I SA/Bd 913/10

I SA/Bd 913/10 POSTANOWIENIE Dnia 08 listopada 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 08 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanowił 1.zwolnić skarżącą od kosztów sądowych 2.ustanowić radcę prawnego I SA/Bd 913/10 UZASADNIENIE Skarżąca wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego opisała swoją trudną sytuację finansową oraz zdrowotną. Ubiegająca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, utrzymującą się z renty inwalidzkiej oraz alimentów, a miesięczny dochód prowadzonego wraz z synem gospodarstwa domowego wynosi 866 zł netto. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji ( Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do art.245 § 1 p.p.s.a. pomoc prawna może być przyznana w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, o które ubiega się wnioskująca, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz uprawnienie do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez ponoszenia kosztów jego wynagrodzenia. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżąca winna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podsumowując, przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winny zawsze wynikać z porównania dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w pełnym zakresie. Autentyczność oświadczeń złożonych przez ubiegającą potwierdzają informacje zawarte w przedstawionych wraz ze skargą aktach administracyjnych. Z nich wynika, że zainteresowana będąc osobą rozwiedzioną, inwalidą II grupy, wobec której orzeczono całkowitą niezdolność do pracy spowodowaną chorobą narządów ruchu, utrzymuje się wraz z synem ze świadczenia wypłacanego przez ZUS oraz alimentów. Ich suma - 616 plus 250 zł - wskazuje, że wobec strony została spełniona przesłanka materialna, od której zależy udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Tym bardziej, że jedyny majątek skarżącej, która w ubiegłym roku uzyskała przychód wynoszący 5.998 zł, a w przeszłości korzystała z pomocy MOPS, stanowi jedynie mieszkanie typu M-2. Wprawdzie renta wypłacana z budżetu Państwa jest stałym i pewnym dochodem, lecz w tej konkretnej sprawie obiektywnie niewystarczającym do opłacenia wpisu sądowego od skargi ( 500 zł), czy minimalnego wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z wyboru. Skoro więc oczekiwania wnioskującej bez wątpienia nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, to z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.