I SA/Bd 940/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011r. sprawy ze skargi A. D. i J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokat B. L. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 3. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokat M. L. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I SA/Bd 940/10 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, iż odwołanie od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] określającej J. D., A. D., E. S. oraz R. T. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2008r. w kwocie 2.952,00 zł zostało wniesione z uchybieniem terminu. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotową decyzję organ doręczył podatnikom odpowiednio: J. D. - w dniu [...], A.D. - w dniu [...] E.S. - w dniu [...] R.T. - w dniu [...] co zostało udokumentowane na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek pocztowych. W treści decyzji zawarte zostało prawidłowe pouczenie o prawie do złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy S.. W związku z powyższym termin do złożenia odwołania dla wszystkich podatników winien być liczony od momentu podjęcia przesyłki przez ostatniego z podatników, którym był J.D., co oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia 23 czerwca 2010 r. i upłynął on odpowiednio w dniu 6 lipca 2010r. Organ podał, że od powyższej decyzji A. D. i J. D. wnieśli odwołanie, pismem z dnia 10 lipca 2010 r., złożonym osobiście w siedzibie organu podatkowego w dniu 12 lipca 2010 r., co zdaniem organu odwoławczego zostało potwierdzone prezentatą Urzędu Miasta i Gminy w S.. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że odwołanie zostało wniesione przez A. D. i J. D.z uchybieniem terminu 14 dni od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu prawnym rozstrzygnięcia SKO wskazało na treść art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast stosownie do art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z kolei przepis art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nakazuje organowi podatkowemu, w przypadku wniesienia odwołania po upływie ustawowego terminu, stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Wniesienie odwołania po terminie uniemożliwia Kolegium merytoryczne rozpatrzenia sprawy. Organ wyjaśnił ponadto, że strony nie złożyły z wniesionym po terminie odwołaniem jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodabniając w nim, że nastąpiło ono bez ich winy. Na powyższe postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania strony złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w którym podniosły, że odwołanie od przedmiotowej decyzji wniesiono w dniu 10 lipca 2010r., co potwierdza potwierdzenie nadania z dnia 10 lipca 2010r. nr [...], a nie jak twierdzi organ odwoławczy osobiście w dniu 12 lipca 2010r. List zawierał ponadto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, gdyż J.D. od dnia 28 maja do dnia 6 lipca 2010 r. przebywał poza terytorium Polski, a w dniach 7-9 lipca 2010 r. był w szpitalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze organ podał, że przesłane przez Burmistrza S. wraz z odwołaniem od decyzji akta sprawy nie zawierały zarówno koperty jak i wniosku J. D. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na okoliczności przebywania poza terytorium Polski i pobyt w szpitalu. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego podatnicy nie udowodnili podnoszonych w skardze twierdzeń, bowiem potwierdzenie nadania nieokreślonej przesyłki listowej w dniu 10 lipca 2010 r. nie może przesądzać faktu, że przedmiotowa przesyłka zawierała odwołanie od decyzji oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Gdyby bowiem podatnicy złożyli taki wniosek, to organ pierwszej instancji zobowiązany byłby do jego przesłania do Kolegium, w celu rozpatrzenia. Organ podał, że zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a sugerowane przez skarżących działanie organu pierwszej instancji nie jest poparte dowodami i w związku z tym chybione. Jednocześnie SKO wskazało, że w niniejszej sprawie A. D.również przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji, z którego podatniczka nie skorzystała. Organ wskazał też, że odwołanie zawierające zarzuty merytoryczne przeciwko decyzji Burmistrza S.wymienia dowody - 4 komplety, którymi są decyzja z dnia [...] w sprawie nadpłaty podatku od środków transportowych, postanowienie policji o umorzeniu śledztwa, pismo procesowe wnioskodawcy i uczestników postępowania, kserokopia pozwolenia czasowego rejestracji pojazdu. Nie wymienia się natomiast załącznika w postaci wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący nie napisali także, że wnoszą odwołanie w przypadku przywrócenia terminu do jego wniesienia, zatem w ocenie Kolegium takiego wniosku nie było, a same okoliczności wskazane przez podatników w jakich do tego uchybienia doszło, a mające w założeniu strony uprawdopodobnić brak jej winy (pobyt skarżącego za granicą oraz w szpitalu) powołano dopiero w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji/postanowienia i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż odwołanie do decyzji Burmistrza S.z dnia [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 223 §1 ustawy odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Z § 2 pkt 1 przepisu wynika natomiast, iż odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2) ww. ustawy organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2003 r. SA/Bk 271/2003, wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2006 r., III SA/Wa 1085/2006). Z akt sprawy wynika, że decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia J. D., A. D., E. S. oraz R.T.wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2008r. doręczono podatnikom odpowiednio: J. D. - w dniu [...]., A. D.- w dniu [...] E. S. - w dniu [...] R.T. - w dniu [...] co zostało udokumentowane na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek pocztowych. W decyzji organ prawidłowo pouczył jej adresatów o prawie do złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy S.W związku z powyższym termin do złożenia odwołania dla wszystkich podatników winien być liczony od momentu podjęcia przesyłki przez ostatniego z podatników, którym był J. D., co oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia 23 czerwca 2010 r. i upłynął on odpowiednio w dniu 6 lipca 2010r. Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia 10 lipca 2010 r. wnieśli odwołanie. Zdaniem organu odwołanie zostało złożone osobiście w siedzibie organu podatkowego w dniu 12 lipca 2010 r., co zostało potwierdzone prezentatą Urzędu Miasta i Gminy w S.. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że odwołanie zostało wniesione przez A. D.i J. D. z uchybieniem terminu 14 dni od daty doręczenia decyzji. Strony w skardze podniosły, iż odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosły w dniu 10 lipca 2010r. nadając je w placówce pocztowej, co potwierdza potwierdzenie nadania z dnia 10 lipca 2010r. nr [...]. Jednakże ta sporna kwestia nie wpływa na ocenę zaskarżonego postanowienia. Nie budzi bowiem wątpliwości, że bez względu czy odwołanie zostało złożone przez strony w placówce pocztowej w dniu 10 lipca 2010r., czy też osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 12 lipca 2010r., środek odwoławczy został złożony po terminie. Nie zaprzeczają temu również skarżący. Z kolei kwestia złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wykracza poza granice sprawy o jakich mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. Przywrócenie terminu jest sprawą odrębną, której załatwienie opiera się na przepisach 162 i n. ordynacji podatkowej. Obecnie nie ma żadnych wątpliwości, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przekroczony termin nie został przywrócony. Zatem okoliczność podniesiona przez skarżącego nie ma istotnego znaczenia. W świetle powyższego należy przyjąć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić. O kosztach orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).