I SAB/Bd 10/09

PostanowienieWSA w Bydgoszczy2009-12-21

Skład orzekający: Sędzia WSA Mirella Łent

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wezwała uprzednio organu do usunięcia naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wezwała uprzednio właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie zażalenia. Niewyczerpanie tej drogi formalnej uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny.
Stan faktyczny
Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta T. dotyczące zwrotu nadpłaty podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zażalenie nie wpłynęło do organu, a o jego istnieniu dowiedziało się ze skargi. Po otrzymaniu akt sprawy, organ stwierdził brak oryginału zażalenia, jednakże postanowieniem z dnia 02 grudnia 2009 r. rozpoznał dołączone do skargi zażalenie, co uczyniło skargę bezprzedmiotową.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i J. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie nie rozpoznania zażalenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 29 października 2009 r. A. K. i J. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie nie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...], którym przekazano do Wydziału Podatków i Windykacji Urzędu Miasta T. pismo skarżących w sprawie zwrotu nadpłaty podatku w kwocie [...] zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o nieuwzględnienie skargi. Organ wskazał, że przedmiotowe zażalenie nie wpłynęło do Kolegium. O jego istnieniu organ dowiedział się ze skargi, do której dołączono kserokopię zażalenia. Na kserokopii tej widnieje prezentata Wydziału Ewidencji i Rejestracji Urzędu Miasta T. z datą wpływu pisma - 30 lipca 2009 r. W tej sytuacji organ zwrócił się do Wydziału Ewidencji i Rejestracji oraz Wydziału Podatków i Windykacji Urzędu Miasta T. o przesłanie akt dotyczących przedmiotowej sprawy. W dniu 01 grudnia 2009 r. wpłynęły z Wydziału Podatków i Windykacji do Kolegium akta sprawy, wśród których brak zażalenia. Natomiast Wydział Ewidencji i Rejestracji nie przysłał żadnych akt mających związek z tą sprawą. Organ ustalił, że również wymieniony Wydział nie dysponuje oryginałem zażalenia. Ponadto organ wskazał, że postanowieniem z dnia 02 grudnia 2009 r. rozpoznał dołączone do skargi zażalenie z dnia 30 lipca 2009 r., w związku z czym przedmiotowa skarga pozostaje bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art.52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wezwali Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie ich zażalenia skierowanego do w/w organu w dniu 30 lipca 2009r. Tym samym nie wyczerpali drogi, o której mowa w przytoczonym przepisie, co czyni ich skargę niedopuszczalną. Taka wykładnia prawa wpisuje się w linię orzeczniczą, którą prezentują takie orzeczenia jak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2008r., II FSK 487/07, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 17 marca 2004r., III SAB/Lu 2/04, czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 listopada 2009r., I SAB/GL 21/09. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art.58 § 1 pkt 6) i § 3 w związku z art.52 § 4 powołanej na wstępie ustawy orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło