I SA/Bd 936/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 11 grudnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął wniosek (formularz PPF) B. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w którym skarżąca podała, że nie ma pieniędzy na zapłacenie kosztów sądowych. Otrzymuje wynagrodzenie w wysokości [...]zł (brutto), z którego potrącana jest co miesiąc kwota 610 zł. Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2009 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej, adwokat J. M., do przedłożenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, dokumentów obrazujących sytuację majątkową i finansową wnioskodawcy. Wezwanie zostało wysłane na adres kancelarii pełnomocnika i doręczone w dniu 04 stycznia 2010 r. osobie uprawnionej do odbioru przesyłki. Z akt sprawy wynika, że braki nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy polega na tym, iż strona zostaje zwolniona przez Sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Na podstawie art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Wobec powstałych wątpliwości co do sytuacji finansowej strony, zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2009 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących sytuację majątkową i finansową wnioskodawcy. Zarówno w zakreślonym terminie jak i do dnia dzisiejszego nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że wnioskodawca w sposób niewystarczający przedstawił swoją sytuację majątkową i finansową. Pomimo wezwania skarżąca w zakreślonym terminie nie przedstawiła żądanych przez Sąd dokumentów uzupełniających wniosek o przyznanie prawa pomocy. To na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy uniemożliwiają pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy, a strona na wezwanie Sądu nie przedstawiła stosownych dokumentów w tym przedmiocie. W rezultacie strona nie wykazała, że znajduje się w sytuacji wyłączającej możliwość poniesienia pełnych kosztów postępowania. W oparciu o powyższe ustalenia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.