I SA/Bd 92/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę I SA/Bd 92/18 UZASADNIENIE Dnia [...] lipca 2014 r. P. P. złożył korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 PIT-36, w której wykazał podatek należny w wysokości [...] zł i kwotę do zapłaty w wysokości [...] zł. W dniu [...] stycznia 2017 r. [...] ta nie została podpisana. Jednocześnie złożył pisemne wyjaśnienia, w których oświadczył, że złożone w tym dniu korekty zeznań podatkowych za lata 2011, 2012, 2013 i 2015 zostały sporządzone na podstawie otrzymanych z Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dokumentów przesłanych w dniach [...] września 2016 r. oraz [...] października 2016 r. Skarżący podniósł, że dane przekazane jako ustalenia organu budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...]zł od uzyskanych dochodów ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz praw autorskich, o których mowa w art. 18 ustawy. Po przeanalizowaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] czerwca 2017 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...]zł, od uzyskanych dochodów ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz praw autorskich, o których mowa w art. 18 ustawy. W uzasadnieniu organ podał, że w rozliczeniu podatkowym za 2013 r. wystąpiły rozbieżności w kwestii dochodów z tytułu należności ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście oraz praw autorskich, jak również w kwestii wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne. Wobec powyższego organ podatkowy pierwszej instancji, mimo iż posiadał informacje PIT-11, celem zgromadzenia pełnego materiału dowodowego wystąpił do wszystkich znanych płatników oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji znajdowały się informacje PIT-11 od następujących płatników: Uniwersytet [...] w T., Wyższa Szkoła [...] w O., Uniwersytet im. [...] w P., [...] Szkoła [...] we [...] oraz Wydawnictwo A. M.. Ustalając stan faktyczny sprawy organ podatkowy nie poszukiwał przyczyn, dla których Skarżący mógł ewentualnie nie otrzymać informacji PIT-11, a występując do płatników nie otrzymał od nich wiadomości o niedostarczeniu mu wskazywanych informacji PIT-11. Organ nie zgodził się, że wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o niekompletny, wybiórczo zgromadzony czy nieobiektywny materiał dowodowy. Skarżący nie wskazywał ani w toku prowadzonego postępowania, ani w złożonym odwołaniu innych źródeł pozyskania materiału dowodowego, niż znane organowi podatkowemu prowadzącemu sprawę. Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, tym samym nie doszło do naruszenia zasady wynikającej z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy pierwszej instancji określił kwotę zobowiązania podatkowego na postawie wszystkich informacji PIT-11 sporządzonych i przekazanych organowi przez płatników, a okoliczność nieotrzymania przez Skarżącego wszystkich informacji od płatników o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie. Organ podał, że Skarżący nie wywiązał się ze swoich obowiązków i nie wykazał w złożonym zeznaniu podatkowym w prawidłowej wysokości dochodów uzyskanych w 2013 r., jak również dokonał odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne w nieprawidłowej wysokości, stąd też zasadnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. określił mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...]zł od uzyskanych dochodów ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz praw autorskich, o których mowa w art. 18 ustawy. Stosownie bowiem do art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja określająca podatek w wysokości innej niż zeznana może być wydana dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Odnosząc się do podniesionej na etapie odwołania kwestii dotyczącej informacji PIT-11 od płatnika wydawnictwa N. , Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, iż w stosunku do 2013 r. nie znajduje ona uzasadnienia, bowiem w badanym roku Skarżący nie otrzymał przychodów od tego płatnika. Zdaniem organu nie zasługuje na uznanie zarzut polegający na błędnym i nieprawdziwym ustaleniu przyczyn odmowy podpisania korekty zeznania PIT-36 za 2013 r. Dyrektor stwierdził, iż powód niepodpisania złożonych korekt leży poza przedmiotem postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Na marginesie można jedynie dodać, że słowa wskazujące na powód odmowy podpisania korekt pochodzą z pisma Skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r., a o świadomym działaniu w kwestii braku podpisu na składanych korektach świadczy rozmowa telefoniczna przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2017 r. z pracownikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w T.. Organ wskazał, że brak podpisu na złożonym zeznaniu nie wywołuje skutków prawnych. Deklaracje podatkowe, w tym zeznania roczne czy ich korekty, muszą być podpisane przez właściwą osobę. Deklaracja niezawierająca podpisu nie stanowi ważnego i miarodajnego oświadczenia podatnika. W sprawie niezłożenie podpisu pod składanymi korektami zeznań podatkowych było celowym działaniem, o czym sam Skarżący poinformował. Nie może zatem znaleźć uznania zarzut niewezwania do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie podpisu, skoro sam stwierdził, iż tego podpisu nie złożył celowo. Nie zasługuje również zdaniem organu na uznanie zarzut bezpodstawnego wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego. Wskazać należy, że w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wskazał sprawę, jakiej ono dotyczy, czyli prawidłowość rozliczeń z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz podstawę prawną, w oparciu o którą zostało ono wydane. Nie może uzasadniać tego zarzutu fakt niezłożenia przez Skarżącego korekty zeznania podatkowego za 2013 r. mimo posiadania wiedzy o konieczności takiego działania. W ocenie Dyrektora, zarzut dotyczący wielokrotnej zmiany wyliczeń i wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r. przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., pozostaje bez wpływu na powstanie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Natomiast w kwestii badanego roku organ podniósł, że Naczelnik przed wszczęciem postępowania przeprowadził czynności sprawdzające. Prowadzone czynności sprawdzające nie kształtują nowego zobowiązania podatkowego, gdyż nie kończą się sformalizowanym rozstrzygnięciem administracyjnym. Czynności te stanowią wstępną i podstawową kontrolę realizacji obowiązków podatnika i nie skutkują określeniem zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wynikająca ze złożonego zeznania podatkowego. W sprawie w toku czynności sprawdzających wystosowano w dniach [...] września oraz [...] października 2016 r. pisma, zawierające m.in. posiadane przez organ podatkowy informacje dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 od płatników. W piśmie z dnia [...] września 2016 r. wskazano m.in. w formie tabelarycznej wielkości wynikające z zeznania podatkowego PIT-36 za 2013 r. oraz kwoty wynikające z będących w dyspozycji organu podatkowego informacji PIT-11. W piśmie z dnia [...] października 2016 r. wskazano porównawcze dane między zeznaniem podatkowym a danymi z informacji PIT-11 wraz z wyliczeniem kwoty zobowiązania celem weryfikacji i porównania przez Skarżącego z posiadanymi dokumentami, które to dane są odzwierciedleniem danych zawartych w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano możliwą do uwzględnienia wysokości kosztów uzyskania przychodów dla dojeżdżających do pracy poza miejsce zamieszkania. Tym samym wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie wystąpiły rozbieżności w wyliczeniach organu podatkowego. Organ podkreślił, że działania podejmowane w toku czynności sprawdzających nie mogą być utożsamiane z prowadzeniem postępowania podatkowego i nie skutkują określeniem zobowiązania podatkowego. Dyrektor nie zgodził się także z zarzutem zatajania informacji o wysokości zaległości podatkowej. W decyzji Naczelnika została określona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji przedstawiono w tabelarycznym ujęciu rozliczenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., w którym wskazano różnice pomiędzy podatkiem należnym, a sumą zaliczek pobranych i wpłaconych przez płatników zaliczek. Wskazano także różnicę między podatkiem wynikającym ze złożonego przez Skarżącego zeznania podatkowego, a podatkiem wynikającym z rozliczenia organu podatkowego, jak również kwotę do zapłaty. W decyzji zawarto również pouczenie o ciążącym na podatniku obowiązku naliczenia odsetek od powstałej zaległości. Stąd też trudno zgodzić się z argumentem zatajania informacji w tym zakresie, natomiast kwestia pozyskania, bądź to poprzez wpłaty własne, bądź też w drodze egzekucji, pełnej należności nie znajduje uzasadnienia, bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono zobowiązanie podatkowe w kwocie wyższej niż wynikające ze złożonej korekty zeznania PIT-36 za 2013 r., co obligowało organ podatkowy do wydania zaskarżonej decyzji. Za bezpodstawny Dyrektor uznał również zarzut nierozpoznania wniosków dowodowych składanych w toku postępowania podatkowego, skoro wnioski takie, jak wynika z akt sprawy, nie były przez Skarżącego składane. Zdaniem Dyrektora zawarte w odwołaniu kwestie stawiania się na wezwania organu podatkowego, sposobu doręczenia tytułu wykonawczego czy braku odpowiedzi na pisma wysyłane do organu podatkowego pierwszej instancji poza toczącym się postępowaniem podatkowym w sprawie, są bezprzedmiotowe i pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie w sprawie. Wysuwany w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przesłuchania lub przyjęcie stosownych wyjaśnień pracowników odnośnie pism z dnia [...] września oraz [...] października 2016 r. nie znajduje uzasadnienia, bowiem pisma te kierowane były w ramach prowadzonych czynności sprawdzających poza przedmiotowym postępowaniem. W ocenie organu odwoławczego podzielić należy stanowisko Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, iż wobec stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie rozliczenia rocznego za 2013 r. koniecznym było wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu pierwszej instancji celem jednoznacznego i prawidłowego wskazania kwoty zaległości podatkowej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: - brak wskazania i jednoznacznego określenia w zaskarżonej decyzji kwoty zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., będącej wynikiem przeprowadzonego postępowania podatkowego, która nie została w decyzji określona, a której Skarżący nie może się domyślać ani domniemywać lub zgadywać na podstawie zamieszczonych w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji utrzymanej w mocy decyzją organu podatkowego drugiej instancji przeróżnych kwot umieszczonych w tabelach i zestawieniach tabelarycznych i zastanawiać się co organ podatkowy miał na myśli pisząc, że do zapłaty jest kwota [...]zł oraz różnica [...] zł i która kwota z tych dwóch jest właściwa do zapłaty: czy [...] zł czy różnica [...] zł, a może obie i dlaczego, tym bardziej, że od kwoty zaległości podatkowej, która nie została określona w zaskarżonej decyzji, Skarżący zobowiązany jest uiścić odsetki za zwłokę, a w związku z tym ma prawo jako obywatel znać ich wysokość oraz przygotować się do poniesienia ich ciężaru oraz ciężar ten zaplanować w swoim budżecie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny, - brak określenia kwoty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., zwłaszcza, że kwotą zaległości nie jest wysokość zobowiązania podatkowego za 2013 r. w kwocie [...]zł wskazana zaskarżoną decyzją, - pozbawienie Skarżącego jako podatnika poprzez brak wskazania kwoty zaległości podatkowej za 2013 r. jako należności głównej, możliwości obliczenia kwoty odsetek za zwłokę przypadającej od kwoty zaległości podatkowej, gdyby została określona w zaskarżonej decyzji kwota zaległości podatkowej, - brak obiektywnego ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego i ustalenie ich wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu wyłącznie na niekorzyść zobowiązanego, w tym na podstawie niezweryfikowanych o dowolnej treści rozmów telefonicznych i wyprowadzenie z tak ustalonego stanu faktycznego wszelkich niekorzystnych dla skarżącego wniosków, w tym dotyczących rzekomego braku złożenia wniosków dowodowych przez skarżącego lub rzekomo złośliwego i świadomego niepodpisania korekty zeznania podatkowego wbrew złożonym przez zobowiązanego dokumentom i treści poczynionych w nich adnotacji oraz zapisów, nieprawdziwego wskazywania nie złożenia wniosków dowodowych, mimo przedstawiania ich w licznych pismach skarżącego oraz podnoszenia także w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, - bezkrytyczne przyjęcie za organem podatkowym pierwszej instancji twierdzenia o rzekomym ze strony zobowiązanego świadomym i celowym braku dobrowolnego przedłożenia korekty i podpisania korekty zeznania podatkowego i pominięcie przy tych rozważaniach ustalenia, że organ podatkowy pierwszej instancji w sposób pozbawiony obiektywizmu, bo jednostronnie i w sposób wygodny dla siebie, bez odebrania od zobowiązanego zeznań, podjął ustalenie, że niepodpisanie korekty zeznań lub nie złożenie korekty zeznania było celowym działaniem ze strony skarżącego, podczas gdy, takie nieprawdziwe ustalenie pozwalało organowi podatkowemu pierwszej instancji na zdyskwalifikowanie ewentualnej korekty zeznania jako dowodu, gdyż jej brak lub niepodpisanie nie wywoływał dla postępowania podatkowego skutków prawnych, a organowi podatkowemu znacząco upraszczał zbudowanie dla siebie wygodnego i pasującego do z góry założonej tezy, stanu faktycznego, - opieranie się w ustalaniu stanu faktycznego niezbędnego dla ustalenia rezultatu postępowania w postaci wysokości kwoty zaległości podatkowej na niczym niezweryfikowanych w treści rozmowach telefonicznych i sporządzanie następnie zapisu z ich przebiegu w sposób i wymowie niekorzystnej dla skarżącego bez podjęcia choćby próby I obiektywnego ustalenia rzeczywistego zachowania zobowiązanego mającego jedynie cechy korzystania jako strona z uprawnień przysługujących stronie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że dnia [...] kwietnia 2014 r. P. P. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2013 r., następnie złożył korekty zeznania podatkowego za 2013 r., jednakże nie podpisał złożonej korekty z dnia [...] stycznia 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Celem zgromadzenia pełnego materiału dowodowego organ podatkowy pierwszej instancji wystąpił do wszystkich płatników (niezależnie od posiadanych informacji PIT-11) o przekazanie informacji o uzyskanych przez skarżącego przychodach oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w rozliczeniu podatkowym za 2013 r. wystąpiły rozbieżności w dochodów ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście i z tytułu praw autorskich. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...]zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że w podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązuje zasada samoobliczenia podatku, która zobowiązuje podatnika do należytego wykonania obowiązków podatkowych przewidzianych przepisami prawa. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 45 § 1 u.p.d.o.f. podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zatem podatnik ma obowiązek prawidłowego rozliczenia się ze wszystkich otrzymanych w roku podatkowym dochodów, bowiem to sam podatnik posiada pełną wiedzę o wszystkich swoich źródłach przychodów, jak i ich wysokości. W niniejszej sprawie skarżący nie wywiązał się ze swoich obowiązków i nie wykazał w złożonym zeznaniu podatkowym w sposób prawidłowy dochodów ze wszystkich źródeł, stąd zasadnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...] zł, od uzyskanych dochodów ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. oraz praw autorskich, o których mowa w art. 18 u.p.d.o.f. Stosownie bowiem do art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 201, ze zm., dalej; "O.p."), jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W skardze strona zarzuciła organowi brak wskazania i jednoznacznego określenia w decyzji kwoty zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oraz wysokości odsetek za zwłokę. Podkreślenie jednak wymaga, że zgodnie z przytoczonym art. 21 § 3 O.p. organ w decyzji określa kwotę zobowiązania podatkowego, a nie zaległości podatkowej. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji przedstawiono w tabelarycznym ujęciu rozliczenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., w którym wskazano różnice pomiędzy podatkiem należnym, a sumą zaliczek pobranych i wpłaconych przez płatników. Wskazano także różnicę między podatkiem wynikającym ze złożonego przez skarżącego zeznania podatkowego, a podatkiem wynikającym z rozliczenia organu podatkowego. W związku z dokonanymi ustaleniami powstała zaległość podatkowa, którą stanowi podatek niezapłacony w terminie płatności, a jego wysokość wynika z tabeli znajdującej się na stronie 9-10 decyzji organu podatkowego pierwszej instancji (do zapłaty – [...] zł). W konsekwencji nie można zgodzić się ze skarżącym, że z zaskarżonej decyzji nie wynika kwota podatku do zapłaty. Tak samo nieuzasadniony jest zarzut braku określenia w decyzji wysokości odsetek za zwłokę. W myśl art. 53 § 3 O.p. odsetki za zwłokę nalicza sam podatnik, nawet więc w przypadku wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, odsetki te nie będą wynikać z jej treści. Zgodnie natomiast z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) tytuł wykonawczy musi zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Organ egzekucyjny, egzekwując należność pieniężną, musi znać jej wysokość, w tytule egzekucyjnym muszą zatem być podane wszelkie dane, pozwalające na jej ustalenie. Jeżeli przepis nakazuje wskazanie terminu, od którego nalicza się odsetki, to w przypadku gdy nie nalicza się ich nieprzerwanie od jednego terminu początkowego aż do ich wyegzekwowania, konieczne jest wskazanie w tytule przerw w naliczaniu odsetek. Wierzyciel nie może bowiem w wyniku przymusowej realizacji obowiązku uzyskać należności wyższej niż należna. W każdym przypadku przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej, wierzyciel powinien w tytule wykonawczym wskazać okresy, za jakie odsetki nie będą naliczane (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FSK 2267/10). Na rozprawie w dniu [...] maja 2018 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że zarzut braku uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek został zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto, w judykaturze jest wyrażany pogląd, że podatnik kwestionując prawidłowość naliczenia odsetek w tytule wykonawczym nie jest pozbawiony możliwości dochodzenia swych praw, w tym przed sądem administracyjnym. Bezpodstawnie wyegzekwowane (lub zapłacone) odsetki mogą bowiem stanowić nadpłatę, której podatnik może dochodzić w stosownym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 985/16). W skardze strona podnosi także, że organ podatkowy w sposób wygodny dla siebie zinterpretował fakt braku podpisu na korekcie zeznania podatkowego. Twierdzi, że brak jego podpisu jest winą organu podatkowego. Należy zauważyć, że na korekcie zeznania nie ma podpisu skarżącego (k. 12-17 akt adm.). W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. (k. 18-19 akt adm.) skarżący stwierdził, że korekty zeznań podatkowych zostały sporządzone na podstawie dokumentów przesłanych mu przez urząd skarbowy. Podkreślił, że przedkłada korekty zeznań mając świadomość, że oparte są one na całkowicie niewiarygodnych danych przekazanych przez Pierwszy Urząd Skarbowy w T., a tym samym nie może ponosić żadnej odpowiedzialności za ich zgodność ze stanem faktycznym. Kwestia braku podpisu skarżącego na złożonej korekcie była przedmiotem rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2017 r. przez pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego – K. G. ze skarżącym. Ze sporządzonej z tej rozmowy notatki służbowej (k. 20 akt adm.) wynika, że brak podpisu jest świadomym działaniem skarżącego, a korekty zeznań podatkowych złożone zostały pod presją pracowników organu podatkowego i podatnik nie bierze odpowiedzialności za ich treść. Skarżący podnosi, że treść tej notatki nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu rozmowy telefonicznej. Trzeba jednak zauważyć, że w toku całego postępowania podatkowego skarżący negował ustalenia organów podatkowych, a brak odpowiedzialności za dane zawarte w korekcie podnosił już we wskazanym piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. Trudno więc przyjąć, że brak podpisu na korekcie jest wynikiem tylko przeoczenia czy nieuwagi podatnika. Fakt braku podpisu skarżącego na złożonej korekcie oznacza, że organ nie mógł jej uwzględnić przy rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Zasadnie zatem organ wszczął w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe. Skarżący twierdzi także, że organ podatkowy nie uwzględnił jego wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu od decyzji. Należy jednak zauważyć, że w odwołaniu skarżący jako dowód przywołuje, np. swoje pisma z dnia [...] stycznia 2017 r. i [...] czerwca 2017 r., postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, czy decyzję organu pierwszej instancji, które znajdują się w aktach sprawy. Poruszane w tych pismach czy w odwołaniu kwestie – korekty zeznania podatkowego, stawiania się na wezwania organu podatkowego, sposobu doręczenia tytułu wykonawczego, braku odpowiedzi na pisma wysyłane do organu podatkowego pierwszej instancji poza toczącym się w sprawie postępowaniem podatkowym, bezpodstawnego wszczęcia postępowania podatkowego, braku otrzymania PIT-11 albo nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albo były przedmiotem oceny organu podatkowego. W szczególności słusznie organ zauważył, że w przypadku braku otrzymania informacji PIT-11 podatnik powinien zwrócić się do płatnika o przekazanie mu takiego dokumentu. Podatnik zobowiązany jest do złożenia zeznania i wykazania w nim prawidłowej wysokości uzyskanych w danym roku podatkowym dochodów. Brak otrzymania od podmiotu wypłacającego świadczenie informacji PIT-11 nie zwalnia go z tego obowiązku. W działaniu organ Sąd nie dopatrzył się naruszenia ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Sąd podziela stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ ustalił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Fakt, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu zebranymi w sprawie dowodami. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, skarżący nie zanegował skutecznie ustaleń organów podatkowych. Organ prawidłowo też zastosował przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. L. Kleczkowski E. Kruppik-Świetlicka T. Liwacz