I SA/Bd 95/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi W.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych na 2012 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Pakości określił W. L. oraz A. L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2012 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazując na art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), dalej u.p.o.l. stwierdził, że jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Następnie podniósł, że W. L. i E. L. w 2012 r. pozostawali i pozostają współwłaścicielami pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. A. L. nie zgadzając się z podjętą decyzją złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w zakresie uznania jej jako podatnika lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie odwołującej się organ podatkowy pierwszej instancji nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego oraz nie zgromadził wszystkich dowodów w sprawie. Strona stwierdziła, że za 2011 r. została wydana decyzja podatkowa, utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wcześniej bowiem ww. organy nie uznawały jej jako współwłaściciela wymienionych w decyzji pojazdów, wskutek czego odmawiano stronie ujawnienia jej danych osobowych w dowodach rejestracyjnych. Strona wskazała, że SKO w B. w decyzji z dnia [...] r. stwierdziło, że dopisanie jej jako współwłaściciela pojazdów może nastąpić wyłącznie po przedstawieniu dokumentu rozstrzygającego własność pojazdu, lub za zgodą wszystkich współwłaścicieli. Strona podniosła również, że wobec poprzednich decyzji nieuznających jej jako współwłaściciela pojazdu, niezrozumiała jest zmiana stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji. Jednocześnie zdaniem podatniczki organ pierwszej instancji podczas rozpoznania sprawy powinien dopuścić jako dowody w sprawie wydane uprzednio decyzje Starosty I., SKO w B., Naczelnika Urzędu Skarbowego w I., Izby Skarbowej w B. oraz wyroki WSA w Bydgoszczy, w sprawach toczących się od początku 2009 r., dotyczących ujawnienia danych osobowych A. L. w dowodach rejestracyjnych pojazdów. Strona wskazała także, że dokument rozstrzygający własność pojazdów nie został jeszcze wydany przez Sąd Rejonowy w I., w sprawie o sygn. I Ns 75/10, toczącej się o podział majątku wspólnego. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ podał, że jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] r. W. L. został wezwany przez organ podatkowy pierwszej instancji do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych, na druku DT-1 na 2012 r., w związku z niedopełnieniem przez podatnika obowiązku złożenia tej deklaracji w terminie do dnia [...] r. W związku z faktem, iż podatnik nie złożył ww. deklaracji organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec W. L., które potwierdziło, iż na dzień [...] r. pozostawał i nadal pozostaje właścicielem pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Następnie Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. określił W. L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2012 r. w kwocie [...] zł. W wyniku wniesionego przez podatnika odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. uchyliło sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność prawidłowego określenia własności przedmiotowych środków transportowych po rozwodzie Państwa A. i W. L., pod kątem wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, który rozstrzygnął m.in. o współwłasności [...] z [...] środków transportowych, będących przedmiotem decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, bowiem z kserokopii postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] r. wynikało, że ciągniki samochodowe o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], naczepa uniwersalna [...], naczepa ciężarowa [...], samochód ciężarowy [...] - w wyniku uprawomocnienia się w dniu [...] r. wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w Bydgoszczy sygn. akt XC 2452/088 - stanowią współwłasność w częściach ułamkowych byłych małżonków tj. W. i A. L. po [...] udziału w poszczególnych ruchomościach. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Burmistrz P. decyzją z dnia [...]r., określił W. L. oraz A. L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2012 r. w kwocie [...] zł. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało, że nie można uznać za prawidłowego działania organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe zostało wszczęte tylko wobec W. L., a na obecnym etapie decyzję wydano również na A. L., wobec której takiego wszczęcia nie było. Organ podkreślił również, że jak wynika z zaskarżonej decyzji wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2009 r. sygn. akt XC 2452/08 małżeństwo Państwa A. i W. L. zostało rozwiązane, natomiast wniosek o podział majątku pozostawiono bez rozpatrzenia. Natomiast A. L. wskazała w odwołaniu, że sprawa o podział majątku wspólnego o sygn. I Ns 75/10 nadal toczy się przed Sądem Rejonowym w Inowrocławiu. Dlatego też Kolegium stwierdziło, że w wyniku rozwodu kwestia własności pojazdów nie została rozstrzygnięta, gdyż sąd nie rozstrzygnął sprawy podziału majątku Państwa L. Organ podniósł, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. W myśl ust. 2 tego artykułu, jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (ust. 4a). Natomiast zgodnie z ust. 5 obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Kolegium wyjaśniło, że podatek od środków transportowych jest podatkiem typu majątkowego, związanym z posiadaniem prawa własności. Istnienie prawa własności, jak i fakt, że pojazd jest zarejestrowany oznacza, że osoba figurująca w rejestrze jako właściciel pojazdu jest obciążona obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku od środków transportowych. Ponadto organ podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Wyrejestrowanie pojazdu zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) następuje na wniosek właściciela w drodze decyzji uchylającej decyzję o wydaniu dla danego pojazdu dowodu rejestracyjnego. Kolegium podniosło, że jak wynika z akt podatkowych sprawy, w tym z kart informacyjnych pojazdów sporządzonych przez Starostwo Powiatowe w Inowrocławiu, pisma Starostwa Powiatowego w I. z dnia [...]. W. L. jest właścicielem pojazdów o nr rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a A. L. w dniu [...] r. została wykreślona jako współwłaściciel tych pojazdów. W dniu [...] r. A. L. została dopisana jako ich użytkownik. Ponadto, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu I Wydział Cywilny sygn. akt I Ns 75/10 z dnia 26 maja 2010 r., w dniu [...]r. A. L. otrzymała wyłączny zarząd pojazdami oraz naczepami wyszczególnionymi w ww. postanowieniu. Organ wskazał, że jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] r. decyzjami z dnia [...] r. odmówiono ujawnienia danych osobowych A. L. jako ich współwłaściciela w dowodach rejestracyjnych pojazdów, w związku z faktem, iż wnioskująca o ujawnienie swoich danych osobowych w dowodach A. L. udowadniała, że jest współwłaścicielem pojazdów. Jak wskazano główną przyczyną odmowy jest brak zgody W. L., natomiast dopisanie danych A. L. do dowodów rejestracyjnych pojazdów, jako współwłaściciela może nastąpić wyłącznie na wniosek wszystkich współwłaścicieli lub po przedstawieniu dokumentu własności rozstrzygającego własność na rzecz stron. W ocenie Kolegium, w takim stanie rzeczy organ podatkowy pierwszej instancji powinien przyjąć jako dowody w sprawie powoływane przez A. L. dokumenty, w tym decyzję SKO w B. dotyczącą podatku od środków transportowych za 2011 r. oraz dowody rejestracyjne pojazdów, skoro jak wynika z akt sprawy, to W. L. nie zgadza się z dopisaniem A. L. jako współwłaściciela pojazdów. W skardze do Sądu W. L. przytoczył treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wnosząc o jej zmianę poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. albo o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. W ocenie strony skarżącej decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz błędną wykładnią art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., który zdaniem podatnika ma zastosowanie w sprawie. Skarżący stwierdził bowiem, że do powyższego naruszenia prawa materialnego doszło w wyniku błędnego przyjęcia, że dowodami potwierdzającymi prawo własności (współwłasności) objętych sporem środków transportowych jest treść dowodów rejestracyjnych, przez co w sprawie naruszony został art. 187 § 1 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Podatnik podniósł, że w sprawie podziału majątku wspólnego A. i W. L. toczy się postępowanie sądowe o podział majątku wspólnego, w związku z czym bezpodstawnie przyjęto, że jedynym właścicielem środków transportowych, zobowiązanym do zapłaty podatku jest W. L. W ocenie strony organ odwoławczy pominął okoliczność, że sporne środki transportowe pozostają w wyłącznej dyspozycji A. L., prowadzącej działalność gospodarczą. Ponadto, strona skarżąca wskazała na kuriozalne, jej zdaniem uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na twierdzeniu, że w podobny sposób załatwiono sprawę dotyczącą podatku od środków transportowych za 2011r., podczas gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dlatego też podatnik będzie domagał się jej zmiany w przyszłości. Kontynuując podatnik wskazał, że pojazdy zostały zakupione w trakcie trwania małżeństwa A. i W. L., którzy nie zawierali małżeńskich umów majątkowych, natomiast obecnie przed Sądem Rejonowym w Inowrocławiu toczy się postępowanie o podział majątku dorobkowego byłych małżonków, a osobą uprawnioną do dysponowania środkami transportowymi jest była żona. Skarżący powołał także okoliczność, że decyzją z dnia [...] r. został wykreślony z Ewidencji Działalności Gospodarczej, więc skoro firma skarżącego nie istnieje od ponad roku, to nie może być on obciążony obowiązkiem zapłaty podatku od środków transportowych. W związku z tym, w ocenie strony zaskarżona decyzja narusza art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm. ) dalej w skrócie zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia : • przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, • lub przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też • przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o którym mowa wyżej, co oznacza, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Jak wynika z akt sprawy stan faktyczny, który niniejszy skład orzekający uznaje za prawidłowo ustalony, przedstawia się następująco : Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz P. określił W. L. oraz A. L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2012 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazując na art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), dalej u.p.o.l. - stwierdził, że jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Następnie podniósł, że W. L. i A. L. w 2012 r. pozostawali i pozostają współwłaścicielami pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się uczestniczka postępowania A. L. Odwołanie A. L. zostało uwzględnione, gdyż jak wynikało z akt sprawy organ wszczął postępowanie w sprawie ww. podatku tylko wobec W. L. Zatem organ odwoławczy zasadnie uznał, ze obciążanie podatkiem A. L. przez organ I instancji należało uznać za nieuprawnione. Jak wynika z akt sprawy małżeństwo skarżącego z uczestnikiem postępowania p. A. L. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt XC 2452/08. Do dnia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie została jednak rozstrzygnięta sprawa o podział majątku wspólnego (sygn. akt I Ns 75/10), tocząca się przed Sądem Rejonowym w Inowrocławiu. Mimo, że postanowieniem tego Sądu uczestniczka została wpisana jako użytkownik do dowodów rejestracyjnych samochodów, skarżący nadal nie wyraził zgody na dopisanie jej danych, jako współwłaścicielki aut. Zatem ten fakt przemawia za tym, że rozstrzygnięcie Kolegium Odwoławczego w B. było zasadne skoro nadal nie wyjaśniono kwestii własności spornych pojazdów. Skoro nadal nie można określić, która ze stron jest właścicielem przedmiotowych środków transportu, a tym samym, występuje w niniejszej sprawie w roli podatnika to rozstrzygnięcie burmistrza jako błędne należało uchylić. W opinii Sądu decyzja SKO jest prawidłowa, gdyż jak słusznie wskazał organ odwoławczy, uchylając decyzję Burmistrza P. stan faktyczny sprawy wymagał wyjaśnienia, co do kwestii podnoszonych przez A. L. a które to okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. ) obowiązek podatkowy w ww. podatku spoczywa na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych Jeżeli środek ten stanowi współwłasność obowiązek ten ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Na marginesie należy wskazać, że przed tut. Sądem w Wydziale II w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1290/11 zapadł wyrok oddalający skargę A. L. na decyzję SKO w sprawie odmowy dokonania czynności materialno – technicznej w sprawie dopisania jej danych do dowodów rejestracyjnych pojazdów. Powodem odmowy wpisania danych A. L. do dowodów rejestracyjnych był brak zgody byłego małżonka na wykonanie tej czynności technicznej, nie udzielenia pełnomocnictwa do działania skarżącej w jego imieniu. Sąd w wyroku oddalającym wniesioną skargę stwierdził, że : "Sporna jest własność przedmiotowego pojazdu, wobec tego fakt, że skarżąca wraz z W. L. pozostawała w związku małżeńskim nie jest wystarczający dla stwierdzenia o statusie prawnym pojazdu. Skarżąca nie przedstawiła bezspornego dowodu własności pojazdu." Skoro zarejestrowany może być wyłącznie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje to zasadnym było uchylenie przez SKO rozstrzygnięcia organu I instancji i wyjaśnienie tej spornej kwestii. Nie można wyrazić zgodę na obciążanie podatkiem osoby, która nie figuruje w dowodzie rejestracyjnym jako współwłaściciel. Na marginesie należy dodać, że zdziwienie budzi fakt, ze skarżący w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest podatek od środków transportu uznaje uczestniczkę postępowania za współwłaściciela i podatnika, gdy ten fakt przesądza o obowiązku opłacenia podatku. Natomiast w innym postępowaniu, odmawia jej prawa do ujawnienia danych osobowych w dowodach rejestracyjnych dot. przedmiotowych pojazdów. Spór o prawo własności może być rozstrzygnięty wyłącznie przez sądy powszechne a na obecnym etapie to postępowanie nie zostało zakończone. Stąd w opinii Sądu zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy i wzięcie pod uwagę dowodów dostarczonych przez uczestniczkę postępowania. W opinii strony organy dopuściły się rażącego naruszenia prawa. W tym miejscu należy wyjaśnić, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w wypadku oczywistego naruszenia prawa, dającego się ustalić na podstawie prostego zestawienia treści konkretnej normy prawnej z treścią orzeczenia zapadłego w sprawie. Zastosowana w orzeczeniu norma prawna powinna być rozumiana jednolicie. Rozbieżności w zakresie jej wykładni wykluczają możliwość uznania aktu za rażąco naruszający prawo, z uwagi na brak oczywistości takiego naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1822/09, LEX nr 992225). Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie jest brak oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji podlegającej badaniu w trybie stwierdzenia nieważności, a przepisami prawa. Pozostałe zarzuty skarżącego o naruszeniu zasad postępowania, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - tj. art. 187 § 1 ( zasada prawdy materialnej) oraz art. 191 (ocena dowodów), jak również art. 121 § 1 ( zasada zaufania do organów) i art. 122 (zasada prawdy obiektywnej) w tej sytuacji Sąd uznaje za nietrafione. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) skargę oddalił.