I SA/Bd 955/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016r. sprawy ze skargi S. Sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. dokonał na majątku spółki z o.o. "S. " (skarżąca) zabezpieczenia na poczet przewidywanych należności budżetowych z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. w łącznej przybliżonej kwocie 1.492.525 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 616.438 zł. Wniosek o zabezpieczenie zobowiązań podatkowych złożył Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., powołując się na ustalenia kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiocie zabezpieczenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie dokonania zabezpieczenia na majątku spółki na poczet przewidywanych należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. w łącznej przybliżonej kwocie 1.492.525 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 616.438 zł. Organ podatkowy dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem stwierdzenia, czy zachodzi uzasadniona obawa, że spółka nie zrealizuje przewidywanych należności budżetowych z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Wskazano, że jak wynika z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym spółka została zarejestrowana w dniu [...] marca 2010r., a jedynym jej udziałowcem jest M. P. posiadająca 1000 udziałów o wartości 50.000 zł. Jest ona również prezesem zarządu i prokurentem spółki. W związku z ustaleniami dokonanymi w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego w spółce z o.o. "J. ", Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wszczął postępowanie kontrolne w spółce "S." w zakresie rzetelności rozliczania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Ustalono, że w okresie objętym kontrolą miały miejsce "zamknięte" transakcje zakupu i sprzedaży realizowane pomiędzy spółkami: B. "S." i "J." oraz pomiędzy spółkami: BJP, "J." i P. Grupa Handlową, polegające na tym, iż podmioty te wystawiały tego samego dnia faktury dotyczące tego samego asortymentu towarów w identycznej ilości o jednostkowej cenie sprzedaży netto różniącej się o 1-2 grosze od ceny zakupu netto, bądź też kształtujące się na takim samym poziomie, przy czym w efekcie takiej transakcji zrealizowanemu na niej zyskowi przez jeden podmiot odpowiadała strata poniesiona przez inne, w związku z czym wynik ekonomiczny takiej transakcji kształtował się na poziomie zerowym i poniesionym przez wszystkie spółki łącznym kosztom zakupu odpowiadały łączne przychody osiągnięte przez te spółki. Jedynym celem przeprowadzenia opisanych transakcji "zamkniętych" było maksymalizowanie korzyści w postaci uzyskiwania dodatkowych upustów i rabatów, udzielanych przez producentów, a nie dokonywanie faktycznego obrotu towarowego. C. o możliwość zakupu towaru przez wyżej wymienione podmioty z wykorzystaniem wszelkich rabatów udzielonych z różnych tytułów przez dużych producentów. Aby sprostać wymogom uzyskania rabatu "sprzedawano towar" do innego rejonu dystrybucyjnego lub innego kanału dystrybucyjnego. Nie chodziło natomiast o rzeczywisty obrót towarowy pomiędzy spółkami "S.", BJP, "J." i PGH, których aktywność w tym zakresie ograniczała się jedynie do wystawiania faktur dokumentujących pozorny obrót, a których wystawienie było niezbędne dla uzyskania od producentów dodatkowych upustów i rabatów. Zgodnie z danymi wynikającymi z kwestionowanych faktur, towar trafiał finalnie do podmiotu, który go wcześniej "sprzedał". Nie dochodziło więc do żadnej faktycznej sprzedaży, a jedynie wystawiano faktury sprzedaży. W związku z ustalonymi nieprawidłowościami decyzją z dniu 15 listopada 2013 r. określono spółce "J." wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz wysokość zobowiązania, o którym mowa wart. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Decyzja ta została utrzymana przez organ podatkowy II instancji. W ramach postępowania kontrolnego w spółce "S." stwierdzono, że w ewidencjach księgowych spółki ujęte zostały - analogicznie jak w przypadku spółki J. faktury dokumentujące opisane powyżej "transakcje zamknięte". Spółka w okresie od stycznia do grudnia 2011 r. wystawiła 72 faktury VAT dotyczące transakcji, które w rzeczywistość nie miały miejsca, na łączna kwotę netto 7.526.849,40 zł, podatek VAT 1.492.526,71 zł. Organ podał, że faktury te stanowić będą podstawę do określenia spółce zobowiązania podatkowego, o którym mowa wart. