I SA/Bd 930/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanowił: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata W dniu 29 czerwca 2012 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawca podał, że przebywa w zakładzie karnym gdzie pracuje i uzyskuje z tego tytułu dochód ok. 200 zł., nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomości. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Prawo pomocy w zakresie częściowym, o co wnosi skarżący, obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego art. 245 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze powołane we wniosku okoliczności uznać należy, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Według złożonego oświadczenia uzyskuje on niewielki dochód i obecnie przebywa w zakładzie karnym. W tej sytuacji skarżący nie ma obiektywnych możliwości finansowych, by ponieść koszty ustanowienia w sprawie pełnomocnika. Z uwagi na powyższe w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.