I SAB/Bd 2/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 15 grudnia 2014r. S. W. (skarżący) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Dyrektora Izby Skarbowej w B. w prowadzeniu sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] określającą S.i K .W. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008r. w kwocie 2.784 zł. Jednocześnie skarżący wniósł skargę na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Dyrektora Izby Skarbowej w B. stwierdzając, że skarżący wbrew art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a) wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego bez wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. w przypadku skargi na bezczynność czy przewlekłe postępowanie nie złożył do organu podatkowego ponaglenia o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Jednocześnie Sąd postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015r. odrzucił skargę na ww. decyzję z dnia [...], nr [...], uznając, że została ona złożona po terminie. Oba postanowienia Sądu z dnia 10 kwietnia 2015r. (o odrzuceniu skargi na bezczynność oraz na decyzję Dyrektora z dnia [...].) zostały doręczone skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2015r. Skarżący w piśmie z dnia 30 kwietnia 2015r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 04 maja 2015r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania oraz w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej. Wniosek uzasadnił tym, że nie dokonał czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Dodał, że z braku wiedzy nie dokonał "ponaglenia", wymuszającego załatwienie przez organ sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 ppsa, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano; uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Natomiast zgodnie z treścią art. 88 ppsa, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę S. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] [...], uznając ją za niedopuszczalną i stwierdzając, że skarżący wbrew art. 52 § 1 p.p.s.a wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego bez wyczerpaniu środków zaskarżenia. W konsekwencji skoro skarga była niedopuszczalna to znaczy, że nie istniał termin do jej wniesienia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 u.p.p.s.a. wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest od rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podaytkowej. Ponaglenie to powinno być załatwione, stosownie do art. 139 § 2 tej ustawy, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od daty jego wniesienia. Przewidziany w art. 141 § 1 szczególny środek zaskarżenia per analogiam można i należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakim jest bezczynność, w związku z czym zwłoka z jego rozpoznaniem skutkuje powstaniem prawa do wniesienia skargi w terminie i na zasadach określonych w art. 53 § 2 u.p.p.s.a (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2006 r., I FSK 588/2005 oraz w Roman Marek Hauser "Komentarz do art.141 ustawy - Ordynacja podatkowa" w "Ordynacja podatkowa. Komentarz" wydawnictwo LexisNexis, 2013). Zgodnie przywołanym art. 53 § 2 u.p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( w tym przypadku ponaglenie), a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (ponaglenia). Tym samym dopiero w przypadku naruszenie tych terminów skarżący mógłby wnieść stosowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłe postępowanie organu podatkowego. W związku z powyższym w kontekście zaistniałego stanu faktycznego w rozpoznanej sprawie wniesiony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu z dnia 30 kwietnia 2015r. Sąd uznał za niedopuszczalny. Okoliczność ta powoduje, że Sąd nie ma prawa przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.