I SA/Bd 905/10

I SA/Bd 905/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowił 1.zwolnić skarżącą od kosztów sądowych 2.ustanowić adwokata I SA/Bd 905/10 UZASADNIENIE Skarżąca wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata opisała w urzędowym formularzu PPF swoją trudną sytuację materialną. Przedłożyła nadto do akt sprawy zaświadczenie, z którego wynika, iż zarówno zainteresowana, jak i pozostający z nią we wspólnym gospodarstwie domowym syn zarabiają miesięcznie po 984 zł netto. W sprawie zważono, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji ( Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do przepisu art.245 § 1 p.p.s.a. pomoc prawna może być przyznana w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, o które ubiega się wnioskująca, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz uprawnienie do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez ponoszenia kosztów jego wynagrodzenia. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżąca winna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podsumowując, przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winny zawsze wynikać z porównania dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w pełnym zakresie. Z oświadczeń oraz dokumentów złożonych przez ubiegającą wynika, że jej miesięczny dochód, w następstwie potrąceń komorniczych, nie przekracza 1.000 zł. Okoliczność ta przesądziła o uznaniu, że wobec skarżącej została spełniona przesłanka materialna, od której zależy udzielenie prawa pomocy. Tym bardziej, że majątek strony stanowi jedynie mieszkanie. Reasumując, skarżąca nie dysponuje odpowiednimi środkami finansowymi umożliwiającymi opłacenie wpisu sądowego od skargi ( 100 zł), czy minimalnego wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z wyboru. Skoro więc oczekiwania D.S. bez wątpienia nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, to z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.