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem organu, nieprawidłowości dały podstawę do naliczenia podatku od towarów i usług od wystawionych faktur w wysokości 1.492.525 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 616.438 zł. Jednocześnie w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione okoliczności uprawdopodobniają przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, które we właściwej wysokości zostanie określona po zakończeniu postępowania kontrolnego. Wskazano, że organ I instancji przedstawił szereg informacji, mających odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, które wskazują na wysokość przyszłego zobowiązania podatkowego i pozwalają na jego weryfikacje. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, że materiał dowodowy wskazuje, iż spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, który mógłby stanowić zabezpieczenie przedmiotowych roszczeń skarbu państwa. Spółka nie posiada żadnych nieruchomości. Jak wynika z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r. spółka posiadła na koniec 2013 r. rzeczowe aktywa trwałe o łącznej wartości 810.440,29 zł, zaś na koniec 2014 r. w kwocie 657.715,15 zł, (zmniejszenie wartości o 19% w porównaniu z rokiem 2013). Na środki trwałe składają się: budynki, lokale i obiekty inżynierii lądowej i wodnej o wartości 43.365,70 zł, urządzenia techniczne i maszyny o wartości 400.000 zł, środki transportu - 360,36 zł oraz inne środki trwałe - 213.984,14 zł. Organ zaznaczył, że w ramach czynności zabezpieczających organ egzekucyjny dokonał zajęcia w dniu [...] czerwca 2015 r. dwóch samochodów osobowych: "FORD FOCUS" oraz "VOLKSWAGEN PASSAT COMBI". Organ podał, że w składanych zeznaniach rocznych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), spółka w latach 2012 - 2014 zadeklarowała dochód w wysokości odpowiednio 61.319,15 zł, 256.146,06 zł, 161.652,81 zł. W deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 spółka wykazała obroty za okres od stycznia do grudnia 2012 r., 2013 r., 2014 r. odpowiednio 65.658.565,00 zł, 71.700.906 zł, 47.630.550 zł zaś za okres od stycznia do maja 2015 r. - 16.562.047 zł. Organ zauważył przy tym, że w latach 2011-2014 spółka uregulowała podatek od towarów i usług w kwocie 102.635 zł, natomiast na konto bankowe otrzymała z tytułu podatku od towarów i usług kwotę 6.470.000 zł. Za okres od stycznia do maja 2015 r. spółka nadal wykazuje zwroty na rachunek bankowy w łącznej kwocie 890.000 zł. Jednocześnie podatek dochodowy od osób prawnych w latach 2012 - 2014 spółka przede wszystkim regulowała z nadpłat w podatku dochodowym bądź też ze zwrotów podatku od towarów i usług. Uwzględniając, proporcję między wysokością dokonanych z tytułu podatku od towarów i usług przez spółkę w latach 2011-2014 wpłat i uzyskanego z tego tytułu zwrotu podatku oraz poziom osiąganych przez nią dochodów, jak również wartość posiadanego majątku, w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zachodzi obawa niewykonana przez spółkę przyszłego zobowiązania podatkowego, a organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie dokonał zabezpieczenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wbrew twierdzeniom spółki, zostały spełnione przesłanki określone w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych. W skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 33 § 1, § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o zabezpieczeniu, pomimo że w sprawie nie zachodzi przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania; - art. 33 § 1, § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o zabezpieczeniu, pomimo że nie wykazano, iż istnieje prawdopodobieństwo powstania zobowiązania podatkowego; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej wobec uzasadnienia decyzji nie czyniącego zadość wymogom ustawy, w szczególności bez wykazania w nim istnienia przesłanek zabezpieczenia w zakresie wynikającym ze stanu majątkowego i finansowego strony w dacie wydania decyzji; - art. 121 § 1 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasady przekonywania poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy i braku prawidłowego uzasadnienia decyzji oraz poprzez poparcie swoich twierdzeń wynikami kontroli wydanymi wobec innego podmiotu niż skarżąca; - art. 191 Ordynacji podatkowej wobec dowolności oceny kondycji finansowej skarżącej dla potrzeb zabezpieczenia, w oparciu o dane wynikające ze sprawozdań za lata 2012 - 2013, podczas gdy dla ustalenia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego istotnym pozostaje aktualna sytuacja finansowa spółki w 2015 r. lub co najmniej w 2014 r.; - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, z uwagi na wadliwe przeprowadzenie postępowania w sprawie dokonania zabezpieczenia i przyjęcie bezpodstawnych, nieopartych na materiale dowodowym domniemań na niekorzyść strony, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo powstania zobowiązania podatkowego oraz że sytuacja majątkowa i finansowa w dniu wydania decyzji była tego rodzaju, iż istniała uzasadniona obawa, że zabezpieczenie zobowiązania podatkowego nie zostanie wykonane; - art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez pogwałcenie rudymentarnej zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wyrażającej się w zobowiązaniu organu drugiej instancji do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, nie zaś wyłącznie do kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji, podczas gdy kontestowana decyzja zawiera jedynie krytyczną polemikę z zarzutami i nie rozstrzyga istoty sporu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze z zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. w łącznej przybliżonej kwocie 1.492.525 zł wraz z odsetkami w wysokości 616.438 zł. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. D., L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. D., P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 Ordynacji podatkowej instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98). Stosownie do art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 Ordynacji, w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 Ordynacji, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Przesłanką zabezpieczenie jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim – o zbywanie majątku. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W konsekwencji za trafny uznać należy pogląd, że zwrot "trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań" określa stan, w którym zobowiązania nie są wykonywane, a jednocześnie, na podstawie informacji o sytuacji ekonomicznej dłużnika wiadomo, że nie będzie on miał w dającej się przewidzieć przyszłości środków na wykonanie zobowiązań (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 292). Natomiast okoliczność zbywania przez podatnika majątku uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, w szczególności wtedy, gdy dochodzi do uszczuplenia jego majątku, co utrudni lub uniemożliwi ewentualną egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., I FSK 538/14). Podkreślić też należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08). Zauważyć należy, że z akt sprawy nie wynika, aby spółka trwale nie uiszczała wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywała czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogłyby utrudnić lub udaremnić egzekucję. Pomimo tego, zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem podatkowym, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie zostanie wykonane. W tym względzie trzeba zauważyć, że z danych uzyskanych przez organ z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, iż spółka nie posiada żadnych nieruchomości. W ramach czynności zabezpieczających organ egzekucyjny dokonał zajęcia w dniu [...] czerwca 2015 r. dwóch samochodów osobowych – "Ford Focus" oraz "Volkwagen Passat Combi". W celu ustalenia sytuacji majątkowej podatnika organ odwoławczy dokonał również analizy danych zawartych w bilansie złożonym przez skarżącą za 2013 r. i za 2014 r. Z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r. wynika, że skarżąca posiadła na koniec 2013 r. rzeczowe aktywa trwałe o łącznej wartości 810.440,29 zł, zaś na koniec 2014 r. w kwocie 657.715,15 zł, (zmniejszenie wartości o 19% w porównaniu z rokiem 2013). Na wykazane w bilansie za 2014 r. środki trwałe składają się: budynki, lokale i obiekty inżynierii lądowej i wodnej o wartości 43.365,70 zł, urządzenia techniczne i maszyny o wartości 400.000 zł, środki transportu - 360,36 zł oraz inne środki trwałe - 213.984,14 zł. Należności krótkoterminowe na ostatni dzień roku 2013 wyniosły 11.452.692,58 zł, a 2014 r. - 5.369.382,29 zł, zaś zobowiązania krótkoterminowe stanowiły odpowiednio kwotę 18.612.781,85 zł oraz 11.945.797,84 zł. W rezultacie, zobowiązania skarżącej przekraczają jej należności. W latach 2013-2014 r. spółka nie wykazała należności i zobowiązań długoterminowych. W tym kontekście nie można zgodzić się z zarzutem strony, że organ podatkowy oparł się przy ocenie kondycji finansowej spółki na danych wynikających ze sprawozdań finansowych za lata 2012 i 2013. Organ uwzględnił dane z bilansu za 2013 r. i 2014 r. Z kolei w składanych zeznaniach rocznych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), spółka w latach 2012 - 2014 zadeklarowała dochód w wysokości odpowiednio 61.319,15 zł, 256.146,06 zł i 161.652,81 zł. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych łączne zobowiązanie za 2013 r. wyniosło 48.668 zł, z czego kwota 33.647 zł pochodziła z nadpłaty podatku dochodowego z roku poprzedniego, zaś kwota 15.021 zł ze zwrotu podatku od towarów i usług. Z kolei za 2014 r. spółka tytułem podatku dochodowego zadeklarowała kwotę do wpłaty 30.714 zł, która została również uregulowana ze zwrotu podatku od towarów i usług. W zakresie natomiast podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. spółka do zapłaty wykazała kwotę - 630 zł oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, za 2012 r. do zapłaty - 102.005 zł oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, za 2013 r. wykazała jedynie kwoty do zwrotu na rachunek bankowy - 2.130.000 zł, za 2014 r. do zwrotu na rachunek bankowy - 4.340.000 zł. W rezultacie, w latach 2011-2014 spółka uregulowała podatek od towarów i usług w kwocie 102.635 zł, natomiast na konto bankowe otrzymała z tytułu podatku od towarów i usług kwotę 6.470.000 zł. Za okres od stycznia do maja 2015 r. skarżąca nadal wykazuje zwroty na rachunek bankowy w łącznej kwocie 890.000 zł. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami (2.108.963 zł), brak majątku wystarczającego na zaspokojenie przedmiotowych zaległości oraz wielkość uzyskiwanych przez spółkę dochodów, zasadnym jest twierdzenie organu podatkowego, że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z wykonania zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja może powstać nie tylko wtedy, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań, czy zbywa majątek, lecz w każdym przypadku, gdy brak zabezpieczenia mógłby pozbawić wierzyciela publicznego jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Wskazać przy tym należy, że choć spółka otrzymała w wyniku zwrotów podatku od towaru i usług znaczne kwoty pieniężne, to w wyniku zajęcia rachunków bankowych zabezpieczono jedynie kwotę 261.495,62 zł. Ponadto dokonano zabezpieczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2015 r. w wysokości 170.000 zł oraz za czerwiec 2015 r. w kwocie 170.000 zł (k. 157). Podkreślenia wymaga, iż w złożonym odwołaniu, jak i w skardze spółka, kwestionując ustalenia organu podatkowego co do jej sytuacji finansowej, nie wskazała majątku, który mógłby stanowić potencjalne zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego. Ponadto wskazać należy na ustalenia dokonane przez organ w toku prowadzonego postępowania kontrolnego. Z ustaleń tych wynika, że miały miejsce transakcje zakupu i sprzedaży pomiędzy spółkami B. "G.", "S." i "J.“ oraz pomiędzy spółkami: B. "G.", "J.“ i P. Grupa Handlową, polegające na tym, iż podmioty te wystawiały tego samego dnia faktury dotyczące tego samego asortymentu towarów w identycznej ilości o jednostkowej cenie sprzedaży netto różniącej się o 1-2 grosze od ceny zakupu netto, bądź też kształtujące się na takim samym poziomie, przy czym w efekcie takiej transakcji zrealizowanemu na niej zyskowi przez jeden podmiot odpowiadała strata poniesiona przez inne, w związku z czym wynik ekonomiczny takiej transakcji kształtował się na poziomie zerowym i poniesionym przez wszystkie spółki łącznym kosztom zakupu odpowiadały łączne przychody osiągnięte przez te spółki. Stwierdzono, że jedynym celem przeprowadzenia opisanych powyżej "zamkniętych" transakcji było maksymalizowanie korzyści w postaci uzyskiwania dodatkowych upustów i rabatów, udzielanych przez producentów, a nie dokonywanie faktycznego obrotu towarowego. Chodziło o możliwość zakupu towaru przez wyżej wymienione podmioty z wykorzystaniem wszelkich rabatów udzielonych z różnych tytułów przez dużych producentów. Aby sprostać wymogom uzyskania rabatu "sprzedawano towar" do innego rejonu dystrybucyjnego lub innego kanału dystrybucyjnego. Nie chodziło natomiast o rzeczywisty obrót towarowy pomiędzy spółkami: "S.“, BJP, "J.“ i P. Grupą Handlową. Aktywność tych podmiotów ograniczała się jedynie do wystawiania faktur dokumentujących pozorny obrót, a których wystawienie było niezbędne dla uzyskania od producentów dodatkowych upustów i rabatów. Zgodnie z danymi wynikającymi z kwestionowanych faktur, towar trafiał finalnie do podmiotu, który go wcześniej sprzedał. Nie dochodziło więc do żadnej faktycznej sprzedaży, a jedynie wystawiano faktury sprzedaży. Każdy z tych podmiotów był bowiem w rzeczywistości również kupującym i sprzedającym, w tym samym czasie zbywał towar i równocześnie go nabywał, w identycznym asortymencie i ilościach, z minimalną różnicą w cenie bądź też po identycznej cenie. Powyższe nieprawidłowości były podstawą do wydania decyzji w dniu [...] października 2013 r. określającej spółce "J." za okres od sierpnia 2011 r. do czerwca 2012 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz wysokość zobowiązania, o którym mowa w art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Decyzja ta została utrzymana przez organ podatkowy drugiej instancji. Skarga na decyzję organu odwoławczego została odrzucona przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 12 września 2014 r., I SA/Bd 397/14, z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Powyższa decyzja jest zatem ostateczna i prawomocna. Organy podatkowe ustaliły przy tym, że prezesem zarządu w spółce "J." była M. P., która, od września 2010 r. (z niewielką przerwą), jest jednocześnie prezesem zarządu w spółce "S.". W ramach prowadzonego postępowania kontrolnego w spółce "S." stwierdzono, że w ewidencjach księgowych spółki ujęte zostały - analogicznie jak w przypadku spółki "J." faktury dokumentujące opisane powyżej "transakcje zamknięte". W trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, że spółka w okresie od stycznia do grudnia 2011 r. wystawiła 72 faktury VAT dotyczące transakcji, które w rzeczywistość nie miały miejsca, na łączna kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł. Odbiorcami faktur były następujące podmioty: "D. ", BJP, "J." oraz P. Grupa Handlowa. Faktury te stanowić będą podstawę do określenia spółce zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (do odpowiedzi na skargę organ załączył kopię decyzji z dnia [...] września 2015r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określającej spółce za 2011 r. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz wysokość zobowiązania, o którym mowa w art. 108 ust. 1, w łącznej kwocie [...]zł). W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut, że organ nie wykazał prawdopodobieństwa powstania zobowiązania podatkowego. Ustalenie organów podatkowych wskazują na to, że spółka uczestniczyła w procederze wystawiana nierzetelnych faktur. Zachowanie się przy tym skarżącej polegające na wystawianiu faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych także podważa jej wiarygodność jako rzetelnego podatnika i wskazuje na to, że wykonanie przez niego przyszłych zobowiązań może być zagrożone. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wyrażonej w art. 127 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej ponownie, rzetelnie rozpoznał sprawę, jak i argumenty podnoszone przez stronę. Samodzielnie też dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zlecił nawet uzupełnienie dowodów organowi pierwszej instancji w trybie art. 229 Ordynacji. Przyznanie racji organowi pierwszej instancji wskazuje wyłącznie na to, że rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ jest prawidłowe, w pełni aprobowane przez organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 121, art. 122 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa i narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu z pozostałymi dowodami, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżąca, za pomocą dostępnych jej środków dowodowych, nie zanegowała skutecznie ustaleń organów podatkowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości. H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski J. Szulc