I SA/Bd 920/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata M. E. kwotę 5.166 zł (pięć tysięcy sto sześćdziesiąt sześć) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w tym kwoty 2.214 zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 19 lipca 2011r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 235/11 oddalił skargę J. K. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej T. z dnia [...]r. w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2003r. Strona, działając przez pełnomocnika z urzędu, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił - wyrokiem z dnia 17 września 2013r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1444/11. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p.", w zw. z art. 197 § 1 tejże ustawy poprzez pominięcie przy wyrokowaniu faktu, że Dyrektor Izby Celnej zaniechał próby ustalenia, czy zakwestionowane przez organ oświadczenia są prawidłowe. NSA uznał, że nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego na okoliczność autentyczności podpisu osób zaprzeczających, iż podpisy złożone na oświadczeniach pochodziły od nich jest naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 187 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji takiej regulacji prawnej sąd administracyjny, ponownie rozpoznający skargę na orzeczenie organu administracji publicznej, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Jest on związany oceną prawną i wytycznymi wynikającymi z poprzedniego orzeczenia sądu. Skutkiem tego jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Odmienna ocena materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji stanowiłaby zatem prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego wyższej instancji. Należy zaznaczyć, że odstąpienie od wykładni prawa, zawartej w orzeczeniu NSA, uchylającym zaskarżony akt administracyjny jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania przez organ administracji publicznej, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSN 1999, nr 15, poz. 486). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w niniejszym składzie nie miał podstaw do odstąpienia od oceny prawnej oraz faktycznej wyrażonej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 17 września 2013r. sygn. akt I GSK 1444/11. Zatem skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie procedury postępowania przez organ podatkowy, który jak orzekł NSA "zaniechał próby ustalenia, czy zakwestionowane przez organ oświadczenia są prawidłowe poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego na okoliczność autentyczności podpisu osób zaprzeczających, iż podpisy złożone na oświadczeniach pochodziły od nich." Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga podlega uwzględnieniu. Organ ponownie rozpoznający sprawę winien wziąć pod uwagę powyższe wskazania NSA i ustalić, czy zakwestionowane oświadczenia są prawidłowe. Według Sądu wyższej instancji organ winien przeprowadzić pominięty dowód z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego w stosunku do osób, które zaprzeczyły, iż przedmiotowe podpisy pod zakwestionowanymi oświadczeniami uczynione zostały ich własną ręką. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 190 p.p.s.a. uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 187 O.p. i skargę uwzględnił na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. O wykonalności orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., o kosztach w oparciu o art. 200 w zw. z art. 250 p.p.s.a. oraz w oparciu o § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). E. Kruppik – Świetlicka I. Najda – Ossowska T. Liwacz