I SA/Bd 998/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji prawa majątkowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata W. M. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] r. odmawiające T. G. zwolnienia z egzekucji prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu dzierżawy lokalu. W uzasadnieniu organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Miejski w A. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obejmujących podatek od nieruchomości ([...] r.) w łącznej kwocie [...] zł. W toku tego postępowania zawiadomieniami z dnia [...] r., a następnie w miarę napływu kolejnych tytułów wykonawczych – [...] [...] r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z tytułu dzierżawy przypadającą skarżącemu od B. M. na podstawie umowy z dnia [...] r. w kwocie [...] zł miesięcznie. Pismem z dnia [...] r. strona wystąpiła do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zwolnienie spod zajęcia kwoty otrzymywanej z tytułu dzierżawy wskazując, że jest to jego jedyne źródło dochodu, po czym Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. uzyskawszy zgodę wierzyciela (pismo Burmistrz Miasta A. z dnia [...]. Nr [...]), postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wyraził zgodę na zwolnienie z zajęcia kwoty [...] zł (4/5 kwoty wierzytelności). Skutkiem postanowienia Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] r. sygn. akt [...] rozstrzygającym - w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej - o wyznaczeniu administracyjnego organu egzekucyjnego do dalszego prowadzenia egzekucji łącznej na rzecz wierzycieli: O. S. M. w A. w kwocie [...] zł oraz A. i K. M. w kwocie [...] zł należności głównej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. przejął tytuły wykonawcze wierzycieli cywilnych i zawiadomieniem z dnia [...] r. na ich poczet dokonał zajęcia przedmiotowej wierzytelności. Dnia [...] r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo, w którym skarżący wniósł o zwolnienie z egzekucji zajętej kwoty wierzytelności. Do wniosku dołączył m.in. pismo B. M., w którym prosi on o uchylenie wypowiedzenia pismem z dnia [...] r. umowy dzierżawy i przedłużenie jej na okres trzech miesięcy z możliwością dalszego przedłużenia do czasu znalezienia lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący stwierdził natomiast, że wyraził zgodę na przedłużenie umowy dzierżawy do końca 2010 r. za kwotę [...] zł. Podkreślił, że kwota ta jest jego jedynym źródłem dochodu. Stwierdził jednocześnie, iż podatek zapłaci sam "po załatwieniu (...) spraw przez organa administracji publicznej, zgodnie z treścią (...) załączników". Powołane załączniki stanowiły natomiast pisma do Burmistrza Miasta A., Naczelnika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w A., Starosty Powiatu A. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. pismami z dnia [...] r. nr [...], [...] i [...] wystąpił do wierzycieli o zajęcie stanowiska w sprawie zwolnienia zajętej egzekucyjnie kwoty. W odpowiedzi O. S. M. (pismo z dnia [...] r.) oraz A. i K. M. (pismo z dnia [...] r. nr [...]) nie wyrazili zgody na zwolnienie, natomiast Burmistrz Miasta A. (postanowienie z dnia [...] r. nr [...]) wyraził zgodę na zwolnienie z egzekucji 4/5 wierzytelności otrzymywanej z tytułu czynszu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zwolnienia z egzekucji administracyjnej wierzytelności z tytułu dzierżawy lokalu. W uzasadnieniu zacytował treść art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącego o zwolnieniu z egzekucji składnika majątku zobowiązanego i podkreślił jego uznaniowy charakter. Wskazał również na brak ustawowych przesłanek zwolnienia z powodu braku zgody na nie ze strony wszystkich wierzycieli. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie z tego powodu, iż "nie wyraża zgody komukolwiek" na zajęcie czynszu, lokal zaś wynajmuje do końca 2010 r. za kwotę [...] zł. Następnie poinformował, że B. M. wpłacił do Urzędu Skarbowego w A. kwotę [...] zł na poczet zaległości skarżącego w podatku od nieruchomości, a przez cztery miesiące będzie potrącał z czynszu kwotę [...] zł miesięcznie. Strona wyjaśniła, że za stanowiącą jej dochód kwotę [...] zł prowadzić będzie gospodarstwo domowe i dochodzić swoich praw jako obywatel i właściciel drogą administracyjną i sądową. To natomiast miesięcznie pochłania kwotę[...] zł. Następnie skarżący podniósł, iż nie jest jego winą, ani B. M., niezałatwienie przez organa administracji publicznej spraw zgodnie z obowiązującym prawem i jego wolą. Zdaniem skarżącego, niezałatwienie spraw przez organa administracji publicznej (np. wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków strony, nieruchomości