I SA/Bd 919/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: oddalić wniosek W dniu [...] 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 16 września 2014r. skarżącemu w przedmiotowej sprawie zostało przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowiono radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Bydgoszczy wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego R. K.. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W dniu 10 grudnia 2014r. wpłynął kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w osobie radcy prawnego R. K. celem sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku oraz reprezentowania strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) - dalej zwana p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Natomiast stosowanie do art. 241 p.p.s.a. zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w przepisie prawa lub w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia - oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 16 września 2014r., w niniejszej sprawie skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Stwierdzić, zatem należy, że skarżący na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w tym również wpisu od skargi kasacyjnej. Odnosząc się natomiast do ponownego wniosku o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, wskazać należy, że kwestia ta została również rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 16 września 2014r., którym ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. Przyznane prawo pomocy rozciąga się na wszystkie etapy postępowania przed sądami administracyjnymi w tym również na postępowanie kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 grudnia 2010r. II GPS 2/10 podkreślił, że w przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika nie budzi wątpliwości, że tak ustanowiony pełnomocnik jest pełnomocnikiem którego umocowanie (zakres pełnomocnictwa) wyznacza przepis art. 39 p.p.s.a., a więc pełnomocnictwo to obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Sposób sformułowania tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż chodzi o umocowanie do wszystkich czynności w sprawie, a nie o czynności w określonym postępowaniu w sprawie. Zatem pełnomocnik z urzędu ustanowiony postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 16 września 2014r. jest umocowany do sporządzenia skargi kasacyjnej albo opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jak również do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z tych powodów na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 orzeczono jak w sentencji.