I SA/Bd 928/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska–Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Sędzia WSA Mirella Łent (spr) Protokolant . po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2010r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]r. Nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: lutego do maja 2004r. oraz lipca do października 2004r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z brzmieniem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Organ podkreślił, że z potwierdzenia odbioru decyzji wynika, iż przedmiotowa decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. została odebrana przez małżonkę skarżącego – E. S. w dniu 28 sierpnia 2009r. Zatem termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął dnia 11 września 2009r. Natomiast odwołanie, opatrzone datą 14 września 2009r., zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 15 września 2009r., a zatem zostało wniesione z naruszeniem ustawowego, czternastodniowego, terminu. Organ odwoławczy podkreślił, iż zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie i terminie do wniesienia odwołania - w ciągu 14 dni od daty jej doręczenia. Ponadto, jak wskazał organ, nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu w trybie przewidzianym w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Niezgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora IS podatnik wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zaskarżonemu postanowieniu zarzucił wydanie go z rażącym naruszeniem prawa, wbrew obowiązującym poglądom zarówno orzecznictwa jak i doktryny. Ponadto strona zarzuciła organowi naruszenie art. 122 i 187 § 1 w zw. z art. 149 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji uprawniającej do rozpoczęcia liczenia biegu terminu do odwołania. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienie i umorzenie postępowania w zakresie skutecznego wniesienia odwołania lub uchylenie zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, że wprawdzie jego żona potwierdziła własnoręcznym podpisem odbiór przedmiotowej korespondencji, jednakże wskazane potwierdzenie nie zawiera żadnej adnotacji doręczyciela, że zobowiązała się do przekazania jej adresatowi. W ocenie strony organ nie dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia odbioru spornej korespondencji ograniczając się jedynie do porównania dat: doręczenia decyzji i wniesienia odwołania. Poza tym podatnik podniósł, że przesyłka skierowana została pod błędny adres, gdyż jako adres do doręczeń wskazał nie L. [...], [...] O., a B. [...], [...] R.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowa argumentację w sprawie. Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnego adresu, na który skierował przesyłkę, organ podał, że w aktach sprawy znajduje się protokół z dnia 3 stycznia 2008r. sporządzony podczas czynności kontrolnych przez Dyrektora UKS, w którym skarżący wskazał, jako miejsce zamieszkania oraz adres do korespondencji: L. [...], [...] O.. Jak zaznaczył przy tym organ również na kopercie, w której przesłano odwołanie, wskazano powyższy adres, jako adres nadawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 223 § 2 pkt 1) op odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Sąd za bezsporne uznał, że odwołanie wniesiono po upływie 14 dniowego terminu od złożenia podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji przez żonę skarżącego. Spornym jest to, czy zobowiązała się ona do przekazania decyzji skarżącemu i to, czy decyzję skierowano pod właściwy adres. Są to okoliczności istotne z punktu widzenia art. 148 § 1 i 149 op. W ocenie Sądu, instytucja doręczenia zastępczego uregulowana w art. 149 o.p. ma charakter fakultatywny. Tym samym osoba odbierająca pismo podejmuje się oddać je adresatowi i dobrowolnie bierze na siebie odpowiedzialność za prawidłowy odbiór przesyłki przez adresata. Oznacza to, że z faktu pozostawania we wspólnocie domowej oraz zobowiązania się do oddania pisma wynika generalne domniemanie upoważnienia do odbioru pism. Domniemanie to może być skutecznie obalone przez adresata, ale jeżeli podatnik nie kwestionował faktu, że jego żona była podmiotem upoważnionym do odbioru zaskarżonej decyzji to jej ewentualne działania i zaniechania obciążają skarżącego.(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 lipca 2008r., I FZ 323/08). Skarżący nie wykazał, aby żona nie była upoważniona do odbioru pisma, a na pokwitowaniu wyraźnie istnieje zapis o podjęciu się doręczenia, do czego przy składaniu swego podpisu, żona nie wniosła żadnych uwag. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego adresu na jaki organ skierował przesyłkę, wskazać należy, że zgodnie z art. 148 § 1-3 op, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane: w siedzibie organu podatkowego; w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji; na wskazany adres poczty elektronicznej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Przepis ten określa zatem, że doręczyć można w mieszkaniu. Brak dookreślenia tego, co ustawodawca chciał by uznać za mieszkanie, pozwala stwierdzić, że chodzi tu o rzeczywiste, faktyczne mieszkanie adresata. Nie może być więc naruszeniem tego przepisu wysłanie decyzji na adres, który został wskazany przez skarżącego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ w wystarczający sposób uzasadnił swe działanie wskazując na to, że adres w L. został wskazany jako adres do korespondencji zarówno w protokole z 3 stycznia 2008 r. jak i na kopercie, w której przesłano do organu odwołanie. Mając na względzie powyższe oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent