklaracji podaniu w sprawie wystawienia dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym z dnia [...] r. wskazał, że przedmiotowy pojazd w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego wyposażony był w silnik o pojemności skokowej silnika 1896 cm3. Dyrektor celem rzetelnego ustalenia i wyjaśnienia przedmiotu postępowania poddał analizie pismo z dnia [...] r. krajowego importera samochodów marki Volkswagen, firmy "Volkswagen Group Polska" Sp. z o.o. w P., z którego wynika, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany z silnikiem typ 2,4D o pojemności skokowej 2.370 cm3. Takie same wnioski organ wyciągnął z analizy treści zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] r., w którym uprawniony diagnosta M. N. w dokumencie identyfikacyjnym stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia wskazał pojemność silnika - 2.370 cm3. Mając powyższe na uwadze Dyrektor stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód o pojemności silnika do 2000 cm3. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej przedmiotowy samochód w ciągu całego okresu eksploatacji (w tym w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego) był samochodem osobowym wyposażonym w silnik o pojemności skokowej powyżej 2000 cm3, tym samym do wyliczenia należnej akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu prawidłowo została wskazana przez Naczelnika Urzędu Celnego stawka akcyzy dla pojazdów z silnikiem o pojemności powyżej 2000 cm3, tj. 13,6%. Dyrektor uzasadniając, że za datę nabycia wewnątrzwspólnotowego należy przyjąć dzień [...] r. podał, że podatnik składając deklaracje uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U nie wskazywał na inną datę przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju, niż data wynikająca z umowy nabycia pojazdu. Także ustalając podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym na podstawie kwoty wynikającej z umowy nabycia, podatnik dokonał przeliczenia na złote polskie według kursu waluty obcej z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu, tj. [...] r., a w zaświadczeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. VAT-25 z dnia [...] r. wskazał datę nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu na dzień [...] r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjęcia, że zobowiązanie podatkowe stało się zaległością podatkową po upływie 5 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego Dyrektor wyjaśnił, że normą ogólną dotyczącą terminu zapłaty podatku akcyzowego należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów niezharmonizowanych jest art. 76 ust 1 u.p.a. Zgodnie z tym przepisem podatnicy powinni dokonać zapłaty w terminie 5 dni licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, przy czym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowymi (art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a.). Z kolei art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. W ocenie organu jednak, przepis ten nie zastępuje regulacji zawartej w art. 76 ust. 1 ustawy, lecz wprowadza do określonego w tym artykule terminu zastrzeżenie. Na taką wzajemną relację tych przepisów wskazuje – zdaniem Dyrektora – użycie w art. 81 ust 1 pkt 2 zwrotu "nie później". Przepis ten nie wyznacza nowego terminu zapłaty akcyzy (jest już wyznaczony w art. 76 ust. 1 ustawy), lecz wskazuje ostateczny moment, w którym zapłata powinna zostać dokonana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zgodności art. 105 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym z przepisami art. 34 (dawny artykuł 28 TWE), a także 110 (dawny artykuł 90 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W uzasadnieniu skargi podał, że art. 105 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym jest niezgodny z przepisami art. 34 (dawny artykuł 28 TWE), a także 110 (dawny artykuł 90 TWE) TFUE, a powoływanie się na wskazane przez organ przepisy prawa polskiego powoduje w konsekwencji naruszenie zasady swobodnego przepływu towarów oraz naruszenie zakazu dyskryminacji podatkowej towarów podobnych pochodzących z innych państw członkowskich. Zdaniem skarżącego, zasadą obowiązującą we Wspólnocie jest, że wszystkie towary podlegają tym samym normom i wymogom certyfikacyjnym i powinny być obłożone takimi samymi podatkami. Akcyza może być także określana jako opłata o skutku równoważnym do cła, a więc nałożona na samochody nabyte w innym państwie członkowskim jest sprzeczna z ustawodawstwem unijnym. Skarżący podał, że zgodnie z art. 34 TFUE ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi. Jego zdaniem przepis ten jest interpretowany bardzo szeroko i obejmuje wszelkie uregulowania państw członkowskich dotyczące handlu, mogące, bezpośrednio lub nawet pośrednio, rzeczywiście lub nawet potencjalnie, utrudnić handel wewnątrz Wspólnoty. Podał, że inne państwa UE nie nakładają na przedsiębiorców dokonujących importu pojazdów (osobowych) obowiązku składania do urzędu celnego deklaracji w ciągu 14 dni od nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu oraz opłacenia tego podatku. Dalej skarżący podał, że zgodnie z art. 110 TFUE (dawny artykuł 90 TWE) żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państwo Członkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Natomiast zgodnie z polską ustawą akcyzową przedmiotem opodatkowania jest import samochodu osobowego (sprowadzenie auta spoza Unii Europejskiej) niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, pierwsza sprzedaż samochodu wyprodukowanego w Polsce lub samochodu, od którego podatek nie został jeszcze zapłacony. Przytaczając art. 105 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym skarżący stwierdził, że w Polsce nie produkuje się samochodów z silnikami powyżej 2000 cm3, a jednocześnie prowadzone jest co najmniej kilka tysięcy postępowań podatkowych, w stosunku do takich pojazdów – zatem zdaniem skarżącego może dochodzić do naruszenia art. 110 TFUE, tym bardziej, że Polska jest znaczącym w europie producentem samochodów o pojemności mniejszej niż 2000cm3, a wprowadzając pięciokrotnie wyższy podatek akcyzowy na samochody nie produkowane w Polsce (o pojemności większej niż 2000 cm3) w rzeczywistości chroni swój rynek przed takimi samochodami. Skarżący powołał się na ekspertyzę prawną autorstwa [...]. Ponadto podtrzymał zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż – jak podał – o czynnościach egzekucyjnych został powiadomiony dopiero w 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. W szczególności należy stwierdzić, że ustalony stan faktyczny jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. WSA wyjaśnia, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 op). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki. Organ celny dochował również innych wymogów proceduralnych, w stopniu wystarczającym by uznać, że wynik sprawy odpowiada prawu. Przede wszystkim decyzją objęto wszystkie aspekty sprawy i odpowiedziano na zarzuty odwołania. Zasadniczym przedmiotem sporu były dwie kwestie: niezgodności z przepisami unijnymi stawek akcyzy na samochody osobowe o pojemności silnika powyżej 2000 centymetrów sześciennych oraz przedawnienie zobowiązania podatkowego. Co do pierwszej kwestii spornej należy przypomnieć, że na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 roku (Dz. U. Nr 29 poz. 257, z późn. zm.), stawka akcyzy na wyroby akcyzowe niezharmonizowane (a do tej grupy zalicza się samochody osobowe) wynosi 65% podstawy określonej w art. 10, z wyjątkiem stawki na energię elektryczną. Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 75 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym Minister Finansów, na mocy § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 87, poz. 825, z późn. zm.) dla wyrobów akcyzowych dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo oraz importowanych obniżono stawki akcyzy określone w art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z treścią poz. 21 załącznika nr 2 do cytowanego rozporządzenia do pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji nr 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi - kod CN 8703 stosuje się odpowiednio stawkę 13,6 % dla samochodów osobowych o pojemności skokowej silnika powyżej 2000 cm3 oraz 3,1% dla pozostałych samochodów osobowych. Taką też podstawę prawną przyjął organ w zaskarżonej decyzji. W odwołaniu, podnosząc zasadność istnienia podatku akcyzowego wobec samochodów osobowych, powołano się na art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) który stanowi, że ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym, są zakazane między Państwami Członkowskimi. Przepis ten, zdaniem Strony, jest interpretowany bardzo szeroko i obejmuje wszelkie uregulowania państw członkowskich dotyczące handlu, mogące, bezpośrednio lub nawet pośrednio, rzeczywiście lub nawet potencjalnie, utrudnić handel wewnątrz Wspólnoty. Skarżący wskazał, że na przedsiębiorcy (podatniku) dokonującym wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów (samochodów osobowych) spoczywa obowiązek składania w określonym terminie do właściwego naczelnika urzędu celnego deklaracji od nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu oraz opłacenia tego podatku, zaś inne państwa Wspólnoty nie nakładają takiego obowiązku na swoich podatników. Ponadto skarżący przytoczył treść art. 110 TFUE (dawny artykuł 90 TWE) stanowiący, iż żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne PaństwoCzłonkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Zdaniem pełnomocnika, naruszono przepis wspólnotowy w ustawie o podatku akcyzowym, gdzie przedmiotem opodatkowania akcyzą są: import samochodu osobowego (sprowadzenie auta spoza Unii Europejskiej) niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju; nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju; pierwsza sprzedaż samochodu wyprodukowanego w Polsce samochodu, od którego podatek nie został jeszcze zapłacony. Zdaniem Skarżącego, tym bardziej naruszeniem cytowanego powyżej art. 110 TFUE, jest przepis § 2 ust. 1 pkt 2 (pozycja załącznika 21) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, w którym stawki podatkowe wynoszą: 13,6% podstawy opodatkowania - dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3 i 3,1% podstawy opodatkowania - dla pozostałych samochodów osobowych, gdyż Polska jest znaczącym w Europie producentem samochodów o pojemności mniejszej niż 2000 cm3, a wprowadzając pięciokrotnie wyższy podatek akcyzowy na samochody nie produkowane w Polsce (o pojemności większej niż 2000 cm3) w rzeczywistości chroni swój rynek przed takimi samochodami. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego niezgodności powyższych przepisów o podatku akcyzowym z przepisami Traktatu o Wspólnocie Europejskiej TWE (obecnie TFUE), Dyrektor Izby Celnej w T. udzielił odpowiedzi i wskazał, iż podstawowe uregulowania prawa wspólnotowego dotyczące wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej zawarte zostały w art. 25, art. 28 i art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska (TWE) oraz w postanowieniach Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów (Dz. U. UE.L.92.76.1). I tak, zgodnie ż art. 25 TWE, zakazane między państwami członkowskimi są cła przywozowe i wywozowe lub opłaty o skutku równoważnym, zaś w myśl art. 28 TWE zakazanymi w stosunkach między tymi państwami są też ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym. Natomiast z art. 90 TWE (obecnie art. 110 TFUE) wynika zasada, że żadne państwo członkowskie nie może nakładać bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, jakie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe, a ponadto reguła, że żadne państwo członkowskie nie może nakładać na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty". WSA przyjął, co jest bezsporne, że w stanie prawnym obowiązującym w roku 2008, tj. w roku dokonania przez podatnika nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Caravelle zastosowana została, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stawka podatku w wysokości 13,6 % zawarta w poz. 21 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (§ 2 ust. 1 pkt 2), a więc w takiej samej wysokości, jak stawka przewidziana w poz. 27 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia (§ 7 ust. 1) w odniesieniu do opodatkowania akcyzą sprzedaży w kraju samochodów osobowych o takiej samej pojemności silnika (pow. 2000 cm3). Należy zatem przyznać rację organowi, który ostatecznie uznał, że w sprawie nie mogło być mowy o jakiejkolwiek dyskryminacji względem produktów krajowych. Ustanowiona przez ustawodawcę krajowego stawka akcyzy, przewidziana w § 2 ust. 1 pkt 2 (pozycja załącznika 21) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, w którym stawki podatkowe wynoszą: 13,6% podstawy opodatkowania - dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3, przewidziana dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 cm³, nie dyskryminuje na rynku polskim producentów krajowych z uwagi na brak produkcji w Polsce takich samochodów. Tak określona stawka akcyzy stanowi realizację jednego z celów polityki państwa, jaką jest ochrona środowiska. Mianowicie, pojazdy o większej pojemności silnika spalają więcej paliwa, stąd zróżnicowanie stawek wprowadzone przez polskiego ustawodawcę służy temu celowi i zachęca do sprowadzania na rynek polski samochodów o mniejszej pojemności silnika. W tym miejscu dla porównania można odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2013r., I GSK 1122/11). Równie bezzasadnym jest podnoszony zarzut co do drugiej kwestii, mianowicie tego, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 70 § 4 o.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Sąd wyjaśnia, iż okolicznością istotną z punktu widzenia tego przepisu i sporu jest zawiadomienie, o jakim mowa w tym przepisie i rację ma organ uznając, że w sprawie nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia, ponieważ skarżący przed jego upływem, czyli do końca 2013r., został powiadomiony o zastosowanym środku egzekucyjnym. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. WSA stwierdził, że w aktach sprawy znajduje potwierdzenie tego, że Dyrektor Izby Celnej w T. pismem z dnia [...]r. zwrócił się do Wydziału Egzekucji i Likwidacji Towarów z prośbą o ustalenie, czy zaistniały okoliczności wynikające z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przerywające bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na powyższe zapytanie wydział Egzekucji i Likwidacji Towarów Izby Celnej w T. pismem z dnia [...] r. poinformował, że został zastosowany skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego o czym podatnik został zawiadomiony [...]r. Pismo to załączono do akt sprawy, lecz mimo tego, w postępowaniu podatkowym nie zostało w żaden sposób zakwestionowane przez skarżącego. Np. nie złożono w tym względzie żadnych wniosków dowodowych. Co więcej, również na etapie skargi, pełnomocnik skarżącego ograniczył się jedynie do lapidarnego stwierdzenia, że zawiadomienie nastąpiło w 2014r. W takim wypadku za prawidłowe ustalenie przyjęto termin zawiadomienia z urzędowego pisma z [...]r., co oznacza, że termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, został przerwany. Na koniec WSA rozpatrzył podniesioną w skardze, kwestię skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zgodności art. 105 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym z przepisami art. 34 (dawny artykuł 28 TWE), a także 110 (dawny artykuł 90 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i stwierdził, że nie ma takiej potrzeby. Można powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 20 marca 2013r., I GSK 1122/11), że zgodnie art. 267 TFUE Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym: a) o wykładni Traktatów; b) o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. W przypadku, gdy pytanie z tym związane jest podniesione przed sądem jednego z Państw Członkowskich, sąd ten może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. Zadaniem pytań prejudycjalnych jest zapobieganie zróżnicowanej wykładni prawa europejskiego w trakcie jego stosowania przez sądy krajowe i zagwarantowanie, że prawo to będzie miało zawsze ten sam skutek we wszystkich państwach członkowskich (por. A. Wróbel, Pytania prawne sądów państw członkowskich Unii Europejskiej wnoszone do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na podstawie art. 234 TWE, [w:] Sąd Najwyższy wobec prawa i praktyki Unii Europejskiej, pod red. W. Sanetry, Wrocław 2003, s. 59-65). Dla zasadności wystąpienia do TS z pytaniem prejudycjalnym przyjmuje się, że między postępowaniem krajowym a prejudycjalnym musi istnieć taki związek, że wydanie orzeczenia prejudycjalnego jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż organy nie stosowały przepisów ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym, w tym art. 105 pkt 1. Mając powyższe na względzie oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.