I SAB/Bd 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o umorzenie postępowania postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 24 września 2015r. skarżąca wniosła skargę na "bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. polegającą na niewydaniu do chwili obecnej (...) rozstrzygnięcia od wniesionego przez skarżącą wniosku z dnia 21 marca 2013 roku o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot kwoty 13.196,43 zł przymusowo ściągniętej na świadczenia KRUS ze świadczeń ZUS z zawiadomienia o uchyleniu zajęcia świadczeń Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na świadczenia KRUS - znak [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając przebieg postępowania. Zarządzeniem z dnia 19 listopada 2015r. Sąd zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy o udzielenie dokładnej informacji, czy skarżąca składała, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267) – dalej jako: "k.p.a.", zażalenie w przedmiocie ww. bezczynności. Pismem z dnia 30 listopada 2015r. organ poinformował, że skarżąca nie składała takiego zażalenia (k. 9 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że strona wniosła skargę do Sądu na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy w ramach prowadzonego wobec niej, obecnie już zakończonego, postępowania egzekucyjnego. Zatem środkiem zaskarżenia, o którym stanowi art. 52 p.p.s.a. jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w B.. Z akt sprawy, w tym odpowiedzi udzielonej przez organ, wynika natomiast, że strona nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nią skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.