I SA/Bd 925/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2008r. postanowił: oddalić wniosek W dniu 30 stycznia 2012r. (uzupełniony 27 lutego 2012 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu formularza podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z rodzicami oraz pełnoletnim bratem. Nikt z domowników nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu. Wnioskodawca zakończył wcześniej prowadzoną działalność gospodarczą. Podał, że jest inwalidą. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Dodatkowym obciążeniem są alimenty zasądzone na rzecz jego małoletniej córki oraz prowadzone postępowania egzekucyjne. Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2012 r. zobowiązano stronę skarżącą do przedłożenia w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. W przesyłce nadanej dnia 27 lutego 2012 r. zostały nadesłane następujące dokumenty: decyzja Burmistrza P. z dnia [...] o wykreśleniu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, kserokopia poświadczenia zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego osoby bezrobotnej z dnia 22 lutego 2012 r. oraz kserokopia ,,pokwitowania odbioru alimentów na córkę N. N.". Z pokwitowania wynika, że skarżący płaci obecnie miesięcznie 250 zł alimentów na rzecz swojej córki. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wypełnił zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2012 r. i nie nadesłał stosownych dokumentów, zaś te które nadesłał nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. Z jednego z nich a mianowicie z ,,pokwitowania..." wynika, że skarżący płaci obecnie miesięcznie 250 zł alimentów na rzecz swojej córki. Ostatnia płatność miała miejsce w lutym br. Powstaje pytanie z jakiego źródła pochodzą owe środki skoro skarżący w formularzu PPF stwierdził, że nie tylko on ale i wszyscy jego domownicy nie posiadają jakiegokolwiek dochodu. Wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych. Prawo pomocy zaś przysługuje osobom, które znajdują się w trudnej sytuacji życiowej jak np. bezrobocie, choroba, klęska żywiołowa, ogólna nieporadność życiowa czy też śmierć jedynego żywiciela rodziny. Trudno uznać za bezrobotnego skarżącego skoro wezwany do nadesłania zaświadczenia o posiadaniu statusu bezrobotnego tego nie uczynił. Nie zostały również wskazane jakiekolwiek problemy zdrowotne skarżącego, chociaż podał w formularzu PPF, że jest inwalidą. Wezwany do nadesłania dokumentu potwierdzającego status inwalidy również tego nie uczynił. Tymczasem wnioskodawca ma 32 lata. Z powyższych danych wynika, że jest w sile wieku i powinien być aktywny zawodowo. Reasumując powyższe uznać należy że twierdzenia skarżącego są niewiarygodne i w związku z tym nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.