osób trzecich jako jej współwłaścicieli) spowoduje, iż nie wygra żadnej sprawy w żadnym z sądów przeciwko komukolwiek. W tej sytuacji, od Dyrektora Izby Skarbowej w B. strona domaga się spowodowania i dopilnowania, aby Burmistrz Miasta A., Starosta Powiatu A. i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. załatwili w trybie natychmiastowym wszystkie sprawy, z którymi skarżący zwrócił się do organów w sposób pisemny i ustny. Następnie strona wskazała Sądy administracyjne i cywilne na terenie kraju, przed którymi dochodzi swoich praw i stwierdza, że w przypadku, gdy prawa te nie zostaną uznane, skieruje sprawę przeciwko Państwu Polskiemu i Skarbowi Państwa do Trybunału w Strasburgu, czego jednak chciałby uniknąć. Dodała, że szersze wyjaśnienia i uzasadnienia do załatwienia swoich spraw przedstawiła Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. w poprzednich prośbach, zażaleniach i skargach. Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku w przypadku, gdy zobowiązany nie wykona go w sposób dobrowolny. Zadaniem organu egzekucyjnego jest szybkie i efektywne przeprowadzenie tego postępowania, co jest korzystne zarówno dla wierzyciela (szybkie uregulowanie roszczenia), jak również dla zobowiązanego (mniejsza kwota odsetek za zwłokę). Wykonując nałożone zadanie organ egzekucyjny na mocy art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje środki egzekucyjne przewidziane art. 1a pkt 12. Mając jednak na względzie złożoność okoliczności życiowych ustawodawca wprowadził instytucję zwolnienia z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego (art. 13 § 1 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią tego przepisu, organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Dyrektor wskazał, że zastosowanie zwolnienia w trybie art. 13 ustawy wymaga zaistnienia określonych w nim warunków, a ponadto stanowi przedmiot uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet zaistnienie w danej sprawie wszystkich wymienionych w przepisie okoliczności, nie obliguje organu egzekucyjnego do pozytywnego załatwienia złożonego przez zobowiązanego wniosku. Wyjaśnił, że priorytetem dla organu egzekucyjnego musi być bowiem zaspokojenie roszczeń wierzycieli i szybkie zakończenie egzekucji. Dyrektor podkreślił, że alternatywą dla zajętego składnika majątku zobowiązanego może być inny wskazany przez niego majątek, z którego możliwe będzie przeprowadzenie egzekucji. Zauważył, że skarżący majątku takiego nie przedstawił, stwierdził natomiast, że dochód uzyskiwany z zajętej wierzytelności służy do prowadzenia gospodarstwa domowego i dochodzenia praw przed organami administracji publicznej. W tej sytuacji Dyrektor zwrócił uwagę na wypowiedzenie przez skarżącego zawartej na czas nieoznaczony umowy dzierżawy, a następnie jej przedłużenie na nowych warunkach polegających na obniżeniu czynszu z [...] zł do [...] zł. Jakkolwiek dysponowanie własnym majątkiem należy do właściciela, to w warunkach, gdy - jak skarżący sam stwierdza - dochód z czynszu stanowi jego jedyne źródło utrzymania, rozporządzenie nim w sposób mniej korzystny dla siebie, tym bardziej zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, nie może stanowić argumentu dla zaistnienia w sprawie okoliczności przemawiających za pozytywnym załatwieniem wniosku. W jego ocenie, rozważania w zakresie wystąpienia w sprawie ważnego interesu zobowiązanego mają zresztą charakter niepierwszorzędny, kluczowe znaczenie dla odmowy zwolnienia przedmiotowej wierzytelności z egzekucji ma bowiem to, iż wniosek nie uzyskał zgody ze strony wszystkich wierzycieli. Organ wyjaśnił, że w zakresie zawartego w zażaleniu żądania spowodowania i dopilnowania załatwienia spraw skierowanych do Burmistrza Miasta A., Starosty Powiatu A. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A., Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie jest organem właściwym, albowiem wymienione organy stanowią organy samorządu terytorialnego i inspekcji, które nie należą do służb skarbowych. W skardze złożonej do Sądu, T. G. zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. łamanie w sposób świadomy, wyrachowany i ze złej woli jego konstytucyjnych praw. W związku z tym domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i załatwienia spraw w trybie natychmiastowym. Skarżący żądając powyższego od Dyrektora Izby Skarbowej w B. stwierdził, iż nie chce czekać na rozstrzygnięcia sądów, gdyż nosi się z zamiarem wniesienia sprawy przeciwko Państwu Polskiemu i Skarbowi Państwa do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu. Podkreślił, iż nie chce być do tego zmuszany przez postawę organu administracyjnego i wydawanie kolejnych postanowień, z których wynika, iż to Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. ma załatwiać jego sprawy. Skarżący wskazał, że to administracja publiczna jest powołana do tego by załatwiać sprawy obywateli zgodnie z obowiązującym prawem, sądy cywilne i administracyjne są zaś ostatecznością. Następnie skarżący, podobnie jak w zażaleniu z dnia [...] r. podniósł, iż innego majątku nie posiada, a kwota [...]zł miesięcznie jest jedynym źródłem jego dochodu przeznaczonym na odżywianie i niezbędnym do dochodzenia praw jako obywatela i właściciela drogą administracyjną i sądową. Skarżący stwierdził następnie, iż jako obywatel i właściciel chce wywiązywać się z obowiązków z należytą starannością i w wyznaczonych terminach i dlatego domaga się od Państwa Polskiego i Skarbu Państwa, aby poprzez swoich reprezentantów w terenie dokonały zwrotu nieruchomości do dyspozycji w granicach i zapisach w jakich ją kupił i za co płaci podatki. Skarżący domaga się również odszkodowania. Stwierdził, że inne rozwiązania go nie interesują, a na rozdawanie prezentów go nie stać, gdyż posiada dużo dzieci. Ponownie też do Dyrektora Izby Skarbowej w B. skierował żądanie spowodowania i dopilnowania załatwienia - w trybie natychmiastowym - przez Burmistrza Miasta A., Starostę Powiatu A. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. spraw, z którymi zwrócił się do tych organów "w sposób pisemny i ustny" (wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków osób trzecich jako współwłaścicieli nieruchomości, powołanie komisji mającej na celu ustalenie zakresu zniszczenia nieruchomości, zlikwidowanie samowoli budowlanej i przywrócenie nieruchomości stanu poprzedniego, wyłączenie domu/oficyny ze wspólnoty mieszkaniowej, wymeldowanie i wysiedlenie osób naruszających własność skarżącego, wypłacenie odszkodowania za poniesione straty, utracone korzyści i zniszczenie nieruchomości), a wystąpienia do których stanowią załączniki do przedmiotowej skargi. Skarżący podniósł, iż dochodzenie praw poprzez złożone powództwa i skargi do sądów cywilnych i administracyjnych, o których informował w zażaleniu z dnia [...] r., a także nakłady na życie wymagają środków. Z tych powodów skarżący wniósł o "przychylne rozpoznanie zażalenia". W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W pismach z dnia [...]., [...]., [...]., [...]., [...] i [...]. o podobnej treści skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponownie poinformował Sąd, iż jest od 20 lat właścicielem nieruchomości, którą zasiedział w dobrej wierze. W dniu [...]. minął ustawowy 30-dniowy termin na załatwienie przez organ wszystkich jego spraw, a [...]. minął ustawowy 9-miesięczny termin na załatwienie spraw najtrudniejszych i najbardziej zawiłych. Zaznaczył, że nie wyraża zgody na dopisanie do jego nieruchomości p. Z. M. i p. I. K.- spadkobierców - jako współwłaścicieli - części oraz na ustanowienie kuratora sądowego na nieruchomości i na jej podział. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zwolnienie spod egzekucji prawa majątkowego w postaci wierzytelności powstałej w wyniku zawartej przez skarżącego umowy dzierżawy. W kontekście zarzutów skarżącego przede wszystkim podnieść należy, że Sąd Administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonego do sądu indywidualnego aktu administracyjnego, w stanie faktycznym sprawy postanowienia odmawiającego skarżącemu zwolnienia spod egzekucji zajętego prawa majątkowego. Sąd nie posiada kompetencji merytorycznych pozwalających na dokonanie rozstrzygnięcia sprawy poprzez zwolnienie spod egzekucji zajętej wierzytelności. Nie może też w wyroku nakazać organowi dokonania takiego zwolnienia, bowiem postanowienie rozstrzygające tę kwestię ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w przypadku spełnienia przesłanek do zwolnienia prawa majątkowego spod egzekucji, organ może, lecz nie musi orzec o zwolnieniu. Sąd może w zakresie swych ustawowych kompetencji jedynie ocenić, czy zaskarżony akt administracyjny (postanowienie) narusza prawo. W okolicznościach faktycznych sprawy zauważyć trzeba, że nie wolno Sądowi wkraczać w materię, która była albo będzie przedmiotem odrębnego postępowania przed organami administracji. Przy czym pojęcie "materia" rozumieć należy jako prawo materialne (por wyrok WSA z 21 września 2006 r., sygn. akt III S.A./Wa 3108/05, LEX nr 265493). Sąd nie bada postępowania egzekucyjnego "w ogólności", czy też wszystkich możliwych w jego obszarze (potencjalnie lub nawet rzeczywiście) spornych zagadnień prawnych i faktycznych. Kontroluje postępowanie organów administracji i wypowiada się tylko w przedmiocie zaskarżenia zrelatywizowanym do przedmiotu aktu administracyjnego, na który w danej indywidualnej sprawie wniesiona została skarga sądowoadministracyjna (por. wyrok NSA z 27 luty 2007 r., sygn. akt II FSK 294/06). Powiedzieć zatem dalej trzeba, że Sąd zobowiązany jest do rozpatrzenia sprawy w jej granicach. Granice te wyznacza podstawa prawna podjętego przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia. Sąd musi zatem zawęzić swą ocenę legalności aktu do oceny działania organu egzekucyjnego w zakresie odmowy zwolnienia spod egzekucji prawa majątkowego. W okolicznościach faktyczno-prawnych sprawy do zbadania zaistnienia przesłanek wynikających z art. 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej ustawą o p.e.a. Powołany przepis stanowi, że organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Do zwolnienia spod egzekucji zajętego prawa niezbędne jest spełnienie trzech przesłanek, a mianowicie: zobowiązany winien złożyć wniosek o zwolnienie spod egzekucji zajętego składnika majątkowego, musi wykazać się przy tym ważnym interesem, natomiast wierzyciel winien wyrazić zgodę na to zwolnienie. W niniejszej sprawie dwaj wierzyciele skarżącego nie wyrazili zgody na zwolnienie spod zajęcia wierzytelności. Tym samym nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia. Taki stan skutkuje stwierdzeniem, iż odmowa zwolnienia spod zajęcia nie narusza prawa. Podnieść dalej należy w kontekście twierdzeń pełnomocnika strony skarżącej zaprezentowanych podczas rozprawy w dniu 12 stycznia 2011 r., a mianowicie: iż doszło w sprawie do uchybienia prawu procesowemu na skutek nieprzeprowadzenia w postępowaniu badania, czy wierzyciele skierowali egzekucję cywilną do przedmiotowego składnika majątku, że zarzut ten jest niezasadny. Zauważyć bowiem w tym względzie należy, że w myśl art. 773 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr. 43, poz. 296 ze zm.), który to przepis stanowił podstawę prawną postanowienia w sprawie zbiegu egzekucji, w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej co do tej samej rzeczy lub prawa majątkowego, administracyjny organ egzekucyjny i komornik wstrzymują czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela, dłużnika lub z urzędu i przekazują akta egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej sądowi rejonowemu, w którego okręgu wszczęto egzekucję, w celu rozstrzygnięcia, który organ egzekucyjny - sądowy czy administracyjny - ma dalej prowadzić łącznie egzekucje w trybie właściwym dla danego organu. (...). Z treści przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy dojdzie do zbiegu egzekucji cywilnej i administracyjnej do tej samej rzeczy lub prawa. Skoro w przedmiotowej sprawie zostało wydane przez Sąd Rejonowy w A. postanowienie z dnia [...] r., sygn. akt [...] o przekazaniu egzekucji – w wyniku jej zbiegu – do dalszego jej łącznego prowadzenia organowi administracyjnemu, to niewątpliwie stanowi to o faktycznym zbiegu egzekucji do tego samego prawa majątkowego. Dodatkowo wskazać trzeba, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się przesłany Urzędowi Skarbowemu przez Komornika Sądowego wniosek wierzyciela skarżącego O. S. M. w A. w sprawie wszczęcia egzekucji. We wniosku tym S. wskazała na wszczęcie egzekucji i wyegzekwowanie od dłużnika (skarżącego) jej należności z wierzytelności dłużnika przysługującej mu z tytułu czynszu od B. M. Tym samym nie powinno budzić wątpliwości, że wierzyciele skierowali egzekucję do tego samego prawa majątkowego – wierzytelności z tytułu czynszu. Na marginesie warto zauważyć, że organ egzekucyjny nie jest związany wnioskiem wierzyciela, co do zastosowania konkretnych środków egzekucyjnych. Art. 26 § 1 ustawy o p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Nie wynikają z tego przepisu, ani też z innego uregulowania normującego postępowanie egzekucyjne ograniczenia, które uniemożliwiałyby wyjście przez organ poza środki egzekucyjne wskazane przez wierzyciela. Organ ma za zadanie zaspokojenie należności wierzyciela, stosując środki, w jego uznaniu, skuteczne w realizacji tego celu. Końcowo stwierdzić należy, że wszelkie zarzuty kierowane pod adresem organów: Burmistrza, Starosty, Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego należało uznać w tym postępowaniu za nieusprawiedliwione. Wykraczają one bowiem poza przedmiot niniejszej sprawy. Mając zatem na uwadze zaprezentowaną argumentację, uwzględniając przede wszystkim fakt braku zgody wierzycieli na zwolnienie spod egzekucji wierzytelności, skonstatować należy, że zasadnie organy rozstrzygające niniejszą sprawę odmówiły rzeczonego zwolnienia. Wobec powyższego Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. W przedmiocie zasądzonych na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 250 p.p.s.